Van Louisiana-stof tot brede Groningse glimlach
Gill Landry is toegekomen aan het eind van zijn set. Hij kondigt aan dat hij het laatste nummer gaat spelen, 'Cinnamon Canyon Blues'. Het is een instrumental. En waar hij, de man met zijn gitaar, tot dan toe vooral met zijn stem en zijn woorden de zaal om zijn vingers wist te winden. Laat hij nu ook horen zonder tekst beeldende verhalen te kunnen vertellen. We zien de wolken, de aankomende storm, de weidsheid geschetst als door een Sergio Leone. We voelen de druppels op ons gezicht en de koude wind. Landry schetst beelden in ons hoofd. Wat volgt is een terechte ovatie. Landry trad als eerste op vanavond. Je zou bijna medelijden gaan krijgen met de act die hierop moet gaan volgen. Zal Timo de Jong samen met het Amsterdamse Leadbeaters ook zo kunnen overtuigen?