Weval verliest grip op 013 in ambitieuze set
Sterke clubtracks van CHOROPHOBIA verdrinken in set zonder rode draad
De CHOROPHOBIA-tour van Weval dendert sinds het najaar van 2025 langs podia in Europa en Noord-Amerika en nadert nu zijn eindstation. Met hun vierde album gooide het Amsterdamse duo bestaande uit Harm Coolen en Merijn Scholte Albers het roer bewust om. Het plan? Minder dromerige elektronica, meer gericht op de dansvloer, meer tempo, meer punch. Het resultaat is hun meest clubgerichte werk tot nu toe, een plaat die voelt als een zorgvuldig opgebouwde DJ-set waarin alles draait om beweging en flow. Vanavond in 013 Next moet dat tot zijn recht komen, tijdens een van de laatste shows van de tour.
Van het voorprogramma van Milio krijgen we slechts de staart mee. In Turn It Around dwarrelen psychedelische lagen en subtiele, bijna verstopte 8-bit-achtige bliepjes door elkaar heen. Het is elektronica die ergens tussen ambient, IDM en downtempo zweeft: meer sfeer dan drive. Zijn afscheid is minstens zo droog als zijn set: “Ik was Milio, geniet van Weval, tsjau.” Geen opsmuk, maar een prima opwarmer.
Weval pakt het visueel strak aan met acht subtiel bewegende lampen en vijf discobollen, een directe knipoog naar de albumcover. Later geeft een set lasers het geheel nog een extra clublaag. Minimalistisch, maar effectief. De show opent donker en filmisch, waarna de titeltrack van het laatste album al snel openbarst. Wat volgt is een sterke eerste fase: MOVING ON en MOVEMENT duwen de BPM omhoog met een stevige, licht industriële technobeat. JUST FRIENDS bouwt daarop voort met een warmere, house-achtige groove, terwijl HEAD FIRST die lijn doortrekt met een subtiel euforische opbouw richting progressieve house. Hier klopt het: dit is de dansvloer-Weval die ze met deze plaat wilden zijn. Maar ergens halverwege begint het wat te verschuiven.
Waar het album juist geprezen wordt om zijn consistente flow en clublogica, raakt dat live steeds verder zoek. OPEN UP THAT DOOR voelt nog als een natuurlijke overgang, juist omdat het tempo en de groove in lijn blijven met wat daarvoor gebeurt. Daarna verzandt de set iets te veel in te lange intro’s en uitgesponnen rustmomenten. Tracks worden niet strak genoeg doorgetrokken, waardoor de opgebouwde energie telkens weer weglekt. Zo’n I Don’t Need It van Weval’s debuutalbumvoelt bijvoorbeeld als een vreemde afslag na een stevige clubtrack: te veel sfeer, te weinig richting. In de zaal wordt het hoorbaar rumoeriger.
Het probleem is niet dat Weval te weinig goede ideeën heeft, eerder het tegenovergestelde. Net als de plaat zit de set vol stijlen: house, techno, breakbeat, ambient invloeden. Maar waar dat op CHOROPHOBIA nog als een vloeiende mix werkt, voelt het hier versnipperd. Alsof je naar drie sets tegelijk staat te luisteren. Forever heeft nog die fijne balans tussen dromerig en dansbaar, en krijgt live extra kleur door de aanwezigheid van gastzangeres Megan de Klerk, bekend van EUT en Nusantara Beat. Ook The Most met zijn zware bas en een flamboyante performance van De Klerk brengt visueel nog wat leven, maar muzikaal grijpt het duo het publiek niet echt terug.
Wanneer Weval aankondigt een nummer “voor het eerst live” te spelen, voelt dat eerder ingestudeerd dan spannend (wat ook blijkt wanneer we op setlist.fm zien dat ze deze track al minstens zes keer live hebben gespeeld). De spanningsboog is dan al te ver ingezakt. Dat mensen al vóór het laatste nummer richting uitgang bewegen, zegt genoeg. En dat is zonde, want het slot laat zien wat had kunnen zijn. Afsluiter DOPAMINE (On Acid Mix) brengt eindelijk die vuile, dubby breakbeats en urgentie waar de set eerder naar snakte. Even klopt alles: groove, energie, focus. Maar het komt te laat. Weval wilde met CHOROPHOBIA de dansvloer omarmen en loslaten wat hen eerder inhield. Dat lukt op plaat overtuigend. Live in 013 blijkt dat loslaten nog niet helemaal onder controle. De show zit vol sterke momenten, maar mist richting. Ambitie genoeg. Nu nog leren doseren.
