Artikelen

Van Next naar Main voelt als logische promotie

Garagepunk en electroclash blijken goed hand in hand te gaan

Nieuwe plaat, oude chaos

Het theater in Heerlen ontving de oude rocklegende Michael Schenker. Met zijn huidige band speelde hij het beste werk uit de jaren 70 van zijn toenmalige band UFO. De bejaarden werden ondersteund door de bijna gepensioneerde Duitsers van Rook Road en de vrouwenformatie Malvada. De rockbands kregen de Limburgzaal bij lange na niet uitverkocht, ondanks de niet-afgenomen kwaliteiten van Schenker zelf.

Bij binnenkomst zijn de vrijwilligers in de Victorie vol aanwezig. Een muziek tempel waar 150 vrijwilligers zich inzetten om er mede een mooie muziek event van te maken in de Victorie. De kleine zaal is al vroeg gevuld. Geen gehaast, geen geduw, gewoon geroezemoes, glazen die tegen elkaar tikken en mensen die zichtbaar zin hebben in een avond met lekker soul muziek. Een DJ draait het publiek warm, legt een groovy fundament onder het binnenstromende publiek. Heupen komen voorzichtig los. Het voelt als een lente-uitspatting met afgelopen dagen record temperaturen voor de tijd van het jaar, binnen stijgt ’ie met de minuut.

Het publiek zit zaterdag 21 februari in de bar van Resistor geduldig te wachten tot de optredens beginnen. Terwijl subotsky alle bijzondere instrumenten aan het aansluiten is, werken Røyking en BERTHAJU aan de laatste details van de setlists. De verschillende muziekstijlen gaan zorgen voor een avond met veel muzikale hoogtepunten van bands met uiteenliggende adviezen.

Het is inmiddels allang een vaste waarde en Sam Saxton weet met haar Sunday Sounds toch elke keer het luisterende publiek weer een aangename zondagmiddag te bezorgen. Verrassend is dat Sam dit keer een aanstormend talent buiten de regio heeft weten te strikken in de persoon van DEHAZE. De handpan van Krystl is toch het meest in het oog springende muziekinstrument tijdens deze zondagmiddag van 22 februari.

In een bomvolle zaal viert Hans Dulfer zijn speelplezier met een set die even eigenwijs als energiek is.

Bij het betreden van de bovenzaal van Paradiso wordt direct duidelijk wat de sfeer vanavond is: een donkere ruimte, witte doeken over het podium gedrapeerd en aan beide kanten twee kleine, ouderwetse televisies met een scherm vol statische ruis. Een zoemend, dronend geluid vult de zaal. Het brengt de fans meteen in de juiste stemming. Duidelijk is: Honey I’m Home speelt vanavond en besteedt zichtbaar aandacht aan de opbouw van hun optreden. De sfeer is geen bijzaak, maar onderdeel van het geheel.

Ruim twintig jaar na hun doorbraak met ‘Watskeburt?!’ vult De Jeugd Van Tegenwoordig nog steeds moeiteloos zalen. De absurde teksten en elektronische beats werden iconisch, wederom staan ze weer in een uitverkocht Paradiso.

Voor alle duidelijk is een fotoverslag een weergave van de avond met fotomateriaal. Dat is ook het geval bij Pillowcase Volume 3 in Cinetol van donderdagavond 19 februari. De zwartwit foto’s komen ook deze keer van Patrick Oud en de informatie die bij de desbetreffende bands zijn terug te vinden op het wereld wijde web en wat er te vinden is op de sociale media. Uiteraard gaat het om de actualiteit. Dat het een fabeltjeskrant, klopt dus niet. Voor deze Pillowcase zijn het de optredens van Thrilled, crashing en Biatlón.

Een ontzettend toffe boeking op een zondagavond in een besneeuwd Deventer. Shoegazers Bdrmm zijn op iets wat nauwelijks een tour te noemen is (twee data in Nederland en een festival in Zwitserland) en staan na een daverende avond Paradiso in het Burgerweeshuis met nieuwe album ‘Microtonic’, maar eigenlijk vooral met nieuw materiaal.

"intens, oprecht en met een aanstekelijke gekte"

De Hasseltse Bootstraat groeit uit tot een nieuwe culturele haven, met Club AFF als intieme concertplek. Het is daar dat Ozark Henry zijn publiek onderdompelt in een avond vol melancholie en elektronica.

Geluksvogels zijn er op uitgetrokken om op vrijdag 13 februari drie optredens te beluisteren en te bekijken van The Irrational Library, My Purse en Dim Pinks in de Amsterdamse Nieuwe Anita. De avond is in zwart wit vastgelegd door fotograaf Patrick Oud.

Nee, deze band komt niet uit Zuidoost-Azië, maar uit Zuidoost-Nederland. De vier mannen uit Limburg vieren hun nieuwe album in de grote zaal van Paradiso. De discobal, zachte lampen, een waas van rooknevel zetten de toon. Het publiek oogt vooral jong, al staat her en der ook een verdwaalde vijftigplusser. Je voelt het al voordat er een noot gespeeld is: dit wordt geen “handjes in de zakken”-concert. Dit wordt bewegen.

Lola Cedès is allang niet meer alleen de zangeres die in 2022 haar lied Satelliet heeft uitbracht, een melancholische song over de mens en het universum, met die ene prangende vraag: ‘Is er iemand die mij ziet?’ Vier jaar later is haar wereld groter, gelaagder en tegelijk persoonlijker geworden.

Rook en onbestemde geluiden zweven uit de zaal van Cinetol. Vanavond treden er vier bands op en lanceert fotograaf Jules van Eijs de tweede druk van zijn eerste boek Tot mijn twintigste. In het boek legt Van Eijs zijn vrienden vast en de specifieke esthetiek en cultuur die hen omringt. Alle bands van vanavond zijn door hem uitgenodigd; ze bewegen zich binnen dezelfde culturele cirkels en komen terug in Tot mijn twintigste.