Vera

In de kelderbar van Vera is afstand een illusie. De kelderbar is de plek waar je een echt gevoel van samenzijn kunt creëren. Je kunt je verbonden voelen met de act. Maar nabijheid kan ook iets confronterends hebben. Alles vindt letterlijk voor je neus plaats. Je ziet en ruikt het zweet. Je hoort het schrapen in een keel. Kleine foutjes vallen op. Op deze zaterdagavond ervaren we nabijheid - de mooie kanten ervan, maar ook de lelijkheid. Sommige avonden zijn niet goed of slecht. Ze zijn ‘anders’. Alsof alles iets te dichtbij gebeurt.

Tijdens de Countrykoorts Honky Tonk Clubnight staan er drie acts op het programma: singersongwriter Inge Lamboo, coverband The Black Hills Bandits en de Groningse countryband Sunken Lands. In het publiek vallen de vele cowboyhoeden op; liefhebbers van americana en country die vanavond naar Vera zijn gekomen om te genieten van livemuziek, dj’s en Southern hospitality. Inge Lamboo opent de avond met een interessant solo-optreden, waarna The Black Hills Bandits vele countrycovers spelen om het publiek op te warmen voor de hoofdact. Sunken Lands verrast met een kwaliteitsoptreden vol liedjes van hun vorig jaar verschenen album.

Het Groningse Weird Youth is een nieuw muzikaal project van schrijver, muzikant en producer Harmen Ridderbos; die we kennen van onder andere Electropoëzie en Town of Saints. Dit jaar bracht hij de eerste twee singles uit en vanavond staat de act in de Kelderbar van Vera om de nieuwe muziek live ten gehore te brengen. Het optreden gaat vooraf aan de release van het debuutalbum 'Season One'.

Claw Boys Claw bracht in september een geweldig dertiende studioalbum uit en toert dit najaar voor de laatste keer langs de Nederlandse poppodia. Na veertig jaar naar het eerste optreden in Vera houdt de legendarische rockband het voor gezien. Dit weekend knallen ze nog twee keer om wederom aan de verwachtingen te voldoen. In het voorprogramma staat de Amsterdamse band Bellamy Grove, die het publiek met pit, lef en gevoel voor humor opwarmt voor het hoofdgerecht.

Wat vliegt de tijd.. althans wel met al die muziek die er gemaakt wordt in Groningen! Zo sta je op de Grote Markt tijdens ESNS te dansen bij TAXITAXI, en voor je het weet is Noorderzon al lang achter de rug en sta je met een glühwein in je klauwen op Winterwelvaart. Dat betekent ook dat het weer tijd is om de balans op te maken en te zien wat voor moois er is uitgebracht dit jaar. Als 3voor12 Groningen doen we dat inmiddels bijna traditiegetrouw met Het Beste van Groningse Bodem. Stem hier op je favoriete nummer van het afgelopen jaar en kom het jaar muzikaal met ons afsluiten op 17 december in VERA!

Waar de kelderbar van poppodium Vera vaak het toneel is voor de hardere gitaarbands, is zaterdagavond de krappe ruimte veranderd tot kleinkunstpodium met Nederlandstalige singer-songwriter popliedjes van Marit Nygård en de Medemensen. Met teksten als "ik moet iets kwijt, ik moet baldadiger zijn", is het even anders dan anders. Houdt Nygård stand in het normaal gesproken muzikaal geweld van de Kelderbar? Aan het einde van de avond weten we het antwoord op de vraag of Marit toch baldadiger had moeten zijn of dat het goed was zo.

Gill Landry is toegekomen aan het eind van zijn set. Hij kondigt aan dat hij het laatste nummer gaat spelen, 'Cinnamon Canyon Blues'. Het is een instrumental. En waar hij, de man met zijn gitaar, tot dan toe vooral met zijn stem en zijn woorden de zaal om zijn vingers wist te winden. Laat hij nu ook horen zonder tekst beeldende verhalen te kunnen vertellen. We zien de wolken, de aankomende storm, de weidsheid geschetst als door een Sergio Leone. We voelen de druppels op ons gezicht en de koude wind. Landry schetst beelden in ons hoofd. Wat volgt is een terechte ovatie. Landry trad als eerste op vanavond. Je zou bijna medelijden gaan krijgen met de act die hierop moet gaan volgen. Zal Timo de Jong samen met het Amsterdamse Leadbeaters ook zo kunnen overtuigen?

In VERA presenteert Cashmyra haar plaat 'sterven doe je toch wel', waarin alles aan bod komt: rouw, sterfelijkheid, verlies, depressie, demigoden. De avond is georganiseerd door label Zeevonk en is gevuld met emotioneel beladen teksten en zang die raken. LauLau opent de avond met Nederlandse synthpop. De avond eindigt met veel headbangen en een korte moshpit op de postpunk nummers van Cashmyra. De plaatpresentatie is een euforisch succes.

Zondagmiddag 14 september, Vera Groningen. Buiten is er ook al veel aan de hand. Op de Grote Markt wordt er een rode lijn getrokken, een protest - veelal in rode kledij - tegen de genocide in Gaza. Binnen in het pand aan de Oosterstraat wordt het langzaam voller. Geen stormloop, maar een mooie stroom mensen, verschillende generaties, jong en oud, met tote bags en herinneringen. Op het programma staat de presentatie van 50 jaar VERA Posters 1974-2024, een behoorlijk imposant boekwerk om te zien, maar vooral een kleurrijke ode aan 50 jaar DIY-mentaliteit, underground popcultuur en grafisch vernuft.

Boekpresentatie met muziek, affiches, zeefdrukdemonstraties en nostalgie op 14 september

Het is weer zomer en traditiegetrouw betekent dit dat het zomercafé in Vera weer geopend is. Elke zaterdag tijdens de zomerstop nodigt Vera lokale, of minder lokale (daarover later meer), partijen uit om de programmering te verzorgen in een verkleinde grote zaal. Dit keer heeft het Downstageteam samen met Wildwax Shows twee van ‘Australia’s finest’ uitgenodigd: Metdog en Program. Bij Vera Downstage zijn ze fan van het verre ‘down under’ en dat delen ze graag met de rest van de stad. Daarom halen ze speciaal voor vanavond Australië naar Groningen. Fijn dat ze ook gelijk de plakkerige hitte hebben meegenomen. Combineer dat maar eens met druiperige eggpunk. Benieuwd naar wat voor luchtje er zal hangen.

Een man minder, een drumcomputer meer. Schau Schau kiest live voor een andere aanpak. In een korte maar veelbelovende set laat de Groningse band horen dat hun mix van gitaargedreven new wave en elektronische details live meer is dan alleen post-punk.

Op vrijdag 27 juni is er geen ruimte voor brave refreintjes of keurige hooks in Groningen. Vanavond is het betreden van de grote zaal van Vera voor 'eigen risico'. Het podium waar de internationale pop underground liefdevol wordt omarmd, is vanavond getransformeerd tot een vervaarlijke speeltuin voor de muzikale buitenstaander. Met optredens van Byinoar, Jespfur, Nicolini, en natuurlijk de curator van deze sonische chaos: Eigen Risico. We verwachten geen ‘safety first’, maar vooral duizelingwekkende wendingen, Spaans benauwde momenten en een paar stevige psychische tikken. Is het allemaal Arbo-technisch verantwoord? Dat valt nog te bezien. Dit is ons risico-assessment.

Bob Dylan vergeleek ooit het Groningse Hoogeland met het Amerikaanse Heartland. Met de weidse vlaktes is het een makkelijke vergelijking om te maken. Ga iets verder naar het zuiden en je komt bij de Missisippi Delta; het land van outlaws als Johnny Cash en Waylon Jennings. Ga in Groningen iets verder naar het zuiden en je komt in de Veenlanden. Net zo drassig, net zo groen en als je het aan Sunken Lands vraagt, met zo veel outlaws.

Wie het lokale Vera-programma op 3 mei dik in z’n agenda had omcirkeld, zal hebben gebaald als een blinde hoornmijt: mesofauna moest de show verplaatsen wegens ziekte. Maar het wachten wordt beloond. Op 6 juni kruipt het drietal – Eva Waterbolk, Anne Caesar van Wieren en Wyno Bruinsma – uit de ondergrond naar boven voor een album-releaseshow in de intieme kelderbar. En dat blijkt precies de juiste plek voor deze band.

Op 24 mei vieren we iets wat je niet snel op een verjaardagskalender vindt: International Drone Day – de officieuze hoogdag van het langgerekte geluid. Er is al vaak genoeg aandacht voor liedjes met coupletten en refreintjes. Nu gaan we puur voor de klanken die zich langzaam ontvouwen en waarmee je in een trance-achtige staat wordt gebracht. In Vera betekent dat één ding: Dronefest is terug, met een nieuwe editie van Dronestage en twee uur ononderbroken drone-liefde. Het is muziek voor de binnenwereld, voor introspectie en voor een collectieve verdwijning in vibraties.

Er zijn ook voordelen aan verbonden dat we nog geen republiek zijn. In de rij van positieve activiteiten op Koningsdag, zoals je kinderen jouw oude meuk laten verkopen, noteren we ook Royal Rumble. In de grote zaal van Vera op het mini-mainstage kunnen we in de middag lekker bandjes kijken. En hier staan dus geen blokfluit-meisjes opgesteld, we hopen keihard los te kunnen gaan op garage, punk, fuzz en rock.

Tijdens Girls to the Front barst Vera uit haar voegen van feministische energie, creatieve expressie en keiharde punk. Vier acts – Chattermag, Ioana Iorgu, Femme Fugazi en Consensual Peggy – nemen het publiek mee op een avond vol vurige performances, scherpe teksten en oprechte emotie. Van Eccentrieke punk-rock tot introspectieve postpunk en rauwe garagevibes: ieder optreden is doordrenkt met een sterke boodschap en een nog sterkere podiumaanwezigheid. De zaal is gevuld met alternatieve jongeren, feministen en inspiratie. Deze avond bewijst opnieuw hoe belangrijk het is om ruimte te maken voor vrouwen in de punk muziekscene met een missie. Girls to the Front is meer dan een concertreeks – het is een statement.