#4df26: de beste acts van dinsdag
De dinsdag, en vierde dag van de Vierdaagsefeesten, bevat veel vuurwerk. Letterlijk, want 's avonds is de Waal in vlammen met de uitgestelde vuurwerk-show die zondag niet door kon gaan. Maar ook figuurlijk, want op de verschillende podia brengen de optredende acts vuurwerk. Welke acts dat zijn? Dat lees je in onze toplijst van de dinsdag.
8. Myra Pilar mag haar podium nog meer pakken
Als Nijmeegse muzikant op de Vierdaagsefeesten spelen is vaak hard werken: veel optreden en vaak ook erg je best moeten doen om de aandacht van het publiek te winnen. Zo ook de Nijmeegse singer-songwriter Myra Pilar, die vanmiddag een dubbele set doet op het terras van de Thiemeloods. Naast deze show staat ze deze week ook op De Kaaij en tweemaal bij Dock17 op de Waalkade. Telkens spelen voor een terras waar veel mensen ook zitten om gewoon bij te kletsen en een biertje te drinken. Niet het meest dankbare concertpubliek. Om nog maar niet te spreken van de schreeuwende en voetballende jongeren aan de overkant in het Thiemepark.
Myra Pilar trekt zich van al die afleidingen echter niks aan en samen met haar begeleidende gitarist Ids ten Dam speelt ze twee sets van veertig minuten vol mooie, gevoelige popliedjes met r&b invloeden die doen denken aan het werk van Selah Sue. Veelal in het Engels, zoals haar catchy nieuwe single 'Narcissistic Bullet', maar misschien dat haar Nederlandstalige nummers, zoals het nog uit te brengen 'In de rouw', nog wel meer blijven hangen.
Dit lijkt het borrelende publiek ook te vinden, want steeds meer gezichten draaien haar kant op. Het duurt even, want het optreden begint wat onopvallend omdat er vanuit de soundcheck meteen doorgespeeld wordt en Myra Pilar zich wat bescheiden opstelt. Maar haar nummers en haar zang verdienen om het podium volledig te pakken. Wie weet dat ze dan de volgende keer zelfs de aandacht krijgt van de voetballende jongeren. (TvA)
7. Na het vuurwerk ontbrandt Chibi Ichigo pas echt
Het veld staat bij Chibi Ichigo lang niet zo vol als bij MEROL, of bij andere concerten eerder deze week. Dat heeft weinig met de Belgische artiest zelf te maken. Het komt eerder doordat het afgelaste vuurwerk van afgelopen zondag deze dinsdag alsnog wordt afgestoken. De meeste bezoekers hebben hiervoor al een plekje langs de Waal opgezocht als Chibi Ichigo haar optreden begint. Het is jammer, want de shows van de in Oezbekistan geboren artiest verdienen meer publiek.
Voor Chibi Ichigo is het inmiddels haar derde bezoek aan Nijmegen. Met haar eerdere albums SABINA en NA HALF 1 heeft ze haar zelf op de kaart gezet van de electropop, op de dit jaar verschenen ep Hardt zet ze die lijn overtuigend door. De nieuwe nummers zoals 'Zachter' en 'BUH' worden afgewisseld met oudere publieksfavorieten, onder andere 'ENERGIE' en 'Paranoia'. Het klinkt allemaal best wel lekker totdat het vuurwerk begint. Dit verstoort de show en Chibi is eigenlijk genoodzaakt om een pauze in te lassen, zodat we allemaal even naar het spektakel kunnen kijken. Ze is trouwens zelf ook blij dat ze van het vuurwerk kan genieten, want ze houdt er zelf ook wel.
Nadat de Waal in vlammen is gezet, is de zangeres gemotiveerd om nog harder te knallen dan de vuurwerkshow. In nog een ruim kwartier wordt het veld omgetoverd tot een soort clubnacht: met de felverlichte kermisattracties aan de zijkant lijkt het er ook wel een beetje op. De band speelt aan een stuk door, onder andere 'Camouflage (Nieuwe Rage)', het nieuwe 'Obsessed', 'Grofweg' en afsluiter 'GRACHT' worden aan elkaar gerijgd. Pompende beats, een energieke liveband: Chibi Ichigo laat zien dat haar muziek het best tot zijn recht komt als iedereen zichzelf kan zijn en alle remmen losgaan. Zo wordt het trouw wachtende publiek (en terugkerende vuurwerkkijkers) beloond met een muzikaal knallend slotstuk. (MM)
6. Frans Kalf vindt zijn eigen weg tussen de platgelopen paden
De overeenkomt met de Vierdaagse is treffend: als chansonnier bewandelt Frans Kalf een pad waar velen hem al voor gingen. Vergelijkingen worden daardoor al snel gemaakt. In sommige nummers horen we het experimentele van Spinvis, het lied over Beessie heeft de beeldende humor van Lucky Fonz III, maar het meest doet zijn muziek ons denken aan de jaren 60 en 70, toen artiesten als Boudewijn de Groot en Jacques Brel hun hoogtijdagen beleefden. Hoe meer je echter je best doet om hem met een andere artiest te vergelijken, hoe meer je beseft dat hij echt een eigen stijl ontwikkeld heeft.
De in Amsterdam geboren Gentenaar heeft nog weinig muziek uitgebracht. Toch heeft hij geen enkele moeite om de drie kwartier vol te spelen. Waar de uitdagende muziek van Knast overweldigend kon zijn, daar voelen de liedjes van Frans Kalf erna als een warm bad. Wellicht is De Boog niet helemaal de plek waar zijn muziek het beste tot zijn recht komt, maar hij doet zijn best om de setting zo intiem mogelijk te houden. Soms met de flair van een doorgewinterde chansonnier, op een ander moment klinkt het nog ietwat onzeker. Maar of hij nou zijn eigen singles speelt of zich aan een cover van rockband Geese waagt, telkens vindt Frans Kalf zijn eigen weg. (RH)
5. Totini Susu is de perfecte omlijsting van een dromerige zomermiddag
Een stralende zon, de voeten in het zand, een koel drankje bij de hand en uitzicht op de traag voorbijstromende Waal. En langzaam drijf je mee op de psychedelische jazzy klanken van Totini Susu. Deze Nijmeegse band vormt de perfecte omlijsting van een dromerige zomermiddag op de sfeervolle Kaaij. Na het winnen van de publieksprijs bij de Roos van Nijmegen in 2025 en de eerste prijs bij de Utrechtse bandwedstrijd Clash of the Titans afgelopen mei is het duidelijk: we kunnen niet meer om Totini Susu heen. Deze zeskoppige formatie weet op originele wijze een brug te slaan tussen pop en jazz en doet dat met passie en overtuiging.
Sinds hun debuut in Nijmegen is de band gegroeid. In zelfbewustzijn maar ook muzikaal. De dromerige ijle stem van Pomme harmonieert fraai met de swingende saxofoon van Flor Valentijn, maar ook het muzikale platform van gitaar, bas, drums en keyboard waarop die twee zich bewegen staat als een huis. Tijdens de set, die soms veel weg heeft van een spontane jamsessie, krijgt elke muzikant de kans om te soleren. Zij doen dit ontspannen en hebben intussen goed contact met elkaar en met het publiek.
En dat publiek geniet voluit. Er wordt voorzichtig gedanst, maar daar is nauwelijks ruimte voor want gedurende de set sluiten er steeds meer mensen aan in de wijde cirkel om het podium heen. Een zucht van teleurstelling gaat door het publiek als de laatste noot wegsterft onder de boog van de Waalbrug. Maar niet getreurd. De eerste singles, 'Scene' en 'Nofoa', kunnen gestreamd worden en er liggen voorzichtige plannen voor een album. (HM)
4. Knats betovert publiek
Naarmate het optreden vordert, horen we steeds meer ‘oh’s’ en ‘ah’s’ om ons heen. We horen zelfs mensen zeggen dat ze verliefd zijn op de band: wat volledig te begrijpen is. Er staan daar vier jonge mannen de sterren van de hemel te spelen. Op keyboard, trompet, bas en drum laten ze hun eigen jazz horen. Ze noemen hun sound Geordiejazz.
Knats komt uit Newcastle en de bassist en de drummer kennen elkaar van de middelbare school. Daar komt hun sound vandaan. Een sound die je overal mee naartoe voert, zo blijkt ook dit optreden. Ze spelen jazz die je kent uit ballrooms en cafeetjes. Met doortikkende drum en doorlopende bas, waar af en toe een piano of trompet doorheen klinkt. Maar dat zetten ze net zo snel om naar een jamsessie waarbij ze allerlei postmoderne klanken laten horen. Om vervolgens over te gaan naar het soort jazz dat je kent uit de jaren ’20 van de vorige eeuw. Daar stopt het niet bij. Zoals het bij jazz betaamt krijgen alle muzikanten uitgebreid de tijd om te soleren. En daar zijn ze goed in. Ze grooven, pielen, slaan zo hard op de drum dat er meer dan eens iemand van backstage moet komen om alle microfoons weer goed te hangen. Ook zijn er teksten. Vooral spoken word, waarin ze spelen met hun Newcastle-accent en een Shakespeareaanse voordracht.
Het belangrijkst: ze hebben heel veel plezier op het podium. Dat komt bij hun laatste nummer ‘Never gonna be a boxer’ extra naar voren. Met teksten als ‘ I’m a lover, not a fighter’, komt er gejuich uit het publiek. Dit nummer zit wat betreft sound weer bijna tegen Engelse punk aan betreffende drum en teksten, maar met jazz-vibe op de achtergrond. Hun Geordiejazz betovert het publiek. Een goede opwarming van de rest van de avond op het Valkhof Festival. (MR)
3. Rogê brengt vuurwerk mee
De Braziliaanse singer-songwriter Rogê neemt het Valkhof, samen met zijn band, even mee naar zijn thuisland. Met warme gitaargeluiden, doorlopende beat van djembés, drum en bas heeft hij het publiek al snel aan het heupenwiegen. Rogê is geen onbekende in de regio. Hij trad al eens op bij Vinylbar Paak en stond op Down the Rabbit Hole. Het veld bij de Arc stroomt dan ook snel vol als zijn eerste akkoorden worden aangeslagen. Binnen twee nummers krijgt hij het voor elkaar om het publiek mee te laten zingen en te klappen. De toon is gezet.
De zanger zelf zit eigenlijk op een kruk. Al zie je dat hij moeite heeft om stil te zitten: hij komt er soms van de kruk af om het publiek aan te sporen mee te zingen of zijn band uit te nodigen tot solo’s. Ze strooien salsa met een funky groove en hier en daar een vleugje reggae over het publiek uit. Stilstaan zit er niet bij. Vooruit: alleen bij dat ene bossa nova-nummer dan. Volgens Rogê is bossa nova ‘love time’.
Daarna is het gewoon weer tijd om te dansen. De band zweept het publiek op en de heupen worden steeds losser. Hier en daar wordt er iemand rondgezwierd. De salsa wordt met hartenlust gedanst, waar dat kan. Rogê laat horen dat zijn stem niet alleen warm is, maar hier en daar ook rauwe randjes heeft. Intussen voert de bassist het tempo op en neemt hij de percussie mee. Tijdens de laatste nummers is daar het uitgestelde vuurwerk van zondag. Tussen podium en bomen door, past het eigenlijk perfect bij het optreden dat nu ook tot zijn hoogtepunt komt. Rogê laat nog één keer het publiek meezingen en meeklappen. Dat doen ze naar hartenlust. De laatste danspassen worden gezet. En de band kan rekenen op applaus en de vraag om meer. (MR)
2. Naamu opent de Boog met sprankelende fusion
Volgens Simon Mamahit, spreekstalmeester van het Valkhof Festival, is de Boog deze week leven en liefde. En beide spatten van het podium als de openingsact van de avond, Naamu, begint te spelen. Uit liefde voor jazz en de West- en Noord-Afrikaanse muziek brengt Arnhemmer Teun Creemers met zijn band muzikanten uit Nederland en Afrika bij elkaar voor een bijzonder resultaat. In 2024 boekte hij al succes met verschillende muzikanten uit Mali en bracht hij zijn eerste album uit. Nu slaat hij een nieuwe weg in samen met Aziz Ozouss, een gerenommeerde artiest uit de Amazigh-muziektraditie van Zuid-Marokko.
Hoewel de avond nog moet beginnen, is de ruimte voor het podium goed gevuld en blijkt het moeilijk om stil te blijven staan. De band speelt een exotisch en opzwepend ritme en zoekt de grenzen op tussen jazz en de rijke muzikale tradities uit Zuid-Marokko waarbij een sprankelende fusion ontstaat: geen jazz maar ook geen gnawa. De focus ligt daarbij op de goedlachse Aziz Ozouss die traditionele instrumenten bespeelt als de ribab en de lothar en een essentiële brug vormt tussen traditie en hedendaagse muziek. Ook letterlijk, want “Aziz is the only one that can pronounce the titles”, aldus Teun Creemers die zelf een bescheiden rol speelt op de bas.
Als alles meezit, verschijnt in oktober 2026 een eerste gezamenlijk album dat is opgenomen in Casablanca. Er komt in elk geval een cd, maar Creemers zou het wel heel tof vinden om ook vinyl uit te brengen. Wie daarover meer wil weten is welkom op de socials van Naamu. Een vriendelijke uitnodiging aan iedereen die hier vanavond heeft staan genieten dus. (HM)
1. De Rode Seks Feeks is los en komt ook het Stadseiland bevrijden van schaamte
Merel Baldé is er helemaal klaar mee. Klaar met iedereen pleasen en haar te schamen over haar lichaam, seks en kinderwens. Alles wat vrouwen geacht worden klein te houden, wordt op haar nieuwste album Leve de Feeks juist uitvergroot. Met nieuw vuur en plezier is ze nu op tour als een femme fatale, een losgeslagen beest: de Rode Seks Feeks. Op het podium vertaalt zich dat in een compromisloze show: maatschappijkritisch, maar ook zeker entertainend.
Het Stadseiland staat goed vol wanneer MEROL verschijnt in een felrood, duivels aandoend pak. We krijgen veel nummers van de laatste plaat te horen, zoals onder andere 'Skinroutine Bikinilijn': hoe het schoonheidsideaal en onzekerheid over je lichaam een verdienmodel is. 'Baby', 'Geen Seks Meer', 'Hardnekkig' en natuurlijk 'Rode Seks Feeks' zijn stuk voor stuk scherpe teksten op aanstekelijke electropop-melodieën. Een sterk moment in de set is wanneer 'Jij Laat Me Komen' overgaat in 'Hou je bek en bef me', waarin wordt afgerekend met het faken van orgasmes. De nieuwe songs domineren de setlist en krijgen makkelijk het publiek mee. Maar het valt MEROL ook op dat ze het grootste gejuich krijgt als het bovenstuk uitgaat en ze haar body laat zien. Daarmee zegt ze eigenlijk "Dit is wie ik ben", een houding die goed aansluit bij het nummer 'Uitstekende Kut', waarin schaamte definitief plaatsmaakt voor zelfbeschikking.
Toch is deze show geen exclusieve vrouwenbijeenkomst. Er is ook wel plek voor mannen, zolang ze maar gevoel hebben. Met het nummer 'MANNEN MET GEVOEL' wordt de pit geopend. Mannen zonder gevoel moeten naar achteren, en ze refereert hier nog even aan de discussie rondom ene optreden van Sophie Straat. Wanneer de zon langzaam achter het festivalterrein verdwijnt op deze fijne zomeravond, verschijnt MEROL nog als een theatrale 'Mommy', met een waterpistool op haar borsten gemonteerd. De boodschap is duidelijk: het vrouwelijke perspectief verdient meer aandacht, niet als uitzondering maar als vanzelfsprekendheid. Met 'Leve de Feeks' heeft MEROL zichzelf ontpopt als feministische held van het land, als een soort Nederlandse versie van Peaches. Dat resulteert in een energieke en inhoudelijk scherpe show waarop hard gedanst en meegezongen kan worden. En dat is knap, stoer, maar vooral ook nog steeds heel hard nodig. (MM)
