#4df26: de beste acts van maandag
Op de maandag van de Vierdaagsefeesten passeren er onder meer hyperpop, clownpop, post-punk en glam de revue, afgetopt met een flinke dosis theater en uitbundige perfomance. Temidden van al die muzikale diversiteit is het Valkhof Festival richting het einde van de avond het toneel van De Vrienden van Oersoep live, die voor de derde keer in het Valkhofpark staan. Onze toplijst van de maandag.
7. De complexe clownpop van Mel Jackstar
We kennen in de populaire cultuur nogal wat clowns: van vriendelijke clowns als Bassie en Krusty the Clown tot de meer angstaanjagende als Pennywise en Art the Clown. Hoewel (nog) niet in hetzelfde rijtje kan daar Mel Jackstar aan toegevoegd worden, die vandaag met zijn clownpop op de Poort te vinden is. Mel Jackstar is het kleurrijke alter ego van de Nijmeegse artiest, producer, zanger en songwriter Mel Mavaotic. Clown dekt de lading eigenlijk niet en is wellicht geen omschrijving die recht doet aan de zelfcreëerde, theatrale droomwereld die hij hier brengt.
Jackstar is deze maandag onderdeel van Femxle Frontier, een collectief dat zich bezighoudt met de genderverdeling in de muziekindustrie, en later vandaag ook de Nijmeegse band Pomme-Grenade en de Arnhemse band Periot presenteert. De performance - de term optreden dekt de lading niet echt - wisselt knap tussen vrolijk escapisme en diepe, menselijke complexiteit, ondersteund door elektronische beats en tempowisselingen. Muzikaal en visueel prikkelend, al is het jammer dat er weinig bezoekers bij het podium te vinden zijn. (PSB)
6. Grenzkontrolle lijkt niet echt op gang te komen
Grenzkontrolle is een band met veel potentie. Hun klanken zijn rauw, melancholisch, met af en toe een scheurende gitaar. Doet denken aan de Duitse post-punk uit de jaren ’80, met een vleugje Neue Deutsche Welle. Ze zingen in het Duits over discriminatie, de AFD en het ontketenen van revoluties. Allemaal potentie voor een meeslepend optreden. Maar toch lijken ze er zelf niet echt in te komen en daardoor het publiek ook niet. Kan ook komen doordat de bezoekers net helemaal overprikkeld zijn achtergelaten door J’cuuzi. Maar tot heel veel meer dan een beetje headbangen komt het niet. Ook niet nadat de gitarist vraagt om iets meer ‘fun’ te hebben.
Daarbij lijkt in het begin de gitaar van de zanger problemen te hebben. De zanger doet in het begin nog zijn best om het publiek een beetje mee te krijgen door zelf te dansen. Hij beweegt soepel en bijna vrouwelijk over het podium heen. Zijn stem is indringend en hij probeert zijn boodschap zo goed mogelijk over te krijgen. Maar het lijkt niet te landen.
Jammer, want de muziek die ze maken klinkt prima en is zeker het luisteren waard. Het intrigeert. En zuigt je wel naar het podium toe. Maar komt hier niet tot zijn recht. Dit is meer ‘donkere krochten’ muziek. Ook de zanger komt steeds gefrustreerder over. Een nummer voordat ze stoppen wil hij al van het podium lopen, maar wordt er door zijn drummer op geattendeerd dat er nog één nummer is dat ze moeten spelen. Dat voornamelijk muzikaal is, met niet al te veel zang, maar wel met hypnotiserende gitaarsolo’s. Na dit nummer verdwijnt de band vrij plotseling van het podium. Een aparte gewaarwording. (MR)
5. Bollox – Ook leuk voor ouders
Bollox is een tv-programma van de VPRO voor kinderen die BOOS zijn. In het programma werkt Merel Pauw (ook bekend als Elmer) samen met verschillende punkbands om dat gevoel van die kinderen te verwoorden. En precies dat is wat er vandaag ook op het podium gebeurt. Onder begeleiding van de Nijmeegse punkband Femme Fugazi (die al meedeed aan het programma met het nummer 'GEEF HOND') leert Bollox vandaag kinderen (en ook een hele hoop ouders) om met hun gevoel om te gaan. Want dingen mogen ook gewoon stom zijn, je mag ook gewoon boos zijn, natuurlijk mag je ook eens een traantje laten. En af en toe moet je gewoon even schreeuwen. En soms, hoef je ook gewoon even niet naar je ouders te luisteren. Want dat is punk.
Als snel worden er twee kinderen op het podium getrokken, om te vertellen waar zij boos over zijn. “Ik moet om 9 uur naar bed!” Merel: “Nee! Echt? Dat kan toch niet. Hoe laat wil je naar bed?” “5 uur!” Na nog een rondje dingen om verschrikkelijk boos over te zijn, komt er een kliko het podium op, de kinderen mogen er naar hartenlust in schreeuwen. Het geheel wordt omlijst door punknummers, wel gecoverd van bijvoorbeeld Avril Lavigne en The Offspring. Maar het gaat om de show eromheen. Terwijl de band de nummers speelt, loopt Merel rond met borden waar ‘stom’ of ‘aaaaah!’ op staat. Tussendoor wordt er een schreeuwmeter uitgevoerd waarbij, vooruit, de ouders ook heel hard mogen schreeuwen.
Bij het bord ‘crowdsurfen’, worden een stuk of drie kinderen de lucht in getild door hun ouders. Jong geleerd, zullen we maar zeggen. Op een gegeven moment mogen vier kinderen het podium op om gitaar te spelen of kartonnen gitaren. Een van hen is Berk, een jongen die ook mee heeft gedaan met het programma en daarin samen met Merel een nummer heeft gemaakt. Dat laten ze horen. Het is een grappige show, niet helemaal wat je verwacht op het Valkhof. Maar zeker een leuke toevoeging voor mensen met kinderen. (MR)
4. 'Priester' Tom gaat ons voor in een energieke hyperpop kerkdienst
De Australische Tom Harden gooide onder zijn alias Bumble B. Boy menig festival en podia overhoop (én ook als winnaar van de Roos van Nijmegen en deelnemer aan Popronde) met zijn bijzondere en bizarre mix van theater, storytelling en energieke punk. Maar dat was tot vorig jaar. De kinderentertainer in imkerpak had er genoeg van en herschiep zichzelf als Tom Forever, een soort priester in compleet wit gestoken die het publiek probeert op te zwepen met zijn dance-punk en hectische hyperpop.
En die wedergeboorte werkt. Tom Forever gaat het veld bij het podium voor in een opzwepende mix van genres die balanceert op een heerlijke grens tussen pure pop-extravaganza en rauwe theatrale chaos. Bijgestaan door drie mede bandleden gooit de entertainer er kekke danspasjes uit, roept, smeekt, schreeuwt hij om energie. "Let us shine tonight!" Het werkt. Harden zet een vermakelijke show neer, waarbij er door de twee blazers, de zang, percussie, lekkere poppy beats en hyperactieve ritmes geen ruimte is om stil te staan. De reïncarnatie van Tom is sterker, scherper en charismatischer dan voorheen, met een onuitputtelijke hoeveelheid hernieuwde energie en passie. De theatrale elementen en de interactie waren onvoorspelbaar, maar altijd doordrenkt met een onweerstaanbare drang naar pure entertainment. Een kerkdienst op de maandag, met Tom Forever die als uitgelaten priester de bezoekers meeneemt in zijn gecontroleerde chaos. Bumble B. Boy is geschiedenis, lang leve Tom Forever! (PSB)
3. Het podium blijft prachtig leeg tijdens Canto Ostinato
Ja, dat lees je goed. Tijdens de maandagavond van de Vierdaagsefeesten zitten honderden mensen negentig minuten lang naar een leeg podium te kijken in de Stevenskerk. Een grote art performance? Nee dit is "gewoon" een concert, waar Eric Vloeimans en Aart Bergwerff de beroemde Canto Ostinato van Simeon ten Holt uitvoeren. Maar omdat ze dat op trompet en kerkorgel doen en elkaar nog steeds moeten kunnen blijven zien, zijn ze samen achter in de kerk achter het orgel gekropen. Het resultaat: een leeg podium, maar een kerk vol muziek.
De Canto Ostinato wordt vaak een minimalistisch neoklassiek werk genoemd door de repeterende, hypnotiserende patronen die bijna onopgemerkt veranderen, verdwijnen en weer terugkomen. Echter, Vloeimans' en Berwerffs arrangement voor trompet en orgel benadrukt nog éxtra dat het label minimalistisch de Canto tekortdoet. Nog meer dan de originele uitvoering kan met het orgel een enorm dynamisch bereik ingezet worden. Het orgel kan zo zacht spelen dat je ergens in de verte een coverband op de Grote Markt hoort spelen en zo hard dat elk klein nisje van de Stevenskerk vol geluid lijkt te zitten. Op gezette tijden wordt het orgelspel aangevuld met Vloeimans' trompet die de Canto een bijna jazzy karakter geeft. Terwijl je je laat meevoeren op de melodie hoor je echter nog veel meer genres langskomen. De Canto is klassiek, maar is ook pop, is rock, is filmmuziek, is techno, is zelfs, als je maar lang genoeg luistert, een lange en doorwrongen smartlap.
Dat de Canto eigenlijk alle genres omspant die op de Vierdaagsefeesten te horen zijn, daartoe kom je alleen door negentig minuten enkel dat lege podium te zien. Door te zien hoe het licht in de kerk 's avonds verandert en door je mee te laten voeren op de muziek. (TvA)/
2. Vrienden van Oersoep Live: een feestje van alles dat Nijmeegse muziekscene te bieden heeft-en meer
Ja – waar moet je beginnen? Bij het feit dat het Valkhof Festival afgeladen vol stond om de Vrienden van Oersoep Live te bewonderen? Of dat de Waalbrug eindelijk geschilderd is? Dat het de Vrienden van Oersoep Live weer gelukt is om iets geweldigs neer te zetten waar alles, maar dan ook alles, uit de Nijmeegse muziekscene voorbijkwam? En nog meer?
Laten we dan misschien bij het begin beginnen. Vrienden van Oersoep Live ontstond twee jaar geleden op de Poort van het Valkhoffestival en is toen doorgegroeid naar een middagprogramma op de Arc. Vandaag was het de afsluiter van het Valkhoffestival. En wat voor een.
#4df26: recensie Vrienden van Oersoep
Dat het de Vrienden van Oersoep Live weer gelukt is om iets geweldigs neer te zetten waar alles, maar dan ook alles, uit de Nijmeegse muziekscene voorbijkwam? En nog meer?
1. Haute couture glampunk: J’cuuzi overdondert Valkhof met sonische chaos
We zijn nog niet eens halverwege het Valkhof Festival, maar de award voor meest publiek participerende, interactieve, attractieve en visueel aanlokkelijke show kunnen we al uitreiken denken we. Village People en The Darkness die een liefdesbaby hebben gekregen met de Stooges, MC5, overgoten met een blik XTC-house en afgetopt met een uitbundig circus. Gesponsord door Versace. Zo zou je J’cuuzi voorzichtig kunnen omschrijven. Al kunnen woorden niet echt recht doen aan het spektakel dat de bezoekers bij Podium Boog deze zondagavond voorgeschoteld krijgen.
Kijk, daar hangen de bandleden aan de stellage voor wat acrobatische touren. Hop, daar wordt de zangeres opgetild in het publiek. Zie, daar duikt bijna de volledige band de stage af voor een performance op het veld. Hop; daar worden nepgeld en T-shirts het publiek in getost, terwijl de waterpistolen bellenblaas de lucht in schieten. En kijk; daar worden wat trucjes uitgehaald op een ronddraaiende stoel, deels mét een bezoeker. En hop: daar doen ze weer een dansje mét het hele veld. J’cuuzi is een avant-gardistische kunstrock- en glam-punkgroep uit Texas en vanaf de allereerste seconde is duidelijk dat dit geen doorsnee concert wordt.
Zangers en performers Trey Razeldazl en Gorge Bones, bijgestaan door twee collega's, bestormen het podium in flitsende, zelfgemaakte haute couture outfits, terwijl er een muur van post-punk, glam en cyber-beats over het verbijsterde veld heen golft. We horen nummers van hun debuut-ep SLUDGEcontent voorbijkomen zoals 'Big Machine' en 'asslesschaps.biz', maar die zijn met moeite te herkennen temidden van het sonische geweld en het spektakel dat zich hier ontvouwt. J’cuuzi noemt zichzelf liever een performance-collectief dan een traditionele band en dat wordt meer dan bewezen vanavond in het Valkhofpark. Visueel overdonderend, bijzonder interactief en volkomen hysterisch (in de positieve zin van het woord). J’cuuzi bewijst tijdens hun allereerste optreden in Nijmegen dat ze de titel 'performance-collectief' meer dan waard zijn. Dit is geen regulier concert. Dit is een manische, theatraal-chaotische en koortsachtige bezwering vermomd als een glam-punkshow. (PSB)
