Vera-show van The Lemonheads rammelt, maar blijft ontwapenend
Support-act Whipster komt maar langzaam op gang
The Lemonheads behoren tot de meest geliefde en invloedrijke bands uit de alternatieve rock van de jaren 90. Met gruizige gitaren, nonchalante houding en aanstekelijke refreinen veroverde de Amerikaanse band rond frontman Evan Dando een vaste plek in het collectieve geheugen. Vanavond speelt de band in een uitverkocht Vera, met de Groningse band Whipster als voorprogramma. Naast klassiekers als 'Into Your Arms', 'If I Could Talk I’d Tell You' en 'It’s A Shame About Ray' horen we ook nieuw werk van Love Chant, het eerste album met originele muziek in bijna twintig jaar.
Whipster
Het is even geleden dat Whipster op het podium stond. De Groningse band vindt vanavond dan ook langzaam zijn draai. De eerste nummers klinken wat verlegen, alsof de band de spieren eerst nog even moet losmaken. Halverwege de set komt er een tweede gitarist en begint het geluid verder open te breken. Er ontstaat een warme, atmosferische muur van gitaren waarin de zwaarte van Sonic Youth samenkomt met de intensiteit van 'Cortez The Killer' van Neil Young. De sound hangt loom in de lucht, droevig en toch troostvol: een beetje moe, een beetje murw, maar in schoonheid.
De nummers lijken soms bijna ter plekke te ontstaan. De drummer houdt de boel strak op de rails, waar de gitaren er rafelig omheen dansen. De zang van Peter van der Heide hangt er stoïcijns boven, met een coolness die doet denken aan Lou Reed. Achter het geheel van nonchalance hangt een scherp gevoel voor spanning. Alsof de band zelf opnieuw ontdekt wat deze nummers kunnen betekenen. Whipster zet daarmee de deur open naar meer. Nu nog nieuwe muziek.
Rammelrock
De terugkeer van The Lemonheads begint niet met een knallende hit uit de oude doos maar met geluiden die lastig thuis te brengen zijn. Het klinkt alsof er een ruimteschip landt en er zich wereld opent vol nostalgie én nieuwe ontdekkingen. Dan verschijnt Evan Dando, de frontman die met zijn lange haren en slackerhouding ooit het gezicht werd van een generatie alternatieve rockliefhebbers. The Lemonheads maakten in de jaren 90 naam met een gruizig geluid van grunge en gitaarpop. 'Its A Shame About Ray', 'Into Your Arms' en 'If I Could Talk I’d Tell You' groeiden uit tot klassiekers. Dat laatste nummer wordt ook regelmatig gecovered door Kurt Vile tijdens zijn liveshows. Ook hun versie van 'Mrs. Robinson' van Simon & Garfunkel werd een hit. De videoclip hiervan werd overigens opgenomen in Groningen.
In Vera blijkt de magie nog steeds aanwezig, al laat ze zich niet altijd even makkelijk vangen. De gitaren scheuren, en soms ook de verkeerde kant op. Het hoort bij de bravoure maar laat ook horen hoe broos het geheel is. De eerste paar nummers zijn niet zuiver, noem het rammelrock met een rafelrand. Alsof de scharnieren van de songs op springen staan.
Ontwapenende show
Tijdens de show haalt Dando verschillende trucs uit zijn goochelhoed. Op Bit Part krijgt hij gezelschap van zangeres en oud-bandlid Juliana Hatfield, wier stem een aangenaam tegenwicht biedt voor zijn lage geluid. Even later knielt hij tijdens een gitaarsolo voor het publiek en mag een fan de snaren aanslaan. Deze onvoorspelbare, speelse momenten zorgen ervoor dat de aandacht er bij blijft.
Net op het moment waarop de avond monotoon lijkt te worden, stapt de band van het podium. Alleen Dando blijft over. Hij speelt een aantal nummers solo, wat een hele pure sound brengt. Even lijkt alle bravoure weg te vallen. De zware baritonstem geeft de nummers een doorleefde lading. Zijn stem kraakt, schuurt en glijdt langs de melodie met her en der bluesy ad-lip. Tijdens 'Into Your Arms' onderbreekt de zanger het nummer omdat zijn gitaar te vals klinkt. Een ontwapenend moment die de houding van de frontman typeert: kwetsbaar, onhandig en eerlijk.
Ook klinkt er nieuw materiaal van Love Chant, het eerste album met origineel werk na bijna twintig jaar. Er wordt kennis gemaakt met een nieuwe sound: warm, meer ingetogen en met een folky americana-achtige inslag. De uitersten tussen de klassiekers en nieuwe muziek wisselen zich af gedurende de set. De sweet spot balanceert zich op het middelpunt van de uitersten. Zoals het nummer 'Deep End', waar de grungesound terug komt in een nieuw jasje.
Aan het einde van de show blijft Dando nogmaals alleen op het podium achter, de rest van de band verdwijnt. Nu ook zonder gitaar. Speels zet hij het nummer 'Frank Mills' van de musical Hair in. Wat volgt, voelt als een klein theaterstuk. Een dansje, getrommel op de borst, extra reverb over de hoge noten, en dat a capella. Voordat dit moment kan bezinken verdwijnt ook Dando van het podium. De lichten gaan aan. Het is een abrupt einde.