Publiek zingt maar al te graag mee tijdens Ik Zie U Graag
Een indrukwekkende greep uit de Belgische muziekscene in MEZZ
Op zaterdag 28 maart was MEZZ traditiegetrouw in de ban van Ik Zie U Graag, een festival met uitsluitend Belgisch talent op de line-up. Met o.a. The Haunted Youth, Ão, High Hi en Young Yello op het affiche werd het een muzikaal diverse avond met een opvallend element: het publiek zong uit volle borst mee.
Het is compleet stil in de grote zaal na 45 minuten in de set van Yong Yello. De 34-jarige rapper en producer uit Antwerpen zit op een stoel in de spotlight terwijl het nummer Geen Zin wordt gestart. De intieme setting past bij de tekst van het nummer, dat gaat over een break-up waarmee hij niet kan dealen (“Dus waarom zou ik opstaan? En zuchtend naar mijn job gaan? / Ik zou nog liever overkop gaan / Zonder u heeft dees allemaal geen zin”).
Maar zijn teksten gaan niet alleen maar over de liefde. Gelukkig maar, want hij heeft veel andere dingen te vertellen. Zoals in het nummer Tis nooit genoeg, dat gaat over financiële stress, succes en een gevoel van onbehagen. Een kwetsbaar inkijkje in het hoofd van Yong Yello wat, mede door het oogcontact wat hij met de zaal zoekt, voelt als een vraag aan het publiek: “Herkennen jullie dat gevoel?”
De rapper wordt vergezeld door een toetsenist, drummer, bassist en gitarist die een zeer soulful en jazzy fundament neerleggen. Yong Yello introduceert hen als de Fanfare van de Goede Hoop, een naam die wederom laat zien wat hij uit hoopt te stralen, en geeft de disclaimer dat de blazers er helaas niet bij konden zijn. Zij worden vanavond vervangen door een backing track. Natuurlijk is dat niet hetzelfde, maar het maakt de show niet minder goed.
Hij wisselt raps af in verschillende tempo’s, waarmee hij zijn indrukwekkende technische beheersing laat zien. Het is alleen jammer dat de teksten tijdens snelle stukken moeilijk te volgen zijn, omdat de boodschap die hij als storyteller centraal stelt in zijn muziek daardoor minder goed overkomt. Voor sommige nummers zou het dus kunnen helpen om kort toe te lichten waar het over gaat en hoe hij tot dat onderwerp is gekomen. Maar de boodschap van goede hoop lijkt het publiek wel bereikt te hebben, want de laatste zin van Geen Zin (“Want zonder u heeft dees allemaal geen zin”) wordt heel hard meegezongen. (DB)
Uwase zou zomaar de nieuwe it-girl van de indie-dreampop kunnen worden, want het plaatje klopt helemaal. Ze brengt engelachtige en dynamische vocalen over de perikelen van de liefde en dromerige gitaarriffs met de nodige reverb. Haar sound is puur en simpel, maar doet precies wat het moet doen. Perfect voor de warme zomeravonden en festivals waar je in de zon op het gras ligt. Uwase’s uitstraling past bij de muziek, met felgroene gitaar, pastelgele jurk en een eerlijkheid die ze met veel woorden en contact met het publiek laat zien.
De Brusselse singer-songwriter speelt haar eerste show in Nederland in de bar van MEZZ, waar het gepraat van mensen die een drankje halen vlak voor het optreden nog de boventoon voert. Het valt niet op wanneer Uwase begint te tokkelen op haar gitaar, maar wanneer ze haar mond opendoet, weet ze de hele bar te sussen. Een bijzonder warme en gelaagde stem vult de ruimte, die zo indringend is dat je wel moet luisteren. Haar Engelstalige zang wordt ondersteund door de constante basnoten van Cassandra de Zutter op de basgitaar en de dromerige gitaarklanken die ze zelf speelt. Normaliter spelen ze ook met drums, wat haar set echt compleet zou maken, maar vanavond staan ze met z’n tweeën op het kleine podium. De twee wisselen lachende blikken uit tijdens het spelen.
Aan het einde van het kleine halfuur dat ze op het podium staan, vraagt Uwase aan het publiek of ze een stukje meezingen. Enthousiaste instemming klinkt vanuit het publiek, en even later zingt werkelijk iedereen “I wanna be the one you tell your secrets to” tijdens het nummer Perfect Blue van Uwase’s eerste EP. Het is knap hoe ze het publiek meesleept met alleen haar stem en eerlijkheid. Uwase straalt authenticiteit en plezier uit tijdens het spelen, en laat stralend meerdere keren weten hoe dankbaar ze is voor het aandachtige publiek. (MC)
“Er valt veel te beleven in High Hi land”, zegt zangeres en gitarist Anne-Sophie Ooghe als ze met het publiek deelt dat ze in januari het album Noonday Demon hebben uitgebracht. De show laat zien dat er inderdaad veel te beleven valt met het Antwerpse poprocktrio. Met name heel veel energie, met bassist Koen Weverbergh als absoluut hoogtepunt. Hij laat toekomstige bassisten zien hoe je een bassface tot in perfectie uitvoert en maakt van heel het podium gebruik door op en neer te rennen en uitbundig te dansen.
Een andere belangrijke pijler in High Hi-land is positiviteit. Drummer en zanger Dieter Beerten uit meerdere keren zijn dankbaarheid voor het publiek en noemt ze “mooie mensen”. Het opvallendste moment ontstaat halverwege de set als Anne-Sophie en Dieter allebei gehurkt aan de rand van het podium gaan zitten om handen te schudden van fans op de eerste rij. De drums worden even overgenomen door een backing track, dus die ruimte is er.
Ondanks de energie en positiviteit van de band, is de sound soms wat repetitief. Vooral aan het begin van de set zit er, op een catchy gitaarriff hier en daar na, weinig spanning in de set. Naarmate de show vordert wordt de sound veelzijdiger en bewijst High Hi dat ze naast de energieke poprock ook met melancholische stukken en dromerige vocalen van Anne-Sophie het publiek op een andere manier kunnen raken. Maar voor het publiek lijkt het hoogtepunt toch echt het populairste nummer en tevens afsluiter van de avond Daggers te zijn. Een groot deel van de grote zaal zingt luidkeels mee: “I can not believe you put daggers in my heart / You put daggers in my heart!” (DB)
Omschrijf maar eens wat voor muziek deze vierkoppige band uit Luik maakt. Een psychedelische en experimentele gecontroleerde chaos komt in de buurt. De muziek van GROS COEUR is zeker voor de liefhebbers, maar de bar van MEZZ lijkt het te waarderen, want hoofden bewegen mee en de bar staat helemaal vol. Al vanaf het begin komt er een kolkende storm van geluiden en instrumenten op je af. Zijn het niet de bongo’s waar keihard op getrommeld wordt, dan is het wel de gitaar die een duizelingwekkende riff speelt in een oosterse toonladder. GROS COEUR overrompeld. Ze gaan van heel groots, chaotisch en uptempo naar traag, dromerig en uitgerekt. De melodica, gespeeld door toetsenist Jimmy Geers, produceert een harmonica-achtige sound en opeens waan je je in een spannende western. Het verschil in dynamiek is wat de band zo relevant maakt, want het houdt je steeds in afwachting en verveelt niet.
De wervelwind die GROS COEUR met zich meebrengt raast verder. Na het eerste nummer zegt bassist Julien Trousson dat er nog drie nummers te gaan zijn, wat een verbaasde reactie uit het publiek tovert. Maar wanneer vervolgens het twaalf minuten durende La Vague wordt gespeeld van hun meest recente album Vague Scélérate, verbaast het niemand meer. In de single Sacrifice (op z’n Frans!) horen we trillende sciencefictionsynths in een stil moment, waarna het losbarst met een uptempo stuk waar meermaals “sacrifice” wordt geroepen en waar het hele nummer naartoe leek te werken.
De muziek is leidend. Frontman Adrien Chapelle zingt in het Frans, maar het is voornamelijk de muzikale zoektocht waar de zang aan toevoegt. Veel contact met het publiek is er niet, want de mannen zijn gefocust op hun instrument. Maar het is ook niet nodig; de passie spat eraf op het kleine podium, waar GROS COEUR nauwelijks op past met hun scala aan instrumenten. Om het af te sluiten is er nog een flinke eindscène, waar drummer Alexandre de Bueger de drums flink aanpakt en er op de gitaren geramd wordt. (MC)
Als de dromerige emo-indiepop van The Haunted Youth door de speakers schalt in de grote zaal van MEZZ, kruipt er direct een gevoel van melancholie onder je huid. Het is persoonlijk en intens, en de live set-up weet dit exact te weerspiegelen. De rookmachine staat aan, en een dikke mist trekt over het podium heen, waardoor de gezichten van de bandleden nauwelijks te zien zijn. Flitsende lampen breken de waas en maken het geheel sfeervol. Het versterkt de grauwe en kwetsbare toon van de muziek en dat maakt indruk. Vooral de wat rustigere nummers zijn als een vage droom die je je 's ochtends nog maar net kan herinneren. Met teksten over liefdesverdriet en opgroeien creëert de band veel emotie. Het is een drukkende nostalgie die fijn vertrouwd voelt en doet denken aan wat had kunnen zijn.
The Haunted Youth heeft nog een duidelijk handelsmerk: overheersende synths die eeuwig nagalmen en punchy gitaarriffs die blijven hangen. En dat merk je, want fans in het publiek zingen af en toe mee. Frontman Joachim Liebens zegt niet veel, maar kondigt het aan wanneer het ‘tijd is voor een classic’, natuurlijk doelend op Teen Rebel, waarmee de band bekend is geworden. Wat opvalt is dat het publiek niet bijzonder aan staat tijdens het optreden. Het heeft waarschijnlijk te maken met dat The Haunted Youth een show neerzet waarbij het om de muziek gaat, en niet om het contact met het publiek. Toch mis je dat wel. Met The Haunted Youth is het vooral luisteren en je mee laten sleuren door de scheurende gitaren en gekwelde zang. (MC)
Traditionele Portugese muziek en latin combineren met elektronische invloeden en pop, werkt dat wel? Na de show van Ão in de kleine zaal is het antwoord glashelder: ja, dat werkt! De band weet hun vernieuwende sound goed over te brengen op het podium, vooral te danken aan de unieke inbreng van iedere muzikant in de vierkoppige formatie.
De drijvende kracht van Ão is zonder twijfel percussionist Bert Peyffer die met zijn veelzijdige opstelling de show al heeft gestolen voordat het optreden überhaupt is begonnen – een floortom, een cajon, drie verschillende trommels, twee bekkens, een elektronische drumpad, een vibraslap en een windgong gemaakt van sleutels. Maar ook tijdens de show maakt hij indruk door een veelzijdigheid aan swingende ritmes. Ze zijn soms spannend en gecompliceerd, maar met vlagen ook simpel en herkenbaar, zoals het dembow-ritme (bekend van reggaeton).
De traditionele feel van Ão wordt succesvol aangevuld door toetsenist Jolan Decaestecker die met meerdere synthesizers en mengpanelen een nieuwe dimensie toevoegt. Het maakt de sound moderner en voor een breder publiek toegankelijk. In combinatie met de stabiele bijdrage van gitarist Siebe Chau en de zeer melodieuze en meeslepende vocalen van frontvrouw Brenda Corijn – in falsetto doen haar zanglijnen denken aan Arabische muziek – is het plaatje compleet. Daarnaast weet Brenda de show op sympathieke wijze aan elkaar vast te praten door actief met het publiek te praten. Er mochten zelfs vragen worden gesteld.
Als je tijdens de show heel even je ogen sluit, kan je je ook voorstellen dat je om vier uur ‘s nachts in een ietwat experimentele club staat te dansen en denkt: “Ik wist niet dat dit bestond, maar dit is precies wat ik nu nodig heb.” (DB)
