Zaterdagen zijn er om gevierd te worden. Op welke manier kan dat beter gedaan worden dan door naar een live house-set gaan? Velen kozen daarvoor, toen op 7 maart The Orb in de grote zaal van de Nobel een hypnotiserende show gaf.
The Orb, momenteel bestaand uit dj's Alex Paterson en Michael Rendall, is sinds het begin van de jaren '90 niet meer weg te denken uit de elektronische muziekscene. Hun muziek kenmerkt zich vooral door de ambiance die er in te horen is, met langdurige synths ondersteund door strakke drumsamples.
Niet lullen, maar draaien
Een rechthoekige tafel met twee laptops domineert het met blauwe licht overgoten podium in de grote zaal. Het publiek, een mix van jong en oud, wordt al warmgedraaid met groovy beats. Men praat gezellig onder elkaar, afwachtend op de show.
Zonder waarschuwing stappen dj's Alex Paterson, medeoprichter van The Orb, en zijn metgezel Michael Rendall het podium op. Wanneer de mensen het duo opmerken, juichen ze hen toe. De lampen worden zachtjes gedempt, en de set wordt zonder al te veel poespas ingezet. Niet lullen, maar draaien, blijkt het motto van de twee.
Bas klinkt door de zaal heen. De eerste track bouwt zich langzaam maar zeker op. Intussen worden er AI-gegenereerde afbeeldingen op een groot scherm achter de draaitafel vertoond, en het ene plaatje volgt de andere: mensen in de stijl van Renaissance schilderijen, verschillende landschappen en astronauten in de kleermakerszit. Het duurt niet lang voor de eerste beats door de ruimte heen galmen. Lichamen deinen op en neer, deels te zien in stralen van goudgeel licht.
Omarm de avond
De bas wordt steeds harder, zodanig dat je borstkas erdoor begint te trillen. Ook de afbeeldingen op het scherm worden steeds indringender: verschillende paren ogen kijken ons aan. Al met al heeft de combinatie van muziek en beeld een haast hypnotiserend effect. De muziek zegt dat je moet dansen, dus dansen is wat je doet. Je onderbewustzijn wordt vrijwel binnenstebuiten getrokken. Het publiek doet het mateloos, vooral de mensen vooraan kunnen niet stoppen met bewegen. Achterin zijn er echter minder mensen in een trance, en bewegen alleen de hoofden mee op het ritme van de muziek.
Alex en Michael werken met enorme behendigheid achter de knoppen van hun draaitafels. Iedere track vloeit feilloos over in de ander, ook al is het soms moeilijk te horen wanneer een nieuwe begint. Een track met reggae invloeden klinkt door de speakers, en het tempo van de muziek daalt een beetje. Plotseling stopt de muziek abrupt, een klein technisch foutje waarschijnlijk, en Alex kijkt geërgerd naar zijn draaitafel. Hij pakt de draad echter weer netjes op, waarna het publiek hem toejuicht.
De muziek gaat door, en de mensen beginnen er steeds meer in op te gaan. De bas wordt alleen maar harder en de drumsamples strakker. Zelfs een mondharmonica sample krijgt een plekje in de set. Een aantal mensen zwaaiten hun armen langs hun lichaam tijdens het dansen, en een man met een donkergrijze beanie steekt beide armen de lucht in. Zoals The Orb de AI revolutie omarmt, omarmt hij de avond.
This means business
Naarmate de avond vordert, vloeien steeds grotere hoeveelheden drankjes de toonbank over. Sommigen lopen met twee, drie en een man zelfs met vier bekers bier in zijn handen, precies hoe de zaterdag gevierd moet worden. Michael zelf wordt ook steeds losser, en headbangted mee tijdens een goede drop of drumloop. Alex daarentegen blijft gefocust naar zijn draaitafel en laptop kijken. Op een gegeven moment haalt hij zijn bril van zijn neus en zet die op zijn voorhoofd: this means business.
De finale wordt langzaam maar zeker ingezet. Synths bouwen zich geleidelijk op, en een groot stuk van Minnie Ripertons 'Lovin' You', met haar onmiskenbare hoge noten, klinkten door de zaal. Op den duur komt er dwars bas doorheen, en niet lang daarna wordt het nummer écht ingezet. De manier waarop The Orb de luisteraar in afwachting houdt gedurende het optreden is alles behalve teleurstellend.
Een track met meer een meer hip-hop achtig karakter klinkt door de zaal, en iedereen gaat nog een laatste keer even los. Synths nemen later de overhand, en er wordt zelfs een stukje van 'God Only Knows' van The Beach Boys kort gesampled. Kort daarna komt de set tot, alhoewel geen knallend, wel een harmonieus einde.