#4df26: de top 25 van de Vierdaagsefeesten 2026

"We are living in turbulent times", dat is het mantra dat Joshua Idehen tijdens zijn show in het Valkhof Festival vanavond telkens blijft herhalen.

Het publiek daarentegen is erop gebrand er een leuke avond van te maken en staat vanaf opener ‘Island’ al mee te dansen op de beat.

Langzaam maar zeker pakt hij het publiek in de kerk in. Niet alleen met zijn stem en zijn vermogen om mensen naar hem te laten luisteren, maar juist door het publiek te betrekken.

In Meduulla komen veel stromen samen. Rap, jazz, hiphop, spoken word en humor. Samen met Ethan Hill brengt zij een energieke stroom op gang met een niet te stuiten positieve vibe.

Met scheurende gitaren, sjeest ze over het podium terwijl ze onvermoeibaar door blijft zingen. Wat een strot heeft deze vrouw. Toch blijft de boodschap die ze met haar muziek komt brengen het belangrijkst.

De dromerige ijle stem van Pomme harmonieert fraai met de swingende saxofoon van Flor Valentijn, maar ook het muzikale platform van gitaar, bas, drums en keyboard waarop die twee zich bewegen staat als een huis.

Hoe dat dan gaat op zo’n groter podium? Het staat hem goed. Hij lijkt een meter te zijn gegroeid na vorig jaar. Hij straalt meer zekerheid en dankbaarheid uit en dat brengt hij vanaf moment één over op het publiek.

Ze grooven, pielen, slaan zo hard op de drum dat er meer dan eens iemand van backstage moet komen om alle microfoons weer goed te hangen.

Vanaf de eerste toon vliegt het Japanse viertal er vol in. Gekleed in hun kenmerkende, kleurrijke outfits bouwen de bandleden het podium om tot een hyperactieve sonische achtbaan.

De salsa wordt met hartenlust gedanst, waar dat kan. Rogê laat horen dat zijn stem niet alleen warm is, maar hier en daar ook rauwe randjes heeft.

Live is het onmogelijk om niet ademloos naar die openhartige teksten te luisteren. Die ademloosheid wordt nog verder versterkt door de manier waarop Denturck tussen de nummers door op indringende wijze vertelt over de verhalen achter die nummers.

Hulde aan de programmeur die heeft besloten om Jungle By Night als laatste liveband Stadseiland Stek te laten afsluiten. Want wat werkt er beter op vrijdagavond, terwijl je benen eigenlijk niet meer willen, je net vol emotie je familie hebt binnengehaald op de Via Gladiola en je vol weemoed terugdenkt aan de afgelopen week.

Met 'Leve de Feeks' heeft MEROL zichzelf ontpopt als feministische held van het land. Dat resulteert in een energieke en inhoudelijk scherpe show .

Catchy, meer repetitieve nummers als ‘Boys Face’ en ‘Enough’ doen het wat beter, maar afgezien van de voorste rijden komt het verder goed gevulde veld voor het Arc-podium maar niet echt in beweging.

Bnnyhunna leidt de band strak vanaf zijn toetsen, schakelend tussen jazz/r&b akkoorden en opzwepende synths, waarbij het spelplezier tussen de (partime)bandleden bijzonder aanstekelijk is.