#4df26: de beste acts van zaterdag
De gevreesde hittegolf blijft uit en er valt halverwege de avond zelf een spatje regen. De 55e editie van de Vierdaagsefeesten is van start onder een aangename zomerse dag. Is het druk? Ja. Op sommige plekken moeten locaties afgesloten worden omdat het té vol is. Is het gezellig? Heel. Zoals bij acts die 3voor12 Gelderland ziet op de eerste dag, met lekker veel Gelderse acts.
13. De techniek gooit roet in het eten bij R.J.H. Smeets
Het begint veelbelovend, een driekoppige band. Een grote contrabas op het podium. En als ze dan beginnen te spelen, klinken gitaar, contra, mondharmonica en meerstemmige zang. Het is dromerig: singer-songwriter, indie met een vleugje folk. Alle stoelen op de Ramblas zitten vol, en terwijl er treinladingen aan mensen voorbijkomen die af en toe in luid gejuich uitbarsten als ze de band zien, lukt het R.J.H. Smeets toch voor een aantal nummers om een rustig eilandje in de chaos van de feesten te creëren.
Voor een aantal nummers want om de haverklap gooit de techniek roet in het eten. Er wordt constant afgestemd. De special guest, Jaleesa (helemaal uit Boxmeer) had de betovering compleet kunnen maken met haar warme stemgeluid dat perfect aansluit op de rest van de band. Maar ook met haar erbij beginnen alle monitoren te piepen. Toch gaat de band stug door. De gitaar van de zanger gaat in een hoek. Ze proberen het met hun stemmen en de overige gitaar en de contrabas. Maar stoppen toch eerder dan gepland.
Jammer! De techniek laat de band in de steek. Terwijl R.J.H. Smeets toch stevig staat. Met al hun kunnen weten ze je toch in hun liedjes te trekken. Alleen wordt die betovering steeds verbroken door piepende monitoren. Zeker een band om te blijven volgen en eens op te zoeken bij een ander podium. (MR)
12. Alle Finse gekheid in een zakje
Muovipussi is een energieke elektronische muziektrio uit Finland. Volgens het Valkhof Festival kunnen we elektronica, rap, punk, metal en crispy pop verwachten. Kortom: eigenlijk weten we nog steeds niks en dat is blijkbaar de bedoeling. De bandnaam betekent "plastic zak" en daar wordt van alles uitgetoverd. Een explosie van geluid komt over ons heen en er gebeurt van alles op het podium. Een zangeres heeft een plastic vuilniszak als een soort luier om. Een vlag met de bandnaam wordt ogenschijnlijk uit het achterste van de andere zangeres getrokken. Daarna lopen ze als een soort acrobatiekgroep door het publiek heen.
Het is een theatrale show met pompende beats en explosieve rap. Er valt dus genoeg te zien en het publiek lijkt er in ieder geval door geïntrigeerd. Maar of de muziek ook echt blijft hangen? Dat is de vraag. Deze recensent probeert zich te herinneren wat hij heeft gehoord, maar wat meer blijft hangen is wat hij gezien heeft. De muziek is wellicht ook bijzaak, het gaat hier meer om de beleving. (MM)
11. Antwerp's laat de fuzz door de kapel spoken
Nog voordat de Vierdaagsefeesten officieel zijn geopend, staat Nijmegenaar Yannick Verkade (nee, geen Belg dus) al in de Sint-Nicolaaskapel. De programmering is hier deze week in handen van platenzaak De Waaghals, die onder de naam .wav ('Waaghals at Valkhof') lokaal en regionaal talent tussen de duizend jaar oude muren zet. Een paar jaar geleden was Antwerp's nog een eenpersoonsband, met een op zolder opgenomen lo-fi-plaat die naar eigen zeggen door Verkades onzekerheid drie jaar op de plank bleef liggen. Inmiddels zit hij hier met een tweede gitarist en een bassist op stoelen, bijgestaan door een vierde man met een klein keyboard en een kastje vol knoppen.
"De akoestische gitaar is leidend", lazen we in de aankondiging van De Waaghals. Dat blijkt een rekbaar begrip. De zittende band is lastig te zien voor wie niet vooraan staat, maar tussen de nekken en schouders door ontwaren we een flink rijtje effectpedalen op de koude kapelvloer. Al snel klinkt de eerste fuzz tegen de eeuwenoude muren. Het werkt verrassend goed in deze ruimte. De versterkte instrumenten verzuipen nergens in de galm, terwijl de introspectieve liedjes hun losse, wat rafelige lo-fi-karakter behouden. Wie vooraan staat, ziet het viertal geconcentreerd spelen; achterin is het vooral luisteren. Misschien past dat Antwerp's volgens Yannick zelf wel beter, maar er is geen reden voor twijfel: die volgende plaat moet er nu gewoon komen. (RO)
10. TJE houdt alleen de bandnaam klein
Voor een band die zich vernoemd heeft naar het verkleinwoord begint het optreden van TJE flink bombastisch, met harde klappen op de drumpad en stevige uithalen van zangeres Lindy Versyck. Dat kan ze overigens prima hebben: ook wanneer gitaar, bas en elektronica zich breed om haar heen opstapelen, blijft haar stem moeiteloos overeind. Samen met gitarist/drummer Melvin Slabbinck en bassist Klaas Leyssen eindigde ze in 2024 als derde bij Humo's Rock Rally, waar het drietal aan drie nummers genoeg had om een spanningsboog neer te zetten die volgens de jury aanvoelde als een volledige set. Vandaag krijgen we in drie kwartier een logisch vervolg op dat juryrapport.
In die drie kwartier laveert TJE van festival-mainstagebombast naar Portishead-achtige triphop, via de elektronisch gelaagde artpop van Eefje de Visser, om bij de laatste twee nummers ergens in de organische, warmere wereld van Radioheads In Rainbows uit te komen. Klinkt als iets dat alle kanten opschiet, maar dat moet je de Belgen nageven: dit voelt als een verrassend logische en volwassen setopbouw. Zodra de drumpad wat vaker uitblijft, krijgen gitaar en bas meer ruimte en wordt ook duidelijk hoeveel detail er tussen de grote gebaren verstopt zit. Met die grote gebaren lijkt TJE alvast klaar voor grotere podia, al zal de bandnaam altijd klein blijven. (RO)
9. Pomme Grenade opent Valkhof Poort al raggend en met moshpits
Ze beginnen uit het niks gewoon te spelen. Langzaam druppelen de eerste nieuwsgierige bezoekers naar de Poort. Een enkeling durft het aan vooraan te staan. Pomme Grenade uit Nijmegen is een riot grrrl punkband die hier staat als deel van de Talent Tour die de Vierdaagsefeesten op verschillende podia mogen openen. De band deed al eerder mee met De Roos van Nijmegen in 2025 en deed ook mee aan de Parel van de Betuwe. Nu komen ze hun muziek bij De Poort van het Valkhof Festival ten gehore brengen.
Zelf noemen ze het hysterisch punkish. Dat voelt logisch. De zangeres staat springend op het podium en schreeuwt de ene na de andere zin uit: over de genocide in Gaza, over politiek, over mannen die zeuren over vrouwenrechten en over nog steeds niet ’s nachts veilig over straat kunnen. Alle nummers worden ondersteund door raggende gitaarlijnen en een doorstampende drum. Waarbij de muziek de ene keer meer punk is en de andere keer meer hardrock aandoet en hier en daar zelfs wat metaltintjes krijgt.
Hoe meer de zangeres laat blijken dat ze boos is, hoe meer het publiek meegaat. Vooral na het nummer over Gaza én het nummer over ’s nachts niet over straat kunnen, juicht het uitdijende publiek. Ook wordt er steeds vaker een moshpit ingezet. Het publiek is boos. Over de wereld, over rechten, over de mensen die nu alles bepalen. Pomme Grenade weet precies de goede snaar te raken. Dus hysterisch? Misschien. Een nodige uitlaatklep? Sowieso. (MR)
8. Explosieve en ontwapenende set van NI-HAO!!!! duurt nét iets te lang
"Ik houd van jullie" zegt frontvrouw Blue Yukari (floor tom en zang) in charmant Nederlands tegen een vol veld bij Podium Boog. De 'cheer punk'-band uit Kyoto is verguld met hun allereerste optreden in Nederland en laat geen mogelijkheid onbenut om hun enthousiasme en blijdschap te delen met de vele bezoekers. Vanaf de eerste toon vliegt het Japanse viertal er vol in. Gekleed in hun kenmerkende, kleurrijke outfits bouwen de bandleden het podium om tot een hyperactieve sonische achtbaan. "We really need your voice" klinkt het richting veld, maar die oproep hoeft nauwelijks gedaan te worden getuige de warme onthaal en de kleine moshpits die ontstaan. Blue Yukari vuurt samen met Red Ariko (drums), Yellow Miwako (bas) en Purple Kaori (gitaar) een spervuur van kreten af en zoekt regelmatig het contact met het publiek.
Toch legt het debuut ook een kritisch punt bloot. NI-HAO!!!! mengt verschillende stijlen zoals punk, technopop, hiphop, speedcore en metal tot een explosief en chaotisch geheel, maar die mix aan stijlen blijkt na een half uur ook een valkuil. De nummers smelten samen tot een muur van geluid waarbij er somtijds nauwelijks een onderscheid te maken is. Daardoor wordt de set bij vlagen eentonig. Dat neemt niet weg dat het viertal een enorme spelvreugde uitstraalt en het Valkhofpark sonisch overdondert. Hun allereerste Nederlandse optreden was luid en ontwapenend. Nu alleen nog iets meer rust en afwisseling in de set. (PSB)
7. Ramvol Stadseiland gaat los met Kaboutertje Putlucht
Van Nijmeegse culthelden die twee jaar geleden het Valkhof mochten afsluiten met fans van het eerste uur naar een optreden op een volgeladen Stadseiland. Waar meiden vooraan aan de security vragen of ze alsjeblieft van dichtbij een foto mogen maken van Barry. Het kan snel gaan.
De band is qua nummers serieuzer geworden, zo gaan de eerste nummers van het optreden over emoties en hoe daar wel of niet mee om te gaan. Over depressie. Maar nog steeds met een ‘vrolijke noot’. “Hoe je met je moeder over emoties moet praten? Ik weet het ook niet, laten we maar met zijn allen zuipen” grapt de zanger. De serieuze nummers warmen het publiek op, dat van het podium tot het begin van de kermis over het eiland strekt en dit jaar zelfs de hoogte ingaat op balkons. Alles staat mee te hupsen op de rave punk van de band.
Als snel komen er klassiekers voorbij: De Henny Roast, Kindje slaan. Maar de favorieten deze avond zijn toch het Vierdaagselied en Glasbak. Waarbij het publiek bij het eerste nummer keihard teksten meezingt als: ‘Ik heb de zon in de Waal zien zakken, ik heb lopers in mijn tuin zien kakken.’ En bij Glasbak met: ‘Ik heb niks met voetbal, maar wel met NEC.’ Naast het meebrullen, komt er ook de ene na de andere crowdsurfer langs. Aan de randen wordt er gehakt en gesprongen. Stadseiland Stek gaat los op de muziek van de kabouters. Ondanks de vunzige teksten, die iedereen stiekem best lekker vindt, bewijst Kaboutertje Putlucht dat je zelfs (of misschien wel juist) daarmee prima een Nijmeegse held kan worden. Gewoon omdat je af en toe juist moet zeggen waar het op staat. Nijmeegs nuilen 2.0. (MR)
6. Fraaie duistere beats van PVA landen moeilijk op licht en waaierig Valkhof
Al voor hun debuutplaat Blush uit 2022 begon PVA al een triomftocht langs de internationale clubs. Na het wat zwaarder verteerbare tweede album No More Like This van begin dit jaar staan ze vanavond op het Arc-podium van Valkhof, waar het daglicht om half negen nog volop schijnt. Niet de meest ideale omstandigheden voor de vaak minimalistische donkere dance-punk ban het Londense trio. Goed geluid en een aanvankelijk gedreven presentatie kunnen al dat licht maar half compenseren. Zangeres Ella Harris weeftt de nummers als in trance aan elkaar, maar de donkere flow van de nachtduistere beats slaan niet helemaal aan.
Catchy, meer repetitieve nummers als ‘Boys Face’ en ‘Enough’ doen het wat beter, maar afgezien van de voorste rijden komt het verder goed gevulde veld voor het Arc-podium maar niet echt in beweging., Dit leidt helaas ook tot wat wederzijdse onverschilligheid tussen band en publiek. Aanvankelijke is er nog wat communicatie richting het veld, maar dat beperkt zich al vrij snel tot bandleden en geluidsmensen. Ondertussen dunt het snel afkoelend en vanavond behoorlijk winderige veld voor het Arc-podium zichtbaar uit.
De band lijkt een beetje slachtoffer van omstandigheden op deze muzikaal toch al weinig lichtvoetige openingsavond van het Valkhoffestival. Aan het materiaal ligt het niet. Hopelijk snel een herkansing In een donkere club, waar PVA zonder twijfel beter tot zijn recht was gekomen. (MD)
5. Politie Warnsveld is nu al een van Nijmeegs grootste bands
Vorig jaar deden ze nog mee aan de Popronde, begin dit jaar stonden ze twee keer in een - toegegeven, volledig en zeer snel uitverkocht - Merleyn en nu mag de Nijmeegse Ska-Punk band Politie Warnsveld Veur-Live, het grootste podium op Stadseiland Stek openen deze vierdaagsefeesten. Is dat podium niet een maatje te groot voor een band die nog zo in opbouw is? Niks is minder waar. Minuten van tevoren staat er al een grote (en jonge!) schare fans, uitbundig uitgedost voor het podium. Zodra "Popo Warra" hun typische 90s/00s ska-punk dan gaat spelen (denk Reel Big Fish en Mad Caddies, maar zonder blazers en Nederlandstalig, dus ook een vleugje Doe Maar en een Hang Youthiaanse verfrissing van het genre) staat het veld voor het podium binnen de korste keren helemaal vol.
Natuurlijk, ze stonden vrijdag ook op de Zwarte Cross voor een grote, volle tent te spelen, dus dit soort shows zijn niet nieuw voor het vijftal, maar voor hun thuispubliek is dit concert toch wel een bevestiging. Zonder nog maar een album uitgebracht te hebben, is Politie Warnsveld enigszins onder de radar nu al uit aan het groeien in een van de grootste en populairste alternatieve bands uit Nijmegen, en niet zonder reden. Het plaatje klopt, de Y2K esthetiek is tot in de puntjes uitgevoerd, ska is weer hip, de band geeft alles op het podium en krijgt daar een enorme moshpit voor terug die de hele drie kwartier standhoudt. (TvA)
4. Mandy, Indiana maakt een feestje met de helft van het publiek
Het is misschien wel de meest in het oog springende naam op de lineup van Valkhof Festival dit jaar: Mandy, Indiana. De twee albums van de Franstalige noiserockers uit Manchester werden allebei met zeer veel lof ontvangen, maar past een band die ook op Roadburn en Rewire stond de afgelopen jaren ook op de zaterdagavond van de Vierdaagsefeesten? Of is dit concert vooral een goedmakertje nadat hun show op Zeitgeist vorig jaar niet door kon gaan? Het lijkt er erg aan te liggen waar je staat in het Valkhofpark.
Sta je vanavond linksvoor, naast de speciaalbierstand van Oersoep, dan heb je waarschijnlijk een topconcert. Er wordt uitbundig gedanst en geluisterd, mensen worden opgeslokt in de stuwende elektronische sound van Mandy, Indiana en met nog drie nummers te gaan ziet frontvrouw Valentine Caulfield ook dat het daar ook het gezelligst is en duikt de rest van de set het publiek in om mee te dansen.
De keerzijde daarvan is vooral aan de rechterkant voelbaar. Daar kijkt het publiek drie nummers lang naar een podium waar niet heel veel meer gebeurd, terwijl de zangpartijen van Caulfield ook niet altijd even goed (of helemaal niet) te horen zijn. Daarnaast lijkt aan die kant, dichter bij de aanlooproute, de algemene aandacht voor wat er op het podium gebeurt een stuk minder te zijn. Zo staat er een groep mannen lacherig te doen over een hartgrondige oproep die Caulfield voor de track 'I'll Ask Her' doet aan mannen om hun vrienden aan te spreken op hun vrouwonvriendelijk gedrag (daarmee het belang van die boodschap alleen maar verder onderstrepend). In die onrust blijft er van de bezwerende sound van Mandy, Indiana helaas weinig over. De show blijft er daardoor vanavond een met twee gezichten, op meerdere vlakken. (TvA)
3. Dressed Like Boys geneest Nijmegen van de 'Dutch disease' en meer
"Wat zijn jullie lief en stil! Ze spreken vaak over een "Dutch disease", maar jullie zijn aan het genezen" aldus Jelle Denturck, aka Dressed Like Boys, halverwege de show waarmee hij en zijn band Valkhof Festival dit jaar openen. De vroege vierdaagsevogels hebben met Dressed Like Boys dan ook wel een heel goed medicijn gevonden tegen die praatgrage ziekte. De frontman van de Belgische indierockband DIRK bracht vorig jaar zijn eponieme debuutalbum uit en sloeg daarmee een hele nieuwe weg in. Een openhartige weg, over zijn geaardheid en de emoties, positief en negatief, die daarbij komen kijken. Live is het onmogelijk om niet ademloos naar die openhartige teksten te luisteren.
Die ademloosheid wordt nog verder versterkt door de manier waarop Denturck tussen de nummers door op indringende wijze vertelt over de verhalen achter die nummers, zoals over Jaouad Alloul, multidisciplinair kunstenaar, die openlijk queer en moslim is, of over de Stonewall Riots, de inspiratie achter zijn afsluiter Stonewall Riots Forever. Die verhalen, de songteksten, de muzikale omlijsting, de ballonnen in de kleuren van de regenboog die het publiek omhoog houdt, de vuisten die omhoog gaan op en voor het podium als de laatste tonen klinken, Dressed like boys geeft ons aan het begin van de Vierdaagsefeesten een medicijn van hoop, medemenselijkheid en strijdbaarheid mee, waarmee me niet alleen de Dutch disease, maar hopelijk ook andere maatschappelijke ziektes kunnen genezen. (TvA)
2. Boko Yout geeft het goede voorbeeld
Iets moet je Zweedse alternatieve rockbands nageven: ze hebben altijd geweten hoe ze zichzelf onder de aandacht moet brengen. Of het nou The Hives zijn met hun iconische zwart-witte pakken of Viagra Boys met hun compleet geschifte frontman Sebastian Murphy, het plaatje is altijd op orde. Zo ook vanavond met de uit Stockholm afkomstige Boko Yout, het muzikale alias van Paul Adamah. Hij en zijn band zijn naar eigen zeggen vanuit Zweden komen lopen, hebben alle vier padvinderachtige outfits aan vol met vlaggen en hebben daardoor natuurlijk meteen het vierdaagsepubliek op hun hand (ondanks dat ze deze outfits vorig jaar ook op Lowlands aan hadden en we in Nijmegen niet zo speciaal zijn als we ons voelen).
Laat je ook niet misleiden door de teksten Boko Yout's teksten op het nummer 'BEAST', van zijn debuutalbum GUSTO, waar hij zingt "I'm not that strong // so carry me home", want met hoe Adamah over het podium rent, springt, vogued en vliegt, zou hij zo mee kunnen doen aan de 50km dinsdag. Het publiek neemt die energie gretig over en volgt zijn voorbeeld om alvast warm te gaan lopen voor komende week. Voegt Boko Yout's zelfbenoemde Afrogrunge muzikaal veel nieuws toe? Zeker vanavond, waar zijn band vooral heel veel gas wil geven, lijkt het muzikaal allemaal toch wel erg op de eerdergenoemde Viagra Boys, maar wat maakt het uit? Kunnen we ooit teveel opzwepende post-punk hebben? In het Valkhof denken ze in ieder geval van niet, en er wordt tot de laatste noot gedanst. (TvA)
1. Gee Tee stort bakken vol Red Bull over het publiek uit
Hop, daar gaat weer een bezoeker de lucht in, en hop, daar ontstaat weer een malende cirkel van botsende lijven en een kluwen van ledematen op het veld vooraan. Zagen we eerder op de dag bij de Nijmeegse riot grrrl punkband Pomme Grenade al de eerste moshpits van Valkhof Festival 2026; bij het Australische Gee Tee is de rem er helemaal af. Als een vleesgeworden Red-Bull-machine slaan de bandleden nummers als ‘(I Hate) Drivin in the City’, ‘Atomic’ en ‘City Streets’ krachtig de avond in. Bakken vol energie vuurt de band af richting bezoekers die het dankbaar retourneren. Afgezien van een opstartfoutje bij ‘(I Hate) Drivin in the City’ is de show strak en volgen de nummers - die nauwelijks de twee minuten overstijgen - elkaar in straf tempo op.
Het Valkhofpark, de plek waar Gee Tee vanavond optreedt, kende al menselijke bewoning in de oudheid. Voor de inspiratie van de muziek van de Australische formatie moeten we nog een aantal millennia terug. Tenminste: het wordt omschreven als holbewoner-punk. Holbewoner-muziek horen we niet vanavond (hoewel we ook niet weten hoe dat zou klinken): wel een hectisch, door fuzz vervormde (garage)punk, met een dot synthpop. Denk de Ramones in de jaren zeventig, afgetopt met synths uit de jaren tachtig. Het geluid van de band is vergelijkbaar met Tee Vee Repairman en Snõõper.
Na krap een half uur zitten we inmiddels op 18 nummers als we het goed hebben bijgehouden en lijken we op weg naar een setlist van rond de 30 nummers. Ware het niet dat Gee Tee het na een half uur wel best vindt. Vermoeid van het touren of van de zeer energieke show? Geen idee. Wat we wél weten is dat Gee Tee de avond bijzonder krachtig en meeslepend opende. (PSB)
