#4df26: de beste acts van woensdag
Woensdag, de tweede dag van de Vierdaagse en de vijfde dag van de Vierdaagsefeesten, is traditioneel Roze Woensdag. Dé Nijmeegse dag om zichtbaarheid en acceptatie te creëren voor de LHBTI+ gemeenschap en om inclusiviteit te vieren. Veel roze dus bij het publiek maar ook bij de wandelaars, die in het begin van de dag te maken krijgen met een paar kleine buien. Verder blijft het droog en is het één groot feest in de stad én bij de podia. Onze toplijst van de woensdag.
8. Roomer wordt goed ontvangen, maar verliest al snel de greep op het publiek
De vijfde avond van het Valkhof Festival wordt geopend door Roomer, een jeugdig trio uit Berlijn. Ze zijn jong, bevlogen, idealistisch en al jarenlang bevriend. Ze zijn met de trein gekomen om het Valkhof te veroveren. Maar die verovering begint vrij verlegen. Zonder het toegestroomde publiek te groeten beginnen ze te spelen. De muzikanten ogen kwetsbaar en de muziek begint ingetogen en dromerig. Langzaam wordt een elektronische soundscape opgebouwd met avantgardistische en folkachtige invloeden. De drum klinkt strak; bas en gitaar weven daar een tapijtje overheen waarop zangeres Ronja Schössler haar ijle tonen laat horen. Haar stem klinkt zacht, maar toch krachtig met af en toe uithalen die doen denken aan Nina Hagen.
Hoewel er na de eerste nummers enthousiast wordt geklapt, lijkt het trio in zichzelf gekeerd en laat het de nummers vrijwel naadloos in elkaar overlopen zonder op het applaus te reageren. Dat is jammer, want daardoor verliezen ze al snel de greep op het publiek en slaat een ernstige vorm van Dutch Disease toe. Tot vlak voor het podium staan mensen hardop met elkaar te praten, soms zelfs met de rug naar de band en dat doet de muziek geen eer aan want het klinkt goed.
Pas vlak voor aanvang van het laatste nummer bedankt Ronja het publiek voor hun komst: “There are so many of you, you are beautiful, thank you for coming” zegt ze zachtjes, en kondigt dan meteen hun tweede album Staircase Made Of Rope aan dat later dit jaar verschijnt. Helaas is het dan al te laat om het publiek nog echt te grijpen. Het concert gaat daardoor een beetje als een nachtkaars uit. (HM)
7. Wick Bambix botst met de relaxmodus van De Kaaij Hoog
Op de Kaaij Hoog is het veld ingericht als een lekkere plek om te chillen. Met foodtrucks, speciaalbier en vooral veel banken en ligstoelen. Deze zitplekken zijn ook opgesteld voor het podium, en dat nodigt niet echt uit voor een actief concert. Ook Willia van Houdt (Wick Bambix), ooit het gezicht van de Nijmeegse punkband Bambix, weet de mensen nauwelijks uit de stoelen te krijgen.
Als het optreden begint, zit iedereen lekker met een drankje te luisteren. Bambix was natuurlijk wel wat anders gewend als punkband, maar vandaag staat een akoestische sessie op het programma, en moshpits hoeven we niet te verwachten. Maar het zou wel leuk zijn als we voor het podium komen staan. "Is het gras hier net ingezaaid of is dit heilige grond?", vraagt ze zich hardop af als niemand de stap naar voren zet. Pas wanneer ze droog opmerkt dat het waarschijnlijk toch niet gaat lukken om mensen uit hun stoel te krijgen, schuifelt een handvol bezoekers richting het podium. Tijdens 'On Repeat' wordt voorzichtig gedanst, maar veel verder komt het niet.
Ook Wick Bambix kan de actualiteit niet laten liggen. Met een knipoog verwijst ze naar de ophef rond Sophie Straat en merkt op dat witte mannen met bier maar beter achteraan kunnen gaan staan. Maar de meesten staan daar al. Van Houdt toont zich vooral verbaasd over de commotie: heeft dan echt niemand van FLINTA gehoord? Zelfs "Dancing In the Dark" van Bruce Springsteen krijgt het publiek niet overeind, en wordt slechts vanuit de luie stoel meegezongen, en het verzoek om bij het laatste nummer vooraan te komen staan krijgt wederom geen gehoor, zelfs niet van vrienden Mark, Paul en Suus. Wick Bambix brengt een rauwe akoestische set die vraagt om betrokkenheid, terwijl de setting vooral manifesteert als een plek om achterover te leunen. Het levert een aangename luistersessie op, maar zelden het gevoel dat de vonk echt overslaat. (MM)
6. Energieke indiepop van Home Counties beukt met moeite door Nijmeegse gereserveerdheid heen
Home Counties zijn de Engelse graafschappen (counties) die rondom Londen liggen. Dat is ook de stad waar de indie dance-punkers van Home Counties vandaan komt. De band staat bekend om hun energieke sound, nerveuze beats, hoekige funk-ritmes en maatschappijkritische teksten en is enthousiast ontvangen na hun albums Exactly as It Seems en Humdrum: albums vol sterke indiepop-hooks. Woensdag mag de band een uur lang op hoofdpodium Arc die energie 'channelen' richting het veld.
De Engelse formatie opent scherp en laat direct horen waarom nummers als 'You Break It, You Bought It' en het opzwepende 'Bethnal Green' vast onderdeel zijn van hun setlist. Felle synths (we tellen 3 Korg's op het podium), strakke baslijnen, pakkende zang en een dreunende drums zorgen voor lekkere dansbare indie. Drums die overigens zo dreunend zijn dat een technicus halverwege de set extra versteviging tegen het drumstel aanlegt. Met lekker prikkelende nummers als 'Exactly as It Seems' en 'Humdrum' zien we de eerste danspasjes in het publiek. Ook uitgesproken kritische songs als 'Back to the 70s' kunnen op een prima onthaal rekenen.
En toch. De vonk slaat niet helemaal over. Hoewel de band er alles aan doet hun dansbare indie richting bezoekers over te brengen met een aanstekelijk enthousiasme, is er iets van gereserveerdheid te merken bij het veld. Ja, er wordt geklapt en gejuicht en ook gesprongen en gedanst, maar de aandacht van het relaxed pratende publiek zakt somtijds weg. Zoals bij 'Posthumous Spreadsheets' en 'Wild Guess' die simpelweg de urgentie en energie missen om een vlammetje te doen ontbranden bij de bezoekers. Pas tegen het einde, bij een ongelooflijk funky en uitgelaten 'Uptight', lijkt er een perfecte muzikale synergie tussen de band en het veld. Home Counties levert op het Valkhof Festival een goede en energieke show af, maar de vonk slaat niet volledig over. Een kortere, compactere set van 45 minuten had deze show waarschijnlijk een stuk scherper gehouden. (PSB)
5. Wildgroei speelt met frisse tegenwind
Het zit ze niet mee, het experimentele Nederpoptrio Wildgroei uit Nijmegen. Terwijl een fikse westenwind het terras van De Kaaij teistert en donkere wolken boven de Waalbrug drijven, probeert Stephanie met haar secondanten Rick en Martin het publiek te vermaken. Maar helaas is er weinig publiek. Want niet alleen die frisse tegenwind werkt tegen, maar ook nog eens het feit dat De Kaaij nauwelijks te bereiken is. De stoet Vierdaagsewandelaars loopt op het moment dat het concert begint nog in grote massa’s via de Waalkade de Voerweg op. Daardoor is zowel de route langs de Waal als via de Voerweg vanuit de stad naar beneden vrijwel afgesloten.
Het handjevol publiek dat is op komen dagen heeft dan ook echt moeite moeten doen. Wildgroei speelt er niet minder energiek om en heeft het net zo naar de zin als de mot uit hun eerste song: ‘De mot heeft het naar zijn zin, mooi zijn zonder zon’. En mooi zijn ze, de kleine liedjes van Wildgroei. Kritisch, poëtisch en krachtig, vooral vanwege de klassiek geschoolde stem van Stephanie die galmt onder de Waalboog. Door de wind wordt ook het tentdoek flink geschud waardoor de bloemen die daarop liggen sinds de bloemenregen van zondag bij vlagen naar beneden vallen. Een toepasselijke botanische ovatie bij liedjes als ‘Wortel’ en ‘Jobs tranen’.
Wildgroei had meer publiek verdiend, ze zorgen voor een bijzondere sfeer die goed past op De Kaaij, tegenwind of niet. Maar ja, dan moet het publiek er wel kunnen komen. (HM)
4. Duisternis is de redder van La Sécurité
Na het explosieve optreden van Green Milk From the Planet Orange op Podium Boog wacht voor het Canadese La Sécurité de weinig eenvoudige taak om de energie op het vanavond goed gevulde Valkhof vast te houden. Het kost de avontuurlijke dancepunk van het vijftal uit Montreal dan ook wel even tijd voor het goed weet te landen. Troeven zijn een breed front van vier muzikanten voor het podium en de licht onderkoelde presentatie van zangeres Éliane Viens-Synnott die met elektronica, tamboerijn en apple-shaker kleur geeft aan de strakke punk-beats en analoge synths. Teksten zijn afwisselend in het Frans en Engels.
In het begin is de publieksreactie wat lauw, op zowel muziek als dialoog tussendoor en de band lijkt zelfs even in de veronderstelling dat we hun Engels niet verstaan. Wanneer de duisternis echter meer en meer over het park indaalt, en de omgeving psychologisch kleiner wordt, valt alles snel meer op zijn plaats. Het voelt nu meer als een donkere club. Zowel het publiek als de haren van Viens-Synnott komen los en het zijn vooral de snellere nummers als ‘Snack City’ en ‘Detour’ die de planken voor het podium in een dansvloer veranderen. (MD)
3. KAGAMI laat de zon schijnen
Als de tweekoppige cosmic-funk-band KAGAMI het podium betreedt, is het veld bij het podium op Stadseiland Stek bijna leeg. Het is grijs, het waait, je wordt gezandstraald en af en toe komt er een lichte bui over. Toch komen er wat mensen naar voren toe als het duo begint te spelen. Beide mannen staan achter een keyboard en een soundboard. Ze spelen live en loopen de geluiden door elkaar. De funky en groovy deuntjes doen de ene keer denken aan seventies disco (denk Bee Gees) en de andere keer weer meer aan Daft Punk. Daarnaast heeft hun muziek veel invloeden van Japanese City Pop en Italo disco.
Het is in ieder geval een goed begin van de avond op Stadseiland Stek. Hier en daar staan al wat dj’s te draaien en onder bij de Waal blijven mensen onvermoeibaar de salsa dansen. Het veld bij KAGAMI druppelt steeds voller, verschillende groepjes in het publiek maken gebruik van de ruimte en beginnen zelfs een eigen dansroutine. Ook wordt het publiek betrokken bij een van de nummers. Ze mogen meeklappen. Het duo doet het voor, eerst als oefening. En even later mag het publiek daadwerkelijk van start. Het gaat best lekker en het publiek doet enthousiast mee. KAGAMI is trots: "Jullie hebben een goed door!"
Naarmate we verder in het optreden zitten, wordt de muziek iets zwaarder. De discosound neigt hier en daar net iets meer naar techno met een vleugje drum-and-bass maar blijft nog steeds groovy en licht klinken. Steeds meer mensen in het veld staan te dansen. Zelfs de zon komt door! Het publiek op Stek is warm gedanst en kan de rest van de avond aan. (MR)
2. De muzikale wurggreep van Green Milk From The Planet Orange
De Japanse psychedelische progrockband Green Milk From The Planet Orange bestaat al 25 jaar. Maar ondanks hun unieke, rauwe sound vlogen ze tot twee jaar geleden onder de Nijmeegse radar. Dat veranderde toen in De Onderbroek opdoken. Sindsdien is het trio uitgegroeid tot een lokale lieveling. Ze stonden sindsdien vorig jaar op Sonic Whip, eerder dit jaar in Merleyn en nu op het grootste Nijmeegse feestje van allemaal. En waar een band met groen en oranje in de naam natuurlijk sowieso altijd welkom is. Het staat dan ook goed vol voor het Boog-podium op het Valkhof.
Het is even spannend of de veelal instrumentale rock van Green Milk From The Planet Orange de aandacht van het toch snel afgeleide vierdaagsepubliek kan pakken. Zeker omdat drummer A, gitarist Dead K en bassist Wadamori Yu alle drie naar elkaar toegekeerd en zittend op klapstoeltjes spelen en er dus visueel niet al te veel gebeurt op het podium. Al snel blijkt echter dat Planet Orange blijkbaar wordt bewoond door een hele grote muzikale wurgslang, die al snel het Valkhof in zijn greep heeft.
Het is met name de intensiteit waarmee het trio hun uitgerekte, hyperactieve nummers spelen die het onmogelijk maken om weg te kijken. Het naar elkaar toe zitten heeft een overduidelijk doel. Green Milk From The Planet Orange is compleet locked in, perfect op elkaar afgestemd, elke noot die ze spelen is raak. Zelfs als het tempo of het volume even omlaag gaat, blijft de intensiteit aanwezig en wordt er vaak snel weer opgebouwd naar een nieuwe uitbarsting van gecontroleerde chaos. Als tijdens het laatste nummer Dead K en Wadamori Yu dan toch even van hun klapstoel afkomen en het podium overvliegen, slaat die energie definitief over op het publiek. Wanneer mogen we optreden vijf in Nijmegen verwachten? (TvA)
1. Gekke jongen Lynks is de perfecte afsluiter van de Roze Woensdag
Direct vanuit de Londense gayclub is Lynks in het vliegtuig gestapt, met Ryanair, om naar Eindhoven te vliegen, en vervolgens nog eens een uur naar Nijmegen rijden. Daar mogen we best wel wat respect voor hebben. De set opent met 'I Didn't Come Here For Art (I Only Came Here to Dance)', een programmaverklaring die meteen duidelijk maakt waar het vanavond om draait. En op Roze Woensdag is dat precies wat het publiek wil.
De aansluitende cover van Courtney Barnetts 'Pedestrian At Best' krijgt een rauwe, dansbare make-over, terwijl twee dansers de energie verder aanwakkeren en doen overwaaien naar het publiek. Die smullen van onder andere 'London', 'Use It or Lose It' en 'Lynks Thinks’. Er is ook tijd voor een klein serieus moment, als de man met het masker ons uitlegt hoe je een Béchamelsaus moet maken in tien stappen, met als belangrijkste les: blijf melk toevoegen. Daarna wordt het tempo weer opgevoerd en mogen een paar gelukkigen meedansen op het podium, dat is omgedoopt tot een VIP-area.
De laatste keer dat Lynks in Nijmegen was, als voorprogramma van Peaches, heeft hij geleerd wat de Nederlandse vertaling is van zijn meezinger 'Silly Boy’. Het is mooi om te zien dat hij dit nog weet en net als drie maanden geleden kunnen we weer 'Gekke jongen, gekke gekke jongen' meezingen. Op het eind duikt hij nog het publiek in om te crowdsurfen. Lynks komt graag in Nijmegen en wij zien hem met plezier hier. Tot slot wil hij ook graag weten waar de afterparty is. Uit het publiek wordt 'De Plak' geschreeuwd, dat wordt verstaan als "The Plug". Dat klinkt zelfs voor Lynks iets te wild. (MM)
