Here's The Thing heeft haar vorm gevonden
Derde editie balanceert beter tussen rauwheid, lol en diversiteit
Drie keer scheepsrecht? Als we bezweet na afloop buiten bij 013 staan bij te komen kunnen we zeggen van wel. Want hadden we in het verleden nog wel eens commentaar op Here's The Thing dat je voor de leukste shows vooral níet naar de Main moest, dan is het nu over de hele breedte genomen een festival geworden waar bijna alle acts goed tot hun recht komen. Van de zweetdruppels die in V39 al vanaf het begin van het plafond druipen, tot aan de muzikale lappendekens in de Main; het losse jasje van Here's The Thing voorgaande jaren is langs de klerenmaker gegaan en zit nu een stuk beter.
Tilburgse local heroes trappen Here’s The Thing af in The Naughty Next met snerpende garagerock. Andy & the Antichrist speelt een mix van oud werk en nieuw materiaal van het album dat “bijna af" is, en waarover ze grappen dat de releaseparty in de Main zal plaatsvinden. Harder waar het moet, nét iets melancholischer en weemoediger waar het kan. Leadzanger Andy Greenwood laat zich soms van zijn zachtere kant zien, zonder het ruwe randje kwijt te raken. De band stuitert, grijnst, en gooit er tussendoor het vertrouwde meezingmoment in met ‘Crawl Back’. Soms is het nog zoeken naar dynamiek, maar die balans lijkt op de nieuwe songs beter te landen. Muzikaal zit het wel snor: catchy hooks, schurende ritmes en melodieën, alleen jammer dat de podiumpresence wel héél braaf is. (RZ)
Met een cowboyhoed op kun je de hele wereld aan, dat weet Smudged goed genoeg. Voeg daar een paar lekker gekraute gitaren, dikke knipogen naar disco en techno, en een goed lichtplan aan toe en je hebt meteen een show. Frontzanger Bart Hoogvliet is overal op het podium van de MamaMain en hypet het publiek goed op. Binnen twee nummers is het dan ook logisch dat er een kleine moshpit ontstaat. Brak zou je hier niet kunnen staan, van al die prikkels verlang je meteen terug naar je bed. Bij het derde lied ‘Blisters’ is het publiek opgewarmd en laat Smudged zien dat ze de grootte van deze zaal prima aankunnen, al vinden ze het zelf ook spannend. Als uitsmijter geeft Hoogvliet mee om niet te veel te luisteren naar 3voor12 en dergelijke om erachter te komen wat je leuk moet vinden - dat mag je zelf uitvinden! Wij mogen het wel goed vinden, toch? (MT)
Glitterende hotpants aan en gaan! 'We're from the Isle of Wight, hello! Are we ready to have a little dance?' Yes, please. Het Britse The Pill, vernoemd naar de anticonceptiepil, steekt de draak met stereotypes. Hun liedjes zoals 'Scaffolding Man' schetsen stereotypische beelden en naarmate de nummers vorderen worden deze beelden ook weer doorbroken. Raggende gitaren en opzwepende drums alsof je een trein moet halen (die niet naar Den Bosch rijdt trouwens), zorgen voor een lekker volle Next. Het enthousiasme en de urgentie druipen er vanaf: The Pill is jong, de zangeressen hebben een 'Problem' en ze willen dat verkondigen. Dan is HTT het juiste podium voor hun eigengenoemde silly little bimbo punk. (MT)
Cardigan Inn groeit langzaam maar hoorbaar uit de postpunk/new-wave cocon. Dat wordt duidelijk wanneer ze de live-primeur van ‘Manifesto (On Sale)’ spelen, met een neurotisch synthje en een licht psychedelisch en tevens dansbaar randje. Frontman Pablo Nollet beweegt als een jonge David Byrne; die vergelijking is onmogelijk te ontwijken. Het nummer dat ze al sinds Popronde vorig jaar steevast spelen, ‘Pills All Day’, begint met dat zalige kerkorgel-intro (we smeken: release die track nou eens!). Strakke drums, een Cure-waardig bas en een band die elkaar continu scherp houd zonder de lol te verliezen. Het groovet steeds harder richting het einde: er ontstaat zelfs een kleine, aandoenlijke moshpit. De nieuwe single en afsluiter van de set ‘Universally Personal’ hint naar meer funk en minder strakke postpunk, en dat staat ze verrassend goed hier in The Boogie Basement. Het is nostalgie zonder stof: slim gearrangeerd en swingend zonder de hoekige randen te vijlen. (RZ)
Wat hoop je te krijgen als je gaat kijken bij een podium dat tot ‘The Boogie Basement’ is gedoopt? Precies: eenmaal Jimmy de Kok die de kelder van 013 inpakt met zijn The People’s Pleasure Grounds. Na een instrumentale opening grijpt Jimmy’s charismatische stem vanonder een fenomenale snor het publiek bij de strot, en hij laat niet meer los. De catchy indierock à la Beach Boys krijgt de zaal in beweging, en wie kort over de schouder kijkt ziet dat de bezoekers bij de vintage sale ook niet stil kunnen staan. The People’s Pleasure Grounds is als een trein die vanuit NS-station 013 als maar harder naar de volgende bestemming dendert met als kers op de taart Human Bats. Zelfs de vrouw naast me, die blijkbaar had besloten om het gehele optreden te gaan kletsen, wist even niet meer wat te zeggen: prettig. (GK)
Opkomstmuziek ‘I Don’t Want To Miss A Thing’ van Aerosmith is al een heerlijk absurd gebaar, meteen daarna gaat de zuurstoftank open en blijft-ie ook open. Heavy Lungs heeft 45 minuten sloopdienst in The Naughty Next: lompe groove, bulldozerdrums, moshpits vanaf de eerste tel en niemand die op adem wil komen. Frontman Danny Nedelko (ja, dat nummer van IDLES is naar hem vernoemd!) is charismatisch, beukt, provoceert, en vuurt elk woord alsof hij het zelf net uitgevonden heeft. Zelfs de boys van Getdown Services spotten we headbangend in het publiek. Halverwege verruilt George Garratt zijn drumstel voor de mic voor een agressief-komische cover van Kelis' ’Milkshake', het enige moment dat de pit even pauzeert en alle ogen naar het podium schieten. Tussendoor de duidelijke middelvinger die je verwacht bij een punkband als Heavy Lungs (“We hate homophobes, transfobes, fascists”). Daarna is het weer vol op de kin: kort, fel, geen seconde loslaten. Subtiliteit? Zoek die elders. Dit is 45 minuten pure ontlading, precies wat je wilt bij zo’n laatste act op deze stage. (RZ)
Je moet het maar kunnen: een festival afsluiten in een lege MamaMain. Ofja, leeg, op het moment dat een excentrieke Brit het podium betreedt staan er slechts vijftig bezoekers op hem te wachten. Wie denkt dat Lynks er dan maar bij de pakken neer gaat zitten, heeft het goed mis. Bij 'TENNIS SONG' vliegen de tennisballen door de lucht en de ‘agent of gay chaos’ bewijst dat de clubkid in hem het publiek uit de hand kan laten eten. Lynks doet er nog een schepje bovenop door een demo voor het eerst live te doen: “We just created the choreography for this backstage.” Het getuigt van lef, zelfvertrouwen en een enorme dosis plezier in het optreden. Uiteindelijk is Lynks als een giraffe in een kinderboerderij: totaal niet op z’n plek, maar alsnog heel leuk om te zien. (GK)
