#4df26: de beste acts van zondag
Ook de tweede dag van de Vierdaagsefeesten floreert onder een aangename temperatuur, met wederom een bomvolle stad vol bezoekers. Helaas geen vuurwerk aan de Waal 's avonds wegens een technisch mankement, maar wat wél doorgaat zijn de optredens op de vele podia in het centrum. Ook wij zijn natuurlijk weer van de partij en komen tot deze toplijst van de zondag.
12. Exotische Mary Sue blijft binnen de lijntjes van de hip-hop
Hoewel hij voor het eerst in Europa is, oogt Mary Sue redelijk ontspannen bij de aanvang van zijn set. Hiphop met Aziatische invloeden werd beloofd, maar die is jammer genoeg ver te zoeken. Een vrij doorsnee setje samples, vaak met tekst waar Mary Sue zelf meezingt en een matige performance maakt dat het publiek het al snel bekeken heeft. En dat is jammer, want bij vlagen heeft de sympathieke jongeman uit Singapore best wel iets te bieden. Vooral als zijn samples uit de Zuid-Oost Aziatische popcultuur komen, klinkt het exotischer dan de gemiddelde hiphop. Maar al snel zakt het optreden dan weer rond die middelmaat en kleurt hij keurig binnen de lijntjes van de westerse hiphop.
Gelukkig lijkt hij zelf niet te lijden onder de lauwe belangstelling. Wel onder de temperatuur. Er staat een flinke bries op het podium van de boog, zodat hij halverwege vertwijfeld vraagt “You call this summer?” Echt warm loopt ook het publiek niet, hoewel hij zijn best doet met een paar vraag-en-antwoord spelletjes. Vooruit, de tropische vogel, die wil men nog wel nadoen. Een Mary Sue is in de kunst een fictief personage dat te perfect is en daardoor irritant wordt. Een lastige naam om als artiest de wijde wereld mee in te gaan en een onmogelijk beeld om aan te voldoen als je echt succes wilt hebben. (HM)
11. Valse start voor Cure for Paranoia
Cure for Paranoia voelt als een perfecte boeking voor Valkhof Festival: Jazzy, politiek geëngageerde hiphop, winnaar van de NPR Tiny Desk Contest 2026 én, niet onbelangrijk, zijn eerste show ooit in Nederland, dus alle Nijmeegse hipsters kunnen straks opscheppen dat ze er vanaf het begin bij waren. Het zal echter een valse start worden voor Cameron McCloud, de rapper en drijvende kracht achter Cure for Paranoia. De eerste tegenvaller is al dat het Valkhof grotendeels leeg is omdat er in McClouds thuisland tegelijkertijd een voetbalfinale wordt gespeeld. Daarnaast heeft hij ook niet de veelkoppige band mee waarmee hij hoge ogen gooide bij Tiny Desk, noch zijn vaste begeleiders Tomahawk Jonez en Jay Analog. Sterker, hij moet terwijl zijn set al bezig is, nog vragen aan zijn plaatsvervangende DJ ARLIIIYAH vragen hoe je haar naam eigenlijk uitspreekt.
Het voelen allemaal als gemiste kansen, want Cure for Paranoia heeft een goed repetoire aan tracks, zijn flow is supersterk (niet gek nadat hij in 2025 het hele jaar elke dag een track dropte op Instagram) en het is niet moeilijk om op 'No Brainer', 'WTF (Where The Files)' of 'The Artshow' een bruisend Valkhofpark voor te stellen. Het is echter voordat die laatste track wordt ingezet dat de file op de dj-controller ook nog beschadigd blijkt te zijn. Het resulteert in een tien minuten durende intermissie waarin McCloud maar vragen uit het publiek gaat beantwoorden, over zijn eerste liefde en zijn vier favoriete muzikanten, terwijl ARLIIIYAH en de stagemanager haastig op zoek zijn naar een oplossing. Gelukkig wordt die uiteindelijk gevonden en kan "The Artshow" nog worden gespeeld. Cure for Paranoia's eerste show in Nederland is zeker een valse start, maar mocht hij toch ook hier doorbreken, dan kunnen de voetbalhatende hipsters wel opscheppen dat ze een heel uniek eerste optreden van hem in Nederland hebben gezien. (TvA)
10. Jazzy Omasta begint rustig, maar leeft op aan het eind van de set
Het debuutalbum uit 2025 van het uit Polen afkomstige Omasta belooft een ‘Jazz report from the hood’. Die jazz is goed aanwezig, de straatcultuur is wat verder te zoeken. Wat vooral doorkomt is bij vlagen experimentele jazz met een hoofdrol voor trompet en toetsen. Het klinkt absoluut niet verkeerd, er is energie genoeg en de bandleden doen hun best maar na een tijdje komt toch de sleet er een beetje in. Het thema lijkt zich te herhalen alsof steeds hetzelfde nummer wordt gespeeld met kleine variaties. Een trompetsolo wordt bijna saai, zeker als de overige bandleden er even hun gemak van nemen en op hun hurken aan een flesje water beginnen te lurken.
Maar dan, een kwartier voor het einde, slaat alsnog de vlam in de pan. Alsof de bandleden wakker zijn geschud en opeens beseffen dat ze niet in een duistere jazzkelder in Krakau staan te jammen maar de kans van hun leven hebben om het Valkhof aan het swingen te krijgen. De drums komen tot leven, de bas dreunt, de toetsenist speelt een riedel ragtime en de trompet klinkt als een scheurende sax. Het publiek leeft op en begint te dansen. Hier komen ze voor, deze koele zomeravond. Genieten en swingen. In hun laatste nummer maakt Omasta veel goed en wordt de belofte van een energieke liveshow dubbel en dwars ingelost. (HM)
9. Meduulla maakt de wolf in ons wakker
In Meduulla komen veel stromen samen. Rap, jazz, hiphop, spoken word en humor. Samen met Ethan Hill brengt zij een energieke stroom op gang met een niet te stuiten positieve vibe die uitmondt in het uitroepen van haar ‘wolfpack’. Iedereen huilt als een wolf, terwijl Meduulla straalt op het podium. “Everything is possible with a wolfpack, so shout it out!”
Meduulla is geboren en getogen in Manchester, wat vooral in haar spontane praatjes nog goed te horen is. Met ouders uit Zimbabwe groeide ze op met twee talen in contrasterende culturen. Ze ontdekte de verbindende werking van woorden in poëzie en spoken word en rolde al snel de hiphop scene in waar zij haar ervaringen in de immigrantenwereld met haar opgewekte karakter kon verwerken in pakkende teksten. Haar dynamische stemgeluid combineert mooi met de strakke elektronische composities van Ethan. De samenwerking tussen de twee artiesten is hartverwarmend, net als het contact met het publiek.
Het debuutalbum Tabula Rasa (2025) werd goed ontvangen en is het resultaat van een twee jaar durende speurtocht waarin haar emotionele kwetsbaarheid en vrijheidsdrang samenkomen met haar Zimbabwaanse roots in een ritmisch geheel. Met haar passie voor taal blaast Meduulla het concept van de tabula rasa, de schone lei, nieuw leven in: wat de toekomst ook brengt, het is geworteld in vriendschap, naastenliefde en een vertrouwen in verbinding. Dat is de boodschap die zij brengt aan een enthousiast Valkhof. (HM)
8. Q-TET betovert en ontregelt op Valkhof Festival
Onder een blakend zonnetje en strakblauwe hemel is de laatste dag van het weekend een prima dag om dromerig de zondag af te sluiten. Dat lukt uitstekend bij de Nederlandse jazzband Q-TET die het publiek bij Podium Boog meeneemt op een avontuurlijke muzikale reis, bommetje soundscapes.
De formatie rondom de Chinees-Nederlandse jazzfluitiste en vocaliste Qisheng Zheng (afgestudeerd aan het conservatorium in Arnhem) intrigeert en tovert het redelijk gevulde veld om tot een mooie dreamscape, vol composities die prikkelen en tegelijkertijd ook ontregelen. Propte de dag ervoor de Australische band Gee Tee bijna 20 songs in een half uur: Q-TET doet het wat rustiger aan met breed uitgesponnen nummers die zelden onder de 5 minuten duiken. Nummers waarin oosterse mystiek en moderne westerse jazz vloeiend in elkaar over lopen, zoals 'Am I alive' en 'I Am a fish'.
Hoogtepunt is de grote virtuositeit van de muzikanten die een bijzonder hoog niveau aantikken. Elk bandlid excelleert zonder de emotionele kern van de muziek te verliezen. Toch zorgt de somtijds ontregelende benadering ook voor wat frictie. De abrupte overgangen van rust naar abstracte en vrije improvisaties – hoe goed ook – zorgen soms voor perplexte bezoekers. Q-TET levert een gedurfd concert af met bijzonder soundscapes, maar het is niet altijd lichte kost voor een lome zondagmiddag. Van de andere kant: moet muziek júist niet schuren en verrassen? (PSB)
7. Geroutineerde Hiqpy komt tot bloei tijdens de laatse nummers
Openden ze vorig jaar nog de zaterdag van het Valkhof Festival, dit jaar staat het Amsterdamse Hiqpy op het grote podium van Stadseiland Stek. Afgelopen april verscheen debuutplaat Slow Death of a Good Girl, maar al lang daarvoor was het Amsterdamse viertal met hun aan Wolf Alice herinnerende indierock al een gewiilde festivalfavoriet. Ook vanavond hebben al aardig wat liefhebbers voor aanvang de oversteek naar het eiland gewaagd. De band speelt vanaf de eerste noten strak en geroutineerd en ondanks de stevige wind staat ook het volle geluid als een huis. Toch is het ontvangst wat lauw. Het publiek klapt en juicht even geroutineerd mee, maar het vuurwerk ontbreekt (if you know, you know).
Het duurt tot ver in de tweede helft van de set tot het ijs eindelijk wordt gebroken. Zangeres Abir Hamam verlaat even de stage om zich via het publiek een weg te banen naar de geluidsbooth aan de overkant van het veld, om vervolgens terug te sprinten richting podium. Alsof de laatste kabel nog even moest worden ingeplugd komt het publiek nu eindelijk los. Zo wordt de vibe een stuk energieker tijdens de laatste nummers. Meer reactie, meer interactie. Het af en toe enigszins onbeholpen geklouter van Hamam over de wat ongelukkig geplaatste dj-booth vooraan komt de charme alleen maar ten goede. Het heeft even geduurd, maar de buiging na afsluitende publieksfavoriet ‘Something’ voelt toch nog als een kleine triomf. Muzikaal stond het al vanaf de eerste noten, de rest kwam wat later. Eind goed, al goed. (MD)
6. Joshua Idehen bouwt van de Arc zijn kerk van liefde
"We are living in turbulent times", dat is het mantra dat Joshua Idehen tijdens zijn show in het Valkhof Festival vanavond telkens blijft herhalen. Hoewel de Brits-Nigeriaanse dichter en muzikant, woonachtig in Stockholm, daar niet voor weg wil of kan lopen, is zijn nieuwste album, I know you're hurting, everyone is hurting, everyone is trying, you have got to try, dat vanavond centraal staat, ook een antwoord op hoe we daar mee om moeten gaan. Zoals de titel van het album al suggereert, is de boodschap van Joshua Idehen dat we het moeten blijven proberen? Wat proberen? Dat lijkt bijna niet uit te maken, zolang je maar iets probeert.
Probeer bijvoorbeeld te lachen, zoals om het hilarische (en doodserieuze) gedicht "Mum does the washing". Probeer te dansen op "This Is The Place", Idehens ode aan clubcultuur. Probeer kwetsbaar te zijn, zoals wordt aangemoedigd op "Brother". Probeer te leren zwemmen en ontdek dat het veel meer voordelen heeft dan enkel te blijven drijven. Probeer je naaste lief te hebben, zoals Idehen preekt voor zijn alternatieve Gospeltrack "It Always Was". Hij geeft zijn publiek zelfs de tijd om als in de Kerk elkaar de hand te schudden en "Peace be with you" te wensen, zodoende van de Arc een Kerk te maken die niet draait om onderdrukking maar enkel om liefde. Mocht al dit proberen niet werken, dan is de laatste optie om te proberen om uit volle borst mee te zingen met zijn afsluitende cover van Talking Heads Once in a Lifetime, want is uiteindelijk David Byrnes mantra "Same as it ever was", niet het ultieme antwoord op "We are living in turbulent times"? (TvA)
5. Viccens shinet op zijn grotere podium
Tja, als je roept dat iemand een groter podium verdient en die persoon staat dat jaar daarop ook echt op een groter podium, wil je natuurlijk wel zien of hij het ook waar maakt. Even in een notendop voor wie Viccens niet kent: Viccens heeft zijn roots in Nijmegen, werkte al samen met Joost Klein en S10, bracht nummers uit als ‘Wat dachte’ en is dus sinds vorig jaar op zoek naar grotere podia. En man, dat gaat best lekker. Hij stond in Paradiso afgelopen februari en nu dus op de Boog op het Valkhof Festival.
Hoe dat dan gaat op zo’n groter podium? Het staat hem goed. Hij lijkt een meter te zijn gegroeid na vorig jaar. Hij straalt meer zekerheid en dankbaarheid uit en dat brengt hij vanaf moment één over op het publiek. Zelfs op mensen die niks met hiphop hebben. Viccens combineert traphop met serieuze teksten, maar vaak genoeg ook een vleugje Caribische sounds. Waardoor het eigenlijk onmogelijk is om stil te blijven staan.
Het publiek is dan ook enthousiast en doet al snel mee als Viccens daarom vraagt. Zo zingen ze uit volle borst mee met ‘Klaar die Missie’. Maar staan ze net zo goed te luisteren als Viccens met serieuzere nummers komt waarin hij terugkijkt op afgelopen jaren. Waarin hij vertelt dat hij niet altijd even lekker ging, depressieve gevoelens had, maar toen dus begon met groeien en alles op zijn plek leek te vallen. Viccens sluit af met een feestje. Het hele publiek doet mee met ‘Ik wil een porsche’. Er is zelfs een moshpit. Sjeee, dat grotere podium verdient Viccens meer dan. Het zit hem als gegoten. Nog even doorgroeien en dan moet de Arc ook wel lukken. Toch? (MR)
4. Nijmegen bedankt Sophie Straat met een kolkende, moshende massa
Er was veel te doen om de zangeres afgelopen weken, maar Nijmegen laat weten dat ze achter Sophie Straat staat. Al voor het optreden begonnen is, staan de fans van Sophie al vroeg op het veld bij Stadseiland Stek te wachten. De een staat er met een regenboogvlag, de ander met een Palestijnse vlag, weer een ander heeft op een kartonnen bord ‘Alle mannen naar achteren’ geschreven. Als de zangeres opkomt met het nummer ‘Vrijheid, gelijkheid en zusterschap’ wordt dat dan ook uit volle borst meegezongen.
Sophie Straat staat voornamelijk bekend om haar protestsmartlappen, maar laat vandaag ook een lekker staaltje punk zien. Met scheurende gitaren, sjeest ze over het podium terwijl ze onvermoeibaar door blijft zingen. Wat een strot heeft deze vrouw. Toch blijft de boodschap die ze met haar muziek komt brengen het belangrijkst. Ze zingt over radicale gelijkheid. Het geloof dat ieder mens gelijk is en dat je het aan je water kunt voelen als iemand niet gelijk behandeld wordt. En precies daarover ontstond afgelopen maand consternatie. Toen ze aan de witte mannen in het publiek vroeg om naar achteren te gaan en ruimte te maken voor mensen die anders niet snel in een moshpit belanden (maar dat wel willen). Ze werd beticht van, jawel, discriminatie.
In Nijmegen doen ze niet moeilijk, de moshpits beginnen al lang voor dé vraag, achterin op het veld. En als dé vraag dan komt, wordt er door de witte mannen netjes ruimte gemaakt voor alle vrouwen en lhbtiqa'ers die ook eens veilig willen moshen. Al snel ontstaat een grote cirkel, waarna na een startsein deze een kolkende, moshende massa wordt. En die witte mannen? Die staan trots aan de zijkant te filmen. Nijmegen laat zien dat ze gelijkheid hoog in het vaandel hebben staan. En pal staan achter de mensen die daar voor opkomen. (MR)
3. Meespringen en meezingen met de onweerstaanbare hits van De Nachtwacht
Het lijkt een fanclubdag bij het optreden van De Nachtwacht, het muzikaal project van producer/muzikant Jiri Taihuttu. Werkelijk ieder nummer dat van het podium af golft wordt luidkeels meegezongen. En geef het publiek eens ongelijk: nummers als 'Huis van Zwart en Rood', Midnight Cruiser' en 'Cowboys' zijn onweerstaanbare oorwormen die zich in je hoofd nestelen en daar lange tijd niet weggaan. Taihuttu, eerder bekend onder de naam Jiri11 als rapper, is met De Nachtwacht een muzikale koerswijziging ingeslagen die heerlijk aanslaat bij het propvolle veld bij Podium Arc.
De bezoekers kennen het begin 2026 verschenen debuutalbum De Nachtwacht overduidelijk van voor tot achter, en dat resulteert regelmatig - al dan niet op verzoek van Jiri Taihuttu - tot een fijn chaotisch veld vol dansende en springende mensen. Met zijn yacht rock zorgt De Nachtwacht voor een plezierig feestje op deze zonnige zondagmiddag. Dat er ook ruimte is voor een rustiger geluid en even adempauze blijkt bij het nummer 'Vader Please', een gevoelige ballad met de regels 'Geef me moed, geef me hoop, geef me kracht'. Even staat het veld stil. Even is het rustig. Maar dat rustmoment is van korte duur. Met onder meer de knaller 'Huis van Zwart en Rood' wordt het veld nog een keer in beweging gezet. Dit is een feestje, vormgegeven en aangevuurd door een charismatische frontman. (PSB)
2. Elmer vol gas in Park Kronenburg
Het is indrukwekkend om te zien hoeveel tracks Elmer er in drie kwartier doorheen kan jagen, zonder dat haar set op enig moment gehaast voelt. Nederlands hardstwerkende rapper lijkt sowieso nooit stil te staan en heeft in de aanloop naar haar nieuwe album MAN, OH MAN al (ten minste) haar derde persona ontvouwt, in welke hoedanigheid ze vanavond ook in Park Kronenburg staat. Na de snor en de streekdracht staat ze nu als een wat sjofele crooner met schaafwonden op het gezicht, sigaret in de hand, in een roze decor omgeven door twee pilaren en bossen vol rozen. Samen met haar drummer Rogier, die meermaals (spelend) de wind van voren krijgt van de dominante Elmer.
Die dominantie staat ook centraal in deze nieuwe show en het album, die een kritische onderzoeking maar ook ode aan mannen zijn, aldus Elmer zelf. Ondanks dat we nog twee maanden moeten wachten op het hele album, zijn de eerste tekenen vanavond veelbelovend. Hoogtepunt van de avond zijn namelijk de drie singles van MAN, OH MAN die al uit zijn, "Ook een pose", "Alle jongens zijn gemeen tegen mij" en "Geen beest", die Elmer achter elkaar speelt voor de gebruikelijke afsluiter "Je vader" (die ze in tegenstelling tot 3 jaar geleden op de Vierdaagsefeesten vanavond wel kan spelen). De singles van MAN, OH MAN laten echter horen dat Elmer weer een stap gezet heeft, zowel qua teksten als productie. Vooral "Ook een pose", over hoe machogedrag ook een vorm van ballroomcultuur is, extra toepasselijk tijdens een finale van het WK voetbal zoals vanavond, steekt de lont in het kruitvat en laat het Kronenburgerpark op en neer gaan. (TvA)
1. NAAZ laat iedereen meer van elkaar houden
Sommige romans hebben honderden pagina’s nodig om tot een punt te komen: sommige bereiken dat punt al na een paar bladzijdes. Dat geldt ook voor recensies, in dit specifieke geval voor NAAZ die deze zondagmiddag Podium Arc mag openen. We kunnen alinea’s voltikken over haar indrukwekkende platen, haar dito performance en uitstraling, haar memorabele optreden op het Down The Rabbit Hole een paar weken terug. Maar laten we het lekker kort houden en meteen tot de kern komen. NAAZ is liefde. Liefde in haar nummers. In haar boodschap. In haar warme interactie met het publiek.
Haar set bestaat vooral uit materiaal van haar nieuwste album The Sky Knows I Exist, dat een wat ander geluid laat horen dan op haar eerdere platen. De pure emotie die Naaz in haar optreden legt maakt indruk; het veld luistert geboeid en ademloos naar de breekbare verhalen, gebracht met een indrukwekkende en krachtige zang. Ze transformeert het Valkhofpark voor even in een intieme huiskamer waar we op bezoek zijn en voor even allemaal goede vrienden van elkaar zijn. Tenminste: zo voelt het tijdens haar concert. “Zolang de lucht naar je kijkt, besta je” geeft ze nog mee als hartverwarmende eindboodschap. NAAZ is liefde. Liefde in haar nummers. In haar boodschap. En verdorie: wat komt die boodschap verdomd mooi aan op deze zondagmiddag. (PSB)
