Van Louisiana-stof tot brede Groningse glimlach
TakeRoot-vooravond met Gill Landry en Timo de Jong in Vera klopt aan alle kanten
Gill Landry is toegekomen aan het eind van zijn set. Hij kondigt aan dat hij het laatste nummer gaat spelen, 'Cinnamon Canyon Blues'. Het is een instrumental. En waar hij, de man met zijn gitaar, tot dan toe vooral met zijn stem en zijn woorden de zaal om zijn vingers wist te winden. Laat hij nu ook horen zonder tekst beeldende verhalen te kunnen vertellen. We zien de wolken, de aankomende storm, de weidsheid geschetst als door een Sergio Leone. We voelen de druppels op ons gezicht en de koude wind. Landry schetst beelden in ons hoofd. Wat volgt is een terechte ovatie. Landry trad als eerste op vanavond. Je zou bijna medelijden gaan krijgen met de act die hierop moet gaan volgen. Zal Timo de Jong samen met het Amsterdamse Leadbeaters ook zo kunnen overtuigen?
Het is de vooravond van TakeRoot, 31 oktober 2025. In Vera hangt een iets andere sfeer dan normaal. Aan het begin van de avond zien we geen rumoerige doch afwachtende houding, maar een zaal vol mensen die er bewust vroeg zijn. Liefhebbers, de echte americana-zielen. Zij die weten dat muziek soms beter werkt als je er dicht op staat. Tegen het podium aan, zonder afstand.
Gill Landry: groots voelende kleine verhalen
Gill Landry stapt het podium op, groet zacht, stemt nog even. Een man alleen, gitaar. Maar met veel bagage. Gill Landry is een Amerikaans singer-songwriter, multi-instrumentalist en beeldend kunstenaar. Hij begon zijn muzikale pad al vroeg: op vijfjarige leeftijd kreeg hij zijn eerste gitaar. Hij was een ‘busker’, als straatmuzikant trok hij kriskras door New Orleans en later het noordwesten van de VS, vaak rijdend in Volkswagenbusjes. Landry zou je kunnen kennen van vermaard roots-/old-time formatie Old Crow Medicine Show, waarin hij banjo, gitaar en steelgitaar bespeelde. Nu is hij solo.
Landry’s geluid is helder, warm en verstaanbaar. Het soort klank waar je stil van wordt. Niks voelt geforceerd. Hij vertelt verhalen, niet alleen aan de zaal maar eigenlijk aan de hele wereld. Denver Girls, The Woman You Are, het zijn kleine verhalen over pijn, verlatenheid en hoe je daar desondanks troost in vindt. “Dank je wel,” zegt hij in het Nederlands met een glimlach, “did I say it right?” De zaal lacht terug. Er is ruimte voor licht. Zijn stem is donker, een beetje korrelig, maar mild. Hij zingt de woorden uit de modder omhoog. Heldere bewoordingen van troebele gedachten. Niks is groots bedoeld. Landry overvoert ons niet met drama. De liedjes lijken altijd al te hebben bestaan. Muziek die er altijd was.
Bij She’s Gone komt een speels ritme om de hoek kijken, maar toch is het liedje triest. Er wordt - op uitnodiging van Landry - voorzichtig meegedaan met mond-trompetgeluiden. “Can’t hear you,” daagt Landry uit. Een tweede keer is het orkest wat groter. Meer dan genoeg. Het werkt ontwapenend. Met Cinnamon Canyon Blues - het titelnummer van zijn meest recente album - sluit hij af. Zonder woorden - een instrumentaal slot, vol beelden, alsof de gitaar zelf het verhaal afmaakt. Een ovatie volgt. Eén man, één gitaar, maar tonnen bagage en inhoud. Gill Landry, de busker, is altijd nog onderweg en het was een voorrecht een stukje met hem mee te mogen reizen.
Een duik in de platenkast van: Timo de Jong
Elke maand vragen we een pure muziekliefhebber naar de meest speciale platen in zijn/haar verzameling. Op advies van Harmen Ridderbos zijn we dit keer op bezoek gegaan bij Americana-artiest Timo de Jong die tegenwoordig in Groningen woont. Hij ontvangt ons met een heerlijk kop thee. En uiteraard een goed gevulde platenkast, met platen uit alle windstreken. En we horen veel verhalen. Over onder andere dubbel gekochte elpees en over te intense orgelmuziek.
Krachtige plaatpresentatie Cashmyra is een schot in de roos
In VERA presenteert Cashmyra haar plaat 'sterven doe je toch wel', waarin alles aan bod komt: rouw, sterfelijkheid, verlies, depressie, demigoden. De avond is georganiseerd door label Zeevonk en is gevuld met emotioneel beladen teksten en zang die raken. LauLau opent de avond met Nederlandse synthpop. De avond eindigt met veel headbangen en een korte moshpit op de postpunk nummers van Cashmyra. De plaatpresentatie is een euforisch succes.
Nieuw Van Groningse Bodem: Axis Mundi, Weird Youth, The Vices en meer
Death methal, indiepop, rock en alternative; in oktober verscheen er allerlei nieuwe muziek van Groningse bodem. We doken er voor je in en zetten alles netjes op een rij. Zo kun je in de eerste echte herfstmaand van dit jaar uitgebalanceerd kiezen wat je op je oren zet. Misschien ben je wel benieuwd naar The Vices, die met twee nieuwe liedjes hun laatste album compleet maken. Of wil je horen hoe Kraantje Pappie en Joshua Nolet met hun nieuwe single een ode brengen aan Kraantje’s vriendin Saar. Wat je ook kiest of waar je ook van houdt, oktober is allerminst een saaie muziekmaand. Lees, luister en geniet.