#4df26: de beste acts van vrijdag
De laatste dag van de Vierdaagse én de laatste dag van de Vierdaagsefeesten. Wandelaars en bezoekers persen er nog één keer alles uit om de finish te halen. Voor de lopers is dat Via Gladiola, voor de feestgangers het centrum met zijn talloze podia. Ook wij verzamelen nog een keer onze krachten en mengen ons in het feestgedruis, om vervolgens tot deze toplijst van de laatste dag te komen.
10. Tracey Nelson zorgt voor een rustige start
Om stipt zeven uur stapt de presentator op Podium Arc en kondigt Tracey Nelson uit New York aan. Hij vertelt ook dat Austin Noll de echte naam is en dat de bandnaam Tracey Nelson een eerbetoon is aan de moeder van Austin. De singer-songwriter komt niet alleen en speelt vanavond met een band: bas, drums en extra gitarist. Recent is er een eerste album Hercules uitgebracht. Met introverte stem brengt Nelson indiefolk, alt-country liedjes mee naar Valkhof Festival die volgens het festival doen denken aan ergens tussen Mac DeMarco en Big Thief in.
Vanachter zijn gespiegelde zonnebril laat Austin verder weinig zien en heeft hij nauwelijks interactie met het publiek wat de introspectieve beleving van de warme, melancholische liedjes ten goede komt. De extra gitarist draagt met het wha-wha effect en slide effect daarbij aan bij. Er is nog weinig publiek zo in het begin van de set, sommigen komen even luisteren en lopen weer door. Pas halverwege de set blijft het publiek ook hangen. Af en toe doet Tracey een mondharmonica om zijn nek. Die wisselingen van instrumenten of het opnieuw stemmen na het plaatsen of verwijderen van een bottleneck op de gitaar zorgt er wel voor dat de flow uit het optreden gaat. Soms duurt het zo lang dat de drummer en bassist maar wat voorzichtig jammen om de ruimte op te vullen. Een rustige start van deze laatste avond Valkhof Festival. (EM)
9. Tribe: een relaxt en verfrissend begin van Stadseiland Stek
Later deze avond zullen er in de stad borden rood knipperend aangeven dat het Stadseiland vol is. Maar voor nu is dat nog even niet. Hier en daar zijn al verschillende plukjes mensen bij podia te vinden op het eiland. Maar het is nog rustig. Het is dag zeven. Mensen komen rustig op gang. En laat Tribe daar nu een goede match voor zijn! Tribe is een 20-koppig hiphopkoor. De eerste in zijn soort in Nederland. Ze combineren hiphop, r&b en gospel en worden begeleid door band en dirigent. En er is een MC die de show aan elkaar praat en hier en daar even meedoet.
Het is indrukwekkend, zo’n groot koor, en het klinkt prachtig: hier en daar bijna engelachtig. De peace, love, unity en having fun straalt er van af. De mensen die hier op af komen, zijn familieleden, vrienden, mensen uit de scene, mensen met een hiphophart en mensen die gewoon nieuwsgierig zijn. Het koor zingt bekende nummers als 'Ms. Jackson', 'Ready or Not' en 'Troublesome'. Steeds komen een aantal mensen van het koor naar voren om de lead te pakken. De MC laat ze hier en daar iets zekerder op het podium staan door ze naar voren te duwen, bemoedigend mee te doen of het publiek op te zwepen. Het zorgt ervoor dat de zangers van het koor extra stralen.
Het engelachtige van het begin is op het eind echt een feestje geworden. Waarbij het publiek en het koor met hun handen door de lucht zwaaien en samen de laatste liedjes zingen. Tribe zorgt met hun zang, bekende liedjes en liefde voor de scene en het publiek voor een relaxt en verfrissend begin van de rest van de avond van Stadseiland Stek. (MR)
8. Energieke knuffelpunk van CRADES brengt Poort samen
De laatste dag van de Vierdaagsefeesten herbergt een flinke dosis noise op het Valkhof Festival - met later op de avond onder meer de metal death rave van Violent Magic Orchestra, de explosieve krautrock en dancepunk van Fellatio en 'terror'-punk van Bombstrap - maar we beginnen iets rustiger om erin te komen met de Doetinchemse band CRADES. Culturele broedplaats De Basis uit Nijmegen presenteert deze vrijdag enkele talenten, met naast CRADES verderop de avond de Nijmeegse Nederlandstalige post-punk van De Mis, alternatieve rock van het Nijmeegse Scatterhead, en Nederpunkrock van de Arnhemse band Rotzorg.
Vanaf de eerste gitaaraanslag vliegt de live-energie van het podium en pakt de band het publiek voor Podium Poort in. CRADES zoekt voortdurend de interactie met het publiek dat gehoor geeft aan de oproep om los te gaan. We zien de eerste kluwen van rondvliegende armen en benen op deze avond waarbij de moshpit verandert in een broederlijke bijeenkomst. De knuffelpunk van de Doetinchemse band lijkt een prima remedie tegen festivalmoeheid. Een optreden dat zowel rauw als intens optimistisch aanvoelt. (PSB)
7. Publiek geeft Servo een gezellig randje
De afgelopen jaren hebben we al vaker vuige, donkere Franse bands op het Valkhof gezien. Zo waren Psychotic Monks en Birds in Row absolute hoogtepunten van de edities in 2019 en 2023. Niet gek dus dat de verwachtingen voor Servo dit jaar net zo hoog zijn. Het Franse drietal geeft de duisternis een overweldigende sound en lijkt met ieder album beter te worden. Het laatste album, Monsters, komt alweer uit 2023, maar het nummer ‘Freeze’ bewijst dat er toch echt aan nieuw materiaal wordt gewerkt.
Maar voordat we die horen, komen er met ‘Glitch 2.1’ en ‘Stadium’ al een paar hoogtepunten van Monsters langs. Nummers met donkere, gruizige randjes die perfect tot hun recht komen in het duister. Helemaal verrassend is het dan ook niet dat het daglicht, zeker aan het begin van de show, een obstakel lijkt. De band speelt scherp, iets minder rauw dan op plaat, maar het is vooral het vroege slot waardoor een deel van de intensiteit verloren gaat.
Voor de puristen, die graag de donkere kant van de band sterker hadden willen beleven, is dat jammer. Het publiek daarentegen is erop gebrand er een leuke avond van te maken en staat vanaf opener ‘Island’ al mee te dansen op de beat van de uitstekend drummende Hugo Magontier. Als een olievlek breidt de sfeer zich over het publiek uit, deiningen veranderen in moshpits en de band komt steeds meer in zijn element. Servo bezorgt niet de intense beleving die eerdergenoemde landgenoten wel wisten te brengen, maar leveren zo op een verrassende manier (“Who else likes surprises?”) wel een geslaagde show af. (RH)
6. De Baron breekt De Kaaij af
De Utrechts-Nijmeegse band De Baron heeft zichzelf overtroffen. Wie naar De Baron komt, weet dat hij een feestje kan verwachten. De band speelt een combinatie van balkan, klezmer en hier en daar een snufje sahara rock. Zelf noemen ze het guerilla brass. En ja, dat is dansbaar. En ja, daar kun je ook prima op moshen. Of bijvoorbeeld De Kaaij nog een keer deze week op zijn grondvesten laten trillen.
Dat is precies wat de zevenkoppige band doet. Met blazers, gitaren, drum en hun protestteksten in het Nederlands zwepen ze het publiek gedurende anderhalf uur flink op. Waar er in het begin nog voorzichtig wordt gedanst en er steeds meer mensen naar het podium komen, op tafels klimmen, zelfs op het schommelrek gaan zitten, eindigt het in verschillende moshpits. Uiteraard komen er bekende nummers voorbij als 'Aap', 'Bejje Bang' en 'Anarchist'. Waar de hele Kaaij uit volle borst: ‘Volg je hart, volg je lul, en de rest flauwekul’ meezingt. Niet veel later wordt het nummer 'Gaspar Boborin', een liedje over een piraat, gespeeld en komt er opeens een opblaasbootje tevoorschijn. Het publiek neemt de gitarist met piratenvlag en al crowdsurfend mee. En uiteraard wordt hij weer netjes afgezet bij het podium.
In het laatste kwartier gaan ze nog een keer even helemaal los. De bassist/zanger gaat in het publiek zitten en vormt een cirkel om zich heen. Waarna hij de mensen vooraan in een moshpit doet ontaarden, nadat hij heeft geroepen: ‘Doe godverdomme een beetje lief voor elkaar’. Niet veel later maakt hij een scheiding en zorgt voor een kleine wall of death. Onder het genot van het vuurwerk van Matrixx at the Park worden de laatste tonen van de Vierdaagsefeesten 2026 ook op De Kaaij gespeeld. Er was geen betere afsluiter te bedenken dan De Baron. (MR)
5. De Mis: een manische, moshpit-gedreven zegetocht
Voor wie nog energie over heeft en die kwijt wil na de explosieve krautrock en dancepunk van Fellatio en 'terror'-punk van Bombstrap is prima op zijn plek bij Podium Poort. Daar treedt op het einde van de laatste avond van het Valkhof Festival de Nijmeegse Nederlandstalige post-punkband De Mis op. De band laat er geen twijfel over bestaan waarom ze de terechte winnaar zijn van de juryprijs én de publieksprijs bij De Roos van Nijmegen eerder dit jaar. Al vrij snel opent zich de ene na de andere moshpit, voortgejaagd door een opzwepende beat, scherp gitaarwerk en rauw fraserende frontvrouw.
Die frontvrouw is Veerle Cornelissen die emotioneel zegt dat deze week een film was voor de band. Maar liefst drie keer stond De Mis de Vierdaagsefeesten op het Valkhofpark. Emotionele en rakend is ook op het optreden vanavond, waarbij ze open vertelt over de worstelingen die ze heeft en had. Het maakt de gig van De Mis hier bij De Poort alleen maar indringender. Voeg daarbij de indringende, scherpe teksten over maatschappelijke thema’s en het is een set die balanceert tussen wanhoop en woede, hoop en emotie. Voor de fans is er goed nieuws: de band maakt bekend dit najaar een exclusieve 7-inch vinyl uit te gaan brengen in samenwerking met de Nijmeegse platenzaak en het label Waaghals. Dat, en er staan na de zomer weer volop optredens gepland. Genoeg om naar uit te kijken dus. Tot die tijd hebben we nog de herinnering van een heerlijk pakkend optreden van de band in het Valkhofpark. (PSB)
4. Muzikaal eclectische Violent Magic Orchestra is een aanslag op de zintuigen
Ze maakten drie jaar geleden al een verpletterende indruk op het Soulcrusher-festival in de intieme Paarse zaal van Doornroosje en we zijn benieuwd hoe de techno/black metal-hybride van het Japanse Violent Magic Orchestra zich vertaalt naar het grotere, openluchtpodium van de Arc-stage in het Valkhof-park. Het lijkt een gewaagde programmering op de afsluitende vrijdagavond. met zijn traditioneel wat bredere publiek, maar de drukte op het veld bij aanvang laat zien dat de band’s reputatie ze ook hier al is vooruit gesneld.
VMO houdt het aanvankelijk spannend. Ze beginnen langzaam, zwaar en slepend voordat het echte sonische geweld losbarst. Snoeiharde beats worden voorzien van een laag black metal-gitaren en ijzige screams, Misschien vat hun albumtitel Death Rave het nog wel het best samen. Frontvrouw Zastar neemt een centrale positie in, maar wordt regelmatig zijlings gepasseerd wanneer haar gecorpsepainte bandleden achter hun elektronica vandaan komen en het publiek induiken. Flitsend stroboscooplicht worden aangevuld met dansende lichtstralen, wanneer de bandleden als menselijke lichtmachines met zaklampen zwaaien,
Het zijn de meer conventionele beats die er hardst inhakken in het publiek. De blastbeats en meer ambient intermezzo’s doen de dansers soms even zoeken, maar naarmate het concert vordert wordt het ritme van die afwisseling onderdeel van de totale flow. De grote pit voor het podium houdt dan ook tot de laatste noten stand. Tegen het einde klimt een van de leden nog even vervaarlijk tot boven in de steigers an de Arc-stage. Violent Magic Orchestra weet de sfeer zo ook op dit grote openluchtpodium moeiteloos terug te brengen tot die van een kleine, intieme zaal. (MD)
3. Indrukwekkend Bombstrap brengt Valkhof gecontroleerd tot ontploffing
Je hebt de Vierdaagse uitgelopen en staat nu uitgeput maar euforisch op het Valkhof Festival? Heel mooi, maar houd die feestvreugde nog maar even in je tas. Denk even terug aan dag drie, de verzuring van je kuiten bij het beklimmen van de vierde heuvel en die persoon die net iets langzamer recht voor je neus loopt. Die frustratie, die agressie en die algehele teleurstelling, die mogen er nu uit bij Bombstrap. Het viertal, deels uit Rotterdam, deels uit Manchester, heeft hun eigen muziek tot terror punk gedoopt.
En zo kan het dat het publiek, dat al twee acts naarstig aan het pitten, pogo’en en dansen is, erg onder de indruk lijkt van de Nederlands/Engelse formatie. Dit mogen we voor een groot deel toeschrijven aan Eva Kah. De explosiviteit waarmee ze over podium beweegt en de bezieling waarmee ze het publiek toeschreeuwt zijn weergaloos. We kunnen schrijven dat de set een mooie mix is van hun debuutalbum Live at Worm en het aankomende Big Enemy, maar voor de show lijkt dat weinig uit te maken. Bombstrap gaat volle kracht vooruit. Onder aanvoering van een ontketende Eva weet de band de lont al snel in het kruit te steken en de menigte gecontroleerd tot ontploffing te brengen. (RH)
2. Jungle by Night maakt er een teder eindfeest van
Hulde aan de programmeur die heeft besloten om Jungle By Night als laatste liveband Stadseiland Stek te laten afsluiten. Want wat werkt er beter op vrijdagavond, terwijl je benen eigenlijk niet meer willen, je net vol emotie je familie hebt binnengehaald op de Via Gladiola en je vol weemoed terugdenkt aan de afgelopen week, dan Jungle by Night? Het jazzcollectief, dat toch alweer zeventien jaar bestaat, weet zich muzikaal telkens opnieuw uit te vinden, maar speelt altijd met een bepaalde melancholie, met een vleugje nostalgie en vooral met bijzondere tederheid, die perfect aansluit bij de emotionele harten op Veur-Lent vanavond.
Verwar die tederheid overigens niet met zachtheid: het is niet dat Jungle by Night ons hier vanavond in slaap sust. De tederheid komt meer tot uiting in de volle, warme manier waarop ze spelen, niet rammen op hun instrumenten, niet schreeuwen, maar hun mix van afrobeat, elektro en funk soepeltjes uit hun instrumenten laten stromen. Ze teasen vanavond wat nieuw werk van hun volgende plaat, waarop ze weer nieuwe muzikale wegen inslaan. De ene keer richting elektropop à la Parcels, de andere keer richting italo-disco of zelfs new wave à la Talking Heads
Tedere feestmuziek dus, die het ene moment kan leiden tot zwoele gevoelens waardoor je je geliefde nog eens goed vast wil pakken en het andere moment net zo goed heerlijk dansbaar is, maar op een manier die geen energie lijkt te kosten (energie hebben we immers niet veel meer van over deze laatste avond). Terwijl iemand met de Vierdaagsevlag wappert en de maan boven de Stevenskerk uitkomt, leidt het allemaal tot een laatste moment van extase waarbij het hele veld meespringt en -zingt. Daarmee zeggen we de Vierdaagsefeesten weer voor een jaar vaarwel. (TvA)
1. Fellatio transformeert Valkhof Festival in een kolkende dancepunk-vulkaan
Na de introverte liedjes van Tracey Nelson is het even schakelen naar de avantgarde disco postpunk krautrock van het Rotterdamse trio Fellatio. Met vandaag op Podium Boog extra Nijmeegse drummer Guus van Tiem (o.a. Rats on Rafts Real Farmer en voormalig Paracetamøl) die de krautrock motorik verzorgt. Fellatio heeft met de Popronde 2025 al eerder in Nijmegen opgetreden waarbij ook de landelijke redactie van 3voor12 moeite had om de muziek te duiden. De sleaziness van Warmduscher? De hoekige gitaren van The Rapture? Of toch gewoon: Fat Dog, gestript van alles behalve de dommigheid?
Vanaf de allereerste hypnotiserende tonen is duidelijk dat dit geen braaf concert gaat worden. De band brengt een explosieve cocktail van dreunende genres met een hard, vuig en een verbazingwekkend dansbaar geluid. De repetitieve, stuwende ritmes uit de krautrock vormen de perfecte ruggengraat voor de agressieve, elektronische synths en snijdende gitaren van de dancepunk-sound die we over ons heen krijgen. Zanger Abel van der Heijden loopt met zijn slanke, pezige lichaam als een haan over het podium waarbij zijn Zweedse politie hoofddeksel (?) als een soort van hanenkam dat extra accentueert. De bassist heeft er nog een Korg naast staan waar additioneel dissonante geluiden uitkomen. Samen met de percussie werkt het geheel goed
De sonische overrompeling slaat vrijwel direct over op de vele bezoekers die het veld voor het podium al snel veranderen in een uitgelaten, deinende massa. Vanaf het podium en op de barrier dirigeert Abel met armbewegingen het publiek en dat luistert. En na een sitdown volgt de explosie. Rauwe energie en strakke ritmiek smelten samen tot een kolkende dancepunk. Ja, de volle Boog is overtuigd. (EM / PSB)
