#4df26: de beste acts van donderdag
Donderdag, dag zes van de Vierdaagsefeesten, begint relatief rustig. Aan het begin van de avond is het nog niet heel druk in de stad. Dat verandert naarmate het later wordt en er steeds meer bezoekers in het centrum te vinden zijn. Voor onder meer de optredens in het centrum waarvan wij er een aantal noteren in onze toplijst van de donderdag.
8. Kees Draaisma, waar liedjes belangrijker zijn dan perfectie
Vroeg op de avond begint Kees Draaisma aan zijn optreden, iets later dan gepland want de bassist is nog even poepen. Het is een rommelig begin en dat de Ramblas - tegenover het station van Nijmegen - ook een doorlooplocatie is helpt ook niet mee. Het publiek is een mix van vrienden en familie, mensen die even uitrusten in de lekkere zitbanken, en een handje fans. Er is ruimte om gewoon even door de microfoon alle bekenden te begroeten, de bassist Liam maakt kennis met de nieuwe vriendin van zijn beste vriend en maakt alvast avondplannen.
Het voelt eerder als een huiskamer waar toevallig een concert plaatsvindt dan als een festivaloptreden. Die ongedwongen sfeer past bij Kees Draaisma. De voormalig skateboarder, die na een blessure noodgedwongen een andere richting insloeg, schrijft liedjes die dicht op zijn eigen leven zitten. Vooral zijn mislukte liefdesleven blijkt een onuitputtelijke inspiratiebron: 'Lennie uit Lent, weet je wel hoe leuk je bent', 'Betsie, je bent zo sexy', 'Patty, zonder jou geen confetti'. Met de dates is het allemaal niks geworden, behalve dan een leuk liedje. Tussen de luchtige observaties door is er ook ruimte voor serieuzer werk. 'GGZ' bijvoorbeeld, over de periode waarin Draaisma in therapie zat, laat horen dat achter de grappenmaker ook een kwetsbare songwriter schuilgaat.
In de set is ook ruimte voor twee covers, 'Say Yes' van Elliot Smith, het grootste voorbeeld voor Kees, en 'Supersonic' van Oasis, omdat de bassist naar die ene zanger is vernoemd. Vooral in de covers is te horen dat Kees de hoge noten niet weet te halen. Toch draait een optreden van Kees Draaisma uiteindelijk nauwelijks om technische perfectie. Zijn kracht zit in de droogkomische teksten, en de manier waarop hij het publiek betrekt bij zijn wereld. Na een uur is de setlist af, maar dan moet de band eigenlijk nog een kwartier spelen volgens het programma. Liam mag de tijd vullen met een gitaarjam. Kees Draaisma is een artiest die makkelijker overtuigt met zijn persoonlijkheid dan met virtuositeit. (MM)
7. Zelf een voet in het gips houdt Dilayda niet tegen
Menig Vierdaagseloper zal erdoor opgegeven hebben, maar zangeres Dilayda staat (ja, ze heeft ook een stoel, maar daar gaat ze het gehele optreden niet op zitten) gewoon op haar gebroken voet te zingen en te springen. Ze is hier namelijk vanavond met twee missies en een gebroken voet laat haar niet tegenhouden. De eerste missie is om de kracht van vrouwen te tonen, wat volledig lukt door hoe ze er zelf bijstaat, maar ook door haar vette all-female band, haar producer en hypevrouw Larakay, de geluidsvrouw, de cameravrouwen die haar hele concert registreren: vrouwen rulen podium Poort op Valkhof vanavond.
De tweede missie is om haar publiek flink met hun booties te laten shaken. Toegegeven, haar muzikale mix van r&b, soul, hiphop en pop nodigt daar zeker toe uit. Dilayda zingt in zowel het Nederlands, Engels als Turks, waarbij vooral die laatste taal in combinatie met de zonnige r&b-producties voor een frisse en originele combinatie zorgt. Ondanks dat ze samen met haar vierkoppige band toch redelijk dicht op elkaar gepropt staan op het kleine Poort-podium, is haar band ook flink aan het grooven. Alle ingrediënten dus voor flink wat shakende booties, maar helaas lijkt het nog iets te vroeg te zijn voor het vierdaagsepubliek om zo los te gaan. Aan Dilayda's inzet heeft het in ieder geval niet gelegen. (TvA)
6. Stevenskerk wordt langzaam verliefd op MICHA
We hebben geluk dat we MICHA vandaag zien in de Stevenskerk, hij vertrekt namelijk naar Nashville om verder te gaan met het opnemen van zijn plaat. De singer-songwriter is binnen twee jaar bekend geworden. Hij timmerde al aan de weg in Zwolle - waar hij vandaan komt - werd al snel 3FM-Talent en scoorde topsongs bij NPO Radio 2 met 'Hopeful' en 'Believer'. Ook won hij afgelopen jaar de Popprijs van Overijssel.
En donderdag staat hij dus in een uitverkochte Stevenskerk. Hij vertelt dat de band meestal wat bombastischere muziek maakt. Maar dat ze dat gezien de acht seconden galm in de kerk zullen laten. Juist door de kleine liedjes wordt het concert intiem. MICHA speelt met zijn band dus vandaag voornamelijk rustigere muziek, vaak begeleid met akoestische gitaar of piano. Al kan hij het ook niet laten om er juist een bombastischer nummer tussendoor te gooien. Als het inderdaad wat bombastischer wordt, is het iets meer rock met hier en daar een vleugje country. Zijn zang doet denken aan een liefdesbaby van Eloi Youssef (voormalig zanger Kensington) en Waylon.
Langzaam maar zeker pakt hij het publiek in de kerk in. Niet alleen met zijn stem en zijn vermogen om mensen naar hem te laten luisteren, maar juist door het publiek te betrekken. Als het even kan, laat hij hen applaudisseren voor de band. Of loopt hij minstens drie rondjes door de kerk met gitaar om samen met het publiek ‘Tennesee Whiskey’ te zingen. Ook laat hij het publiek de laatste zin van ‘Make you feel my love’ meezingen. Toch zijn de hoogtepunten van dit optreden rustige nummers als ‘Little man’ en ‘Hopeful’. Emotionele nummers die zorgen voor een muisstille kerk. Hier en daar hoor je gesnif. MICHA kan dan ook rekenen op een staande ovatie aan het eind van het optreden. Het publiek is dit optreden langzaam maar zeker verliefd geworden op de zanger en de band. (MR)
5. JELISA brengt broeierige neo-soul en jazz vibes naar een ontwakend Valkhof Festival
Nijmegen lijkt nog enigszins uit een zomerslaap te moeten ontwaken na zes dagen Vierdaagsefeesten, want het is opmerkelijk rustig in de stad het begin van de avond. Ook op het Valkhofpark - waar we deze week meerdere keren geen voetje voor de andere konden zetten wegens drukte - is er nog volop ruimte op het veld. Dat is jammer, want daardoor missen de afwezigen een heerlijk broeierige set van JELISA bij podium Boog.
JELISA (Jelisa van Schijndel) combineert nu-soul en r&b met invloeden uit jazz, indie, funk en pop en bracht tot nu toe verschillende ep's uit, waaronder Season of Vulnerability en haar meest recente ep Melancholia, dat deels werd opgenomen in Tokyo in samenwerking met Japanse artiesten. Vanaf de eerste noot overtuigt de band met een geluid dat heerlijk smooth klinkt. Grootste troef blijkt al snel de soepele zang, waarbij haar neo-soulrandjes prachtig contrasteren met de vloeiende en jazzy arrangementen. Ontroerend en bloedstollend mooi is ook het nummer dat opgedragen is aan haar oma en dat ze alleen brengt met Yasper Molle op gitaar.
Het laatste nummer 'Keep Trying' wordt gespeeld als de speeltijd eigenlijk al voorbij is. Dat veroorzaakt een klein logistiek probleempje voor de band hierna. Gitarist Molle en bassist Freek Mulder staan deze avond namelijk dubbel geboekt: zij moeten direct na JELISA aantreden als invallers bij de liveset van festivalgenoot Bnnyhunna. Uiteindelijk komt dat met enige vertraging goed. Tot dan hebben we kunnen genieten van een intieme en muzikaal kwetsbare set waarbij de relaxte zang naadloos samenvloeit met de zwoele avondlucht. Jammer alleen dat het veld bij JELISA niet zo vol staat vanavond. Maar ze toont zich een boeiende artiest die geen bomvol veld nodig heeft een overtuigend en sfeervol hoogtepunt te creëren. (PSB)
4. stay away from dante! brengt de energie steeds hoger
Tussen de ballonnen en op een olifanten ton staat stay away from dante! als in een circus zijn tracks te rappen. Het is een fascinerend contrast want de tracks van zijn ep Duizend Volle Manen voelen vaak eerder introspectief dan het uiterlijk vertoon dat je vaak in het circus ziet. Het toont de muzikale en creatieve visie van stay away from dante! die er, als een soort Nederlandse Tyler, the Creator als een verfomfaaide spreekstalmeester middenin staat. Het is deze week ook nog niet vaak zo druk geweest bij Podium Boog in het Valkhof-park. Ook met een opvallend jong publiek dat veel tracks van stay away from dante! woord voor woord mee kan rappen.
Het blijft echter niet bij introspectie. Richting het einde van het optreden wisselt stay away from dante! een deel van zijn band in voor Louis Pedro en JAH die het hele optreden al hebben staan dansen aan de zijkant van het podium. Met zijn drieën voeren ze tracks uit van hun vorige maand gereleasete ep DE 3 PACK, waarbij vooral de track 'Aquaplaning' de energie flink omhoog gooit. Als Louis Pedro en JAH dan tenslotte bij 'NON STOP' nog als hypemen voor de barrier het publiek verder opjagen, bereikt de energie een hoogtepunt en gaat iedereen voor het podium los. (TvA)
3. Bnnyhunna gooit fijne soundscapes het Valkhofpark in
We geven het je te doen: een dag van tevoren gevraagd worden als invaller voor het geannuleerde Bricknasty, geen volledig eigen band bij elkaar kunnen krijgen zo kort op de gig én ook nog eens een verkorte set moeten spelen vanwege wat logistieke obstakels. Maar de Amsterdamse multi-instrumentalist Bnnyhunna (Benjamin Ankomah) overkomt het allemaal en zuigt het publiek direct mee in een fascinerende smeltkroes van afrobeat, jazz, gospel en r&b, waarbij de beats soepel het park in golven.
Hoewel een verlate start de settijd inkort tot een krappe 30 minuten - inval-gitarist Yasper Molle en inval-bassist Freek Mulder zitten in een iets te grote flow bij hun optreden met JELISA ervoor waardoor de instart bij Bnnyhunna wat tijd kost - dwingt juist die verkorte set Bnnyhunna en co tot een scherpe focus. De vloeiende en pakkende soundscapes hypnotiseren en er is nauwelijks een moment van rust.
Hoogtepunt is de uitvoering van het opzwepende 'Laminar Flow' van zijn album ECHOES OF PRAYER dat op die plaat klinkt als een zwoele zomeravond, maar live imponeert met hiphop-achtige drums, jazzy gitaar en onderkoelde bas. Bnnyhunna leidt de band strak vanaf zijn toetsen, schakelend tussen jazz/r&b akkoorden en opzwepende synths, waarbij het spelplezier tussen de (partime)bandleden bijzonder aanstekelijk is. Slotnummer 'Traffic' maakt het setje heerlijke soundscapes compleet. Het was kort, het was intens, maar bovenal was het een meesterlijke demonstratie van muzikaal vakmanschap onder tijdsdruk. (PSB)
2. SURU SUN blijft een energiemagneet
Het Vierdaagsepubliek ophitsen en laten dansen: het is niks nieuws voor de mannen van SURU SUN. Hoe vaak hebben we de naam Power to the Pipo wel niet op de timetables van de Vierdaagsefeesten zien staan? Echter, Power to the Pipo is niet meer, en het drietal besloot begin deze maand door te gaan onder een nieuwe naam: SURU SUN. Bij die nieuwe naam hoort ook een nieuwe muzikale identiteit, een hybride elektronische liveshow, met veel invloeden uit de acid techno en ghetto funk.
Power to the Pipo shows stonden altijd bekend als extreem energiek en dansbaar. En als er een ding hetzelfde moest blijven tussen de twee bands dan was het dat. Daar geeft het drietal dan vanavond ook drie kwartier lang alles voor tijdens een van hun eerste optredens onder de nieuwe naam. Ze staan op podium Poort van het Valkhof Festival, en dat blijkt vanavond een ideale keuze. Want ondanks dat veel mensen de naam SURU SUN nog niet zullen kennen, worden ze - terwijl ze het Valkhof-park in- of uitlopen - automatisch aangetrokken tot de muziek die het trio speelt. Binnen tien minuten staat het vol voor de Poort, en als je eenmaal naar SURU SUN staat te luisteren, gebeurt hetzelfde als bij Power to the Pipo. Je kunt niks anders doen dan dansen.
Het repertoire is nog niet heel uitgebreid en gevarieerd, de praatjes tussen de nummers door lopen nog een beetje stroef (ondanks dat de gescandeerde 'Fuck Geert Wilders, Fuck Donald Trump' tijdens het laatste nummer overduidelijk uit een oprecht gevoel komt), maar de eerste test is meer dan geslaagd: SURU SUN blijkt nog altijd minstens dezelfde energiemagneet te zijn die Power to the Pipo altijd was.(TvA)
1. EV brengt onvervalste Britse rave naar het Valhof
Wie gehoopt had na Cakes Da Killa even tot rust te kunnen komen heeft het goed mis. Vanaf het moment dat EV het podium van de Boog op rent is het feest AAN. Sinds artiesten als Interplanetary Criminal, PinkPantheress en Nia Archives de interesse in UK Garage weer hebben doen opleven, zien artiesten als EV hun kans schoon om verder te kijken dan de Britse underground scene. Het moet gezegd: veel is er binnen het genre niet veranderd de afgelopen decennia. Maar de ontvangst van EV op het Valkhof en het feest dat zich ontvouwt, zijn het bewijs dat de liefhebbers ook helemaal niet op verandering zitten te wachten.
De rapper uit Suffolk heeft vooral naam gemaakt met teksten over het Britse dagelijkse leven: de ravecultuur, het opgroeien in arme wijken en de grote ongelijkheid die hij aantrof na zijn verhuizing naar Londen. Tekstueel zijn de overeenkomsten met The Streets onmiskenbaar, maar muzikaal wil EV het gaspedaal net een tandje verder opentrekken. Nummers als ‘Cuppa Tea’ en het euforische ‘Tell Your Mates You Love Them’ barsten van zichzelf al van de energie. Van ‘English Lad’ wordt na een korte onderbreking overgeschakeld naar de stevigere Midnight Dance Party remix.
Tel daar de Kasabian- en Underworld-covers, zijn samenwerkingen met MPH én zijn kersverse track met Model Man (‘Fade Away’, die een dag na de show uitkomt) bij op en je hebt een set waarbij stil staan echt onmogelijk gemaakt wordt. De sympathieke EV heeft het geweldig naar zijn zin en het publiek eet uit zijn hand. Tegen de tijd dat ‘Thierry Henry’ (jazeker, ook die in de stampende Modeā-remix) uit de speakers blaast is het Valkhof ook eigenlijk nog niet klaar met zijn Britse rave. Het is daarom te hopen dat we snel weer iets van hem horen. (RH)
