De niche Japanse rock van RAY NOISE is aanstekelijk
Zijn stijl spreekt misschien een klein publiek aan, maar RAY NOISE staat op het podium als een volleerde rockster.
‘The only J-Rock live show in the Netherlands’, is hoe RAY NOISE volop op sociale media adverteerde voor zijn show in StudioGonz in Gouda. Dat zijn stijl niche is, ontkent hij niet. Maar het laat hem er ook niet van weerhouden om als een professionele rockster op het podium te staan en het (kleine) publiek mee te trekken in zijn energie.
Het is relatief rustig zaterdagavond 28 maart 2026 in StudioGonz. De halfvolle zaal, die eerst was gevuld met in het zwart geklede metalfans, loopt na het voorprogramma (IDLEYES) ietwat leeg en maakt plaats voor een flink jonger publiek. Sommigen hebben maskers op of dragen Japanse accessoires . Ze lijken elkaar te kennen, begroeten elkaar vrolijk en zijn druk in gesprek.
Het genre dat vanavond wordt gespeeld, is niet standaard voor StudioGonz. Maar het poppodium in Gouda, dé metalstad (volgens de barman), geeft graag kansen aan kleine acts die iets bijzonders doen. Dat geldt ook voor de jonge rockartiest, singer-songwriter en producer Rainier Sital. Onder de naam RAY NOISE treedt hij op met Japanse pop-rock, een genre dat sterk leunt op de soundtracks van anime - Japanse animatieseries. Afgelopen zomer stond de zanger ook al gesupport door IDLEYES (en turbulence) in Cinetol. En later in het jaar trad hij op in TomoFair. Door het combineren van energieke, vrolijke en elektronische melodietjes met harde gitaren en een catchy, voornamelijk Engelse tekst, ontstaan nummers waar je moeilijk bij stil kunt blijven staan.
En dat voelt het publiek. Van begin tot eind weet RAY NOISE hen te laten springen, moshen en meezingen. Niet alleen door de energie in de nummers; ook de energie van de zanger ligt het hele optreden ongekend hoog. RAY NOISE staat als een heuse rockartiest te dansen en springen op het podium en spreekt het tiental aanwezigen toe alsof hij al in de Ziggo Dome staat: ,,Gouda let me hear you scream!” (in het Engels, want de Nederlandse J-Rocker heeft ook wat internationale fans). Zijn (kleine) fanclub noemt hij de Noisers, zijn bandleden heten de Noisemakers. Het is een heuse community, die is ontstaan onder de terugkerende fans. Als RAY NOISE vraagt wie hem al eerder heeft gezien, steekt de helft van het publiek enthousiast hun hand op. En dat creëert een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Het is duidelijk te zien dat het publiek hier komt om helemaal zichzelf te kunnen zijn. Daardoor is ook niks te gek tijdens de show: meerdere mensen klimmen op elkaars schouders, iemand anders wordt op handen door de zaal gedragen en de moshpit verandert op een gegeven moment in een kring die hand-in-hand rondjes draait. Als de instrumenten even stoppen na afloop van een nummer, vult de zaal zich met hard gelach van de volop genietende fans.
De heldere stem van de zanger blijft het hele optreden ijzersterk. Hij gaat vaak de hoogte in en is niet bang voor een lange uithaal, zelfs niet tijdens het laatste nummer. Maar een rauw randje met een enkele metal scream ontbreekt ook niet, waarmee hij toch ook wat woede en emotie kan uiten tussen de levendige tracks door. Zeker als RAY NOISE een nummer van zijn aankomende album teased; een album dat naar eigen zeggen wat ‘donkerder’ is dan zijn eerdere geluid, omdat hij zingt over zijn omgang met depressie en de druk die anderen op hem leggen. ,,Ik moest kiezen tussen doen wat mensen van mij verwachtten of mijn hart volgen, en ik heb gekozen om artiest te worden”, zegt hij, gevolgd door een aanmoediging van zijn fans.
RAY NOISE mag misschien nog geen zalen uitverkopen, hij is zelf in ieder geval klaar om een groter publiek te trekken. Zijn show zit goed in elkaar en hij beweegt zich zeer comfortabel op het podium. Niet alles loopt vlekkeloos tijdens de show - die meerdere keren moet worden onderbroken wegens ‘technical difficulties’ - maar de fans blijven vermaakt dankzij een schreeuwwedstrijd tussen de linker- en rechterkant van de zaal, ook al bestaat elke kant slechts uit een handjevol mensen. Na een lange toegift van drie nummers, inclusief drum- en gitaarsolo, vraagt hij het publiek om na de show even te blijven en een praatje te maken. Hij bedankt ze uitvoerig voor het afreizen naar het ‘wellicht wat onbereikbare Gouda’ en gaat met ze op de foto. De drummer gooit zijn stokken het publiek in, al stuiteren die eerst op de grond tussen de verspreide mensen. Een bezwete fan bestelt na afloop hijgend een glas water bij de bar, na bijna anderhalf uur wild te hebben gedanst.
Of J-Rock en anime-muziek je nu aanspreekt of niet, de vrolijke en energieke show is zeer toegankelijk en zeer aanstekelijk. Het publiek zal je in ieder geval met open armen ontvangen, en RAY NOISE zal je met zijn unieke stijl een avond laten proeven van de Japanse muziekcultuur. En dat zonder dat je echt Japans hoeft te spreken.
