"We willen het publiek op een heel nieuwe manier de muziek in lokken"

In aanloop naar de gedaantewisseling sprak 3voor12 Gelderland Luc Pustjens (live elektronica), Virgil Rerimassie (basgitaar) en Richie Struck (drums) tussen hun repetities door over hun keuze om als SURU SUN door te gaan, maar ook over de veranderingen binnen Power to the Pipo de afgelopen jaren, de verschillen tussen akoestische en elektronische shows spelen en het talenttraject dat ze doorliepen bij muzikale broedplaats De Basis in Nijmegen.

De ontstaansgeschiedenis van SURU SUN begint eigenlijk in 2023, als jullie saxofonist en drummer stoppen. Hoe ging dat?

Luc: "Ik heb dat nog heel levendig voor me. We hadden een bandafspraak via Zoom, gewoon over lopende zaken en op een gegeven moment dropte de saxofonist 'jongens, ik ga ermee ophouden.' Dat was wel even een klap, dus toen was die Zoom-meeting voor mij ook even klaar. Ik ben toen gewoon op de wielrenfiets gestapt om het van me af te fietsen." Virgil (lachend): "Ik ben een kind van gescheiden ouders, dus ik ben juist in die meeting blijven hangen om te kijken of ik de boel nog kon lijmen."

Luc: "Voor mij was het echt meteen duidelijk: oké, dit is echt klaar. We gaan het er later wel beter over hebben, maar dat gaat voor mij nu echt even niet. Nadat ik een stuk had gefietst, heb ik Virgil opgebeld en gevraagd, misschien in eerste instantie vooral vanuit emotie: 'maar zullen wij wel gewoon doorgaan?'"

Virgil: "Na een paar dagen gaf onze toenmalige drummer ook aan te willen stoppen, maar Luc en ik hebben al een heel lange muzikale en vriendschappelijke band. Wij spelen al bijna 26 jaar samen. Dat is dus ook altijd de lijm geweest waardoor we elkaar zien, over het leven kunnen praten en een biertje kunnen drinken. Op dat moment voelt het wel als meer dan je band die onder druk staat."

Toen jullie weer bij elkaar kwamen daarna, was het toen meteen duidelijk dat jullie iets anders wilden?

Virgil: "Het duurde eigenlijk niet lang tot we weer met goede moed verder gingen, en daarbij konden we dankbaar gebruik maken van Lucs avonturen die hij inmiddels had beleefd in de technowereld (onder de naam Luc Voss maakt hij techno, red.)."

Luc: "Ik denk dat het inderdaad iets van drie à vier maanden duurde voordat we weer voor de eerste keer bij Virgil met zijn tweeën weer wat zijn gaan experimenteren, weer muziek zijn gaan maken. En na die paar maanden had ik wel een heel duidelijk beeld voor me van 'dit wil ik doen', namelijk wat we nu doen, maar Virgil zag zich dat toch minder voor zich."

Virgil: "Nee, ik vond die oude formule met de saxofoon gewoon heel vet. Ik ben ook wel een beetje van de old school: zet een versterker neer en we gaan gewoon een beetje jammen."

© Vincent Moll

© Vincent Moll

En toch, ook voor de break-up, op jullie laatste album SPETTERS, een nummer als 'Little Astronaut' dat is al best wat elektronischer dan jullie eerdere werk?

Luc: "Ja die was ook al van mij, die hang daarnaar zat er toen al in. Ik vond het in de laatste jaren van de originele bezetting ook best lastig, dat je altijd te maken hebt met die saxofoon (lacht). Die sound van de saxofoon, die is echt heel leidend. Dus toen ik er uiteindelijk vrede mee had dat Michiel en Rob stopten, toen ging er ook wel echt een wereld voor me open, want we konden opeens muziek gaan maken zonder dat die saxofoon overal een stem hoefde te krijgen. Dat was toen plotseling ook wel heel bevrijdend."

Maar Virgil, jij had twijfels bij die nieuwe richting. Wat waren die twijfels?

Virgil: "Dat was echt een heel proces. Ik snapte aan het begin nog niet zo goed wat we aan het doen waren qua benadering. Ik had weinig verstand van elektronische muziek, en als Luc dan een demo aanzette en er echt een soort wall of sound uit z'n laptop kwam met vijftien sporen, dan dacht ik wel van OK, dus ik ben spoor 16, maar waarom zou je mij dan niet ook gewoon samplen? Waar ben ik eigenlijk nog voor nodig? Improviseren was altijd heel belangrijk voor Power to the Pipo. Bij de muziek die wij maakten was het eigenlijk altijd: je begeleidt of je wordt begeleid, je werkt toe naar een solo en op dat punt wil je het publiek verbazen dus de solist probeert de sound naar zo'n hoog mogelijk plan te tillen. In de nieuwe sound waar Luc mee kwam, was opeens een hele andere manier van improviseren nodig. Toen kwam Richie er ook bij en voelde ik me helemaal een soort derde wiel, zij klikten meteen helemaal in die manier van spelen, wat heel cool was om te zien, maar ik viel er wel een beetje buiten."

En wat trok je dan uiteindelijk toch over de streep?

Virgil: "Ik werd gaandeweg al steeds enthousiaster, maar het kwartje viel voor mij pas echt op het podium. De energie die ik daar voelde, het publiek op een heel nieuwe manier de muziek in lokken. Ik vond het altijd al vet tijdens optredens samen te versmelten met de mensen tot één dikke groove. Met die nieuwe sound doen we dat op een heel andere manier. Door die elektronische, meer herhalende benadering kom je nog meer samen in één state of mind. Het oude Power to the Pipo was een soort orkaan die over het publiek heen stormde, terwijl het nu echt meer versmelten is, het is synergetischer. Het publiek geeft ook meer terug aan ons, waar wij dan weer op inspelen. En inmiddels ben ik daaraan gewoonweg verslaafd."

Maar daarvoor was dus eerst een nieuwe drummer nodig, hoe kwamen jullie bij Richie?

Virgil: "Begin 2024, toen we wisten dat we op de hybride tour wilden, zijn we wat lijntjes uit gaan zetten, en toen kwam Roy Potijk, die onder andere Otis Park en Jazzstad Nijmegen doet, met de suggestie om Richie te contacteren." Richie: "Ja gelukkig maar!"

Deed jij al meer van dat soort hybride projecten qua drummen?

Richie: "Ik ben gestart als jazzdrummer, ik heb dat gestudeerd aan het Conservatorium van Amsterdam en bij Codarts in Rotterdam, maar ik ben na mijn studie inderdaad meer die hybride techno kant opgegaan. In de coronaperiode heb ik toen ook zelf een album gemaakt, zelf via Ableton geprogrammeerd en dan live solo meedrummen. Ik wilde daar graag meer mee doen, maar zo alleen als drummer met backing track vond ik een beetje saai voor een liveshow, dus Luc en Virgil kwamen echt op het juiste moment."

Een jaar geleden zijn jullie toen een talenttraject ingegaan hier bij De Basis, wat hebben jullie in de tussentijd gedaan?

Luc: "Heel veel experimenteren met nieuwe nummers maken, maar ook uitvogelen hoe je nou zo'n elektronische setup maakt. Ik heb eigenlijk de setup die ik voor mijn solomuziek gebruikte overgezet, drums erbij, maar dan is het ook nog wel de uitdaging hoe je daar op een goeie manier gitaar en bas onderdeel van laat zijn."

© Philine van den Hul/SURU SUN

En waarom toen dat talenttraject? Wat houdt dat traject in?

Luc: "Het is dus een talentontwikkelingstraject, waarbij je met twee mensen van De Basis, in ons geval Imke Loeffen (o.a Oh Hazar) en Guus Timmermans (o.a. Foxlane, Competition), een stip aan de horizon zet van wat je over een jaar als band bereikt wil hebben. Vervolgens ga je een plan maken en de stappen bedenken die je nodig hebt om het doel te bereiken. Bij ons lag de focus vooral op de transitie naar die hybride band, dus in dat traject kwamen we er ook achter dat de naam moest veranderen, maar we hebben ook gewerkt aan hoe we onszelf naar buiten willen presenteren, over de looks, goede persfoto's, alles wat er naast de muziek bij een band komt kijken. En bij dit alles is De Basis onmisbaar geweest. "

Virgil: "Ik denk inderdaad dat het feit dat we voor die nieuwe naam zijn gegaan tekenend is voor de enorme reis die we tijdens dat traject gemaakt hebben. Van het oude Power to the Pipo, dat zo diep in ons hart zit, naar de nieuwe vorm die we nu gevonden hebben en waar we ons alle drie helemaal in thuis voelen."

Wat was voor jullie die stip aan de horizon precies?

Luc: "We omschreven het volgens mij dat we een soort super gig wilden organiseren waarin alles samenkomt: de sound, de looks en bijvoorbeeld samenwerken met een lichttechnicus om de perfecte show neer te kunnen zetten. Dat we daar het nieuwe Power to the Pipo, of nu natuurlijk SURU SUN, echt precies kunnen presenteren zoals we het voor ons zien."

© Charlotte Hofman/SURU SUN

Was het een moeilijke keuze, om van naam te wisselen?

Luc: "Het was echt een moeilijke keuze, want je hebt toch een hele reputatie opgebouwd. Onze boeker was er in eerste instantie ook geen voorstander van. Toch vonden we het uiteindelijk verstandig, omdat je anders moet blijven uitleggen dat we die oude muziek niet meer spelen. Eigenlijk is het ook gewoon een heel nieuwe band en daar hoort een nieuwe naam bij. En ik denk dat de naam SURU SUN, wat Japans is - voor vrij vertaald - ‘makers van energie’, ook veel beter past bij de stijl van de muziek die we nu maken dan Power to the Pipo."

Maar onder de oude naam hebben jullie al wel twee singles uitgebracht afgelopen jaar, 'Booty in the Fridge' en 'Tight like a Tiger', staan die al voor de sound van SURU SUN?

Luc: "Die zie ik heel erg als producten van die overgangssituatie. Toen we die uitbrachten, wisten we ook nog niet dat we van naam gingen veranderen en ik hoor in die nummers ook wel dat we aan het zoeken waren. 'Tight like a Tiger' komt ook niet op het album waar we nu als SURU SUN aan werken, maar 'Booty in the Fridge' wel, maar met een nieuwe opname."

Jullie motto als SURU SUN is 'Human. Electronic. Music', waar staat dat voor?

Luc: "Elk nummer dat we maken begint als een volledig elektronische productie die ik maak in mijn eigen studio door te jammen met drumcomputers en synthesizers en zo maak ik een groove en vervolgens een nummer. We halen daarvoor inspiratie uit verschillende hoeken van de elektronische muziekwereld, denk aan Brazilian funk, breakbeat, ghettosound, techno, afro-tech en arab-tech. De uitdaging zit er dan in om de vertaalslag te kunnen maken naar hoe wij dat als band kunnen uitvoeren. Wie gaat welke laag spelen en hoe kunnen we ervoor zorgen dat we de elektronische energie behouden, maar wel het extra ding dat een band kan brengen, die live vibe, dat die aanwezig is. Het perfect samen laten smelten van die aspecten, dat is voor mij die human electronic music."

Waar zit de toegevoegde waarde van het menselijke?

Virgil: "Je kan natuurlijk makkelijker variëren en improviseren dan als je een plaat op zet, maar het heeft ook een belangrijke visuele dimensie, en dat heb ik echt geleerd door na shows met mensen uit het publiek te spreken. Die geven aan van 'dit is zoveel vetter dan naar een dj kijken', omdat je ons als bandleden naar elkaar ziet kijken en ons ziet afstemmen en ziet opbouwen naar de peak in het nummer. De ontlading die daarna komt voelt het publiek dan ook extra hard. Ook omdat het mis kan gaan. Ze voelen echt het risico."

"Muzikaal is het ook gaaf om dat akoestische met het elektronische te combineren. Soms moet Richie een heel nummer in hetzelfde ritme een elektronische kick spelen. Dat kan je ook in Ableton aanzetten, maar dat strak live doen: dat is gewoon heftig! En als ik dan met een zwaar vervormd geluid dat ga dubbelen op mijn bas, dan moeten wij echt locken. We speelden een tijdje terug een show en daar kwam na afloop een Techno dj op mij af. Hij vertelde dat die momenten hem echt kippenvel gaven, dat hij zo'n sound nooit uit een synthesizer zou kunnen krijgen."

Richie: "De eerste uitdaging voor mij was inderdaad om alles precies op tijd te spelen, maar hoe meer we het doen en hoe meer we gewend raken aan de muziek, hoe meer ik ontdek dat je ook in die strakke tempo's heel kleine variaties kunt toevoegen om met de spanningsboog te spelen. Dat het echt verschil maakt of ik mijn hi-hat helemaal dicht of een heel klein beetje open heb. Je leert echt je drumstel opnieuw kennen. De groove helemaal locken totdat die echt helemaal klaar is voor iets nieuws, dat is ook echt een ervaring, om daar helemaal in te zitten."

Met jullie nieuwe naam, brengen jullie ook meteen een nieuwe single uit, 'Jungle JuJu'. Kunnen jullie daar iets over vertellen?

Richie: "We hebben deze track eigenlijk gekozen, omdat dat hybride element, de combinatie van het akoestische en het elektronische echt superduidelijk te horen is. Op ons album komen ook tracks die meer akoestisch of juist meer elektronisch zijn, maar dit is echt de nieuwe hybride versie van ons. In 'Jungle JuJu' zit heel erg de wisselwerking tussen geprogrammeerde, stuwende lagen en percussieve samples enerzijds, en live gespeelde drums en gitaar anderzijds. Het is precies die wisselwerking waarin wij geloven.”

En jullie staan dit jaar op Valkhof Festival: is dat die show die jullie stip op de horizon was een jaar geleden?

Luc: "Nee eigenlijk niet, daar zijn we nog mee bezig, maar kunnen we nog niks over verklappen. Die Valkhof show kwam wel echt heel mooi op ons pad, het past perfect in onze planning. Deze show is echt onze uitnodiging aan het Nijmeegse publiek, en voor iedereen daarbuiten om de nieuwe band SURU SUN te komen checken. We gaan natuurlijk niet alles vertellen wat we gaan doen, maar we spelen op De Poort, helemaal vooraan in het Valkhofpark en we gaan een heleboel rookmachines meenemen. We willen echt dat het een soort guerrilla optreden wordt, waarbij we ons geluid vanaf dat kleine podiumpje aan het hele park willen laten horen. Daar moet echt een muzikale bom gaan ontploffen."