Hackensaw Boys en Suze Who? brengen een ode aan menselijkheid
Intieme folk en bluegrass brengen generaties bij elkaar
In de haastige wereld waarin we leven is het goed soms stil te staan bij wat we hebben. We moeten het tenslotte met elkaar doen. En precies dát gebeurt op deze avond van saamhorige folk, country en bluegrass. Nadat Suze Who? de zaal opwarmt met haar lieflijke folk, nemen van de energieke Hackensaw Boys het publiek mee in hun familie-bluegrass.
Suze Who? is terug!
Het is een tijdje terug dat Suze Who? voor het laatst optrad. In 2023 bracht Commandeur haar eerste EP One uit onder haar soloproject Suze Who?. Vandaag bestaat de set uit een mengelmoes van nummers van deze plaat en oudere nummers van Commandeurs voormalige band First Wolf.
Vier muzikanten betreden het podium. Suze Commandeur met banjo (die ze later inwisselt voor gitaar), Heta Salkolahti op viool, Ype Jager op gitaar en Rinze Piter Herrema op de contrabas. Meteen als ze opgewekt het eerste nummer aanslaan, trekken ze de aandacht.
Vredige folk op sokken
De muziek van Suze Who? heeft iets nostalgisch, iets dromerigs, iets vredigs. Commandeurs heldere, aangename stem, vloeit rustig boven een samensmelting van de banjo, gitaar, bas en viool. Een klassieke folk-formatie.
Ook de zaal voelt vredig. Mensen wiegen mee en luisteren met een glimlach op hun gezicht. Een enkele valse noot of een trillende snaar benadrukt slechts iets menselijks. En Suze staat op sokken.
Maar Suze Who? brengt vandaag niet alleen maar rust. De set wordt afgewisseld met snellere ritmes die de voeten uitdagen van de vloer te komen. Als de muzikanten het podium verlaten, klinkt er "meer!"-geroep. Het publiek heeft genoten. Dit voelde als uitademen.
Hackensaw Boys: band, familie of concept?
Daarna is het tijd om flink in te ademen, want de Hackensaw Boys betreden het podium.
Sinds de oprichting in 1999 heeft Hackensaw Boys veel gezichten zien komen en gaan. De band heeft door de jaren heen zo'n veertig leden gekend. De formatie bestaat nu uit vijf man, waaronder mede-oprichter David Sickmen op gitaar en zang. Caleb Powers doet viool en zang, Thomas Olivier mandoline en banjo, Aaron Smith contrabas, en Bee Roberts bespeelt de zogenaamde charismo.
Die charismo is een provisorisch ogend instrument dat bestaat uit blikken en ander metaal waar met staalborstels op gespeeld wordt. Een paar harde slagen op dit knappe staaltje DIY en we zijn los!
Broederlijke energie
Op hoog tempo vult Hackensaw Boys de zaal met broederlijke energie. "Let's take 'em down!". Allen bespelen ze hun instrument kunstig. Dan zingt Sickman, dan Powers en dan weer allemaal tegelijkertijd. Ze zijn jolig, ze zijn serieus, ze vertellen verhalen en ze zijn vooral heel erg goed.
De volgende generatie
Halverwege de set staat Sickmen stil bij de kern van Hackensaw Boys. "Het is meer een soort familie." Hackensaw Boys is een concept, een constant veranderend organisme, waarvan de originele geest behouden blijft. En dat, zegt Sickmen, wil de band doorgeven aan de volgende generatie.
Meteen daarna roept hij 'Tony', Anton Wevers, de zoon van Thomas Olivier op het podium. Hij neemt de mandoline van z'n vader over en speelt vanaf dan mee.
Met z'n zessen sluiten ze de set akoestisch af, zoals het 'eigenlijk hoort' binnen de folk en de country. "Sssssttttt..." gaat er door de zaal. De laatste lege ruimte vooraan vult zich met nieuwsgierig publiek.
Saamhorigheid
Op een kluitje, aan de rand van het podium, sluit de band af met het emotionele Pass Unloving Eyes. Zachtjes zingt de zaal: "Get on past the dying and get on with the living". De saamhorigheid is voelbaar. De twee bands van vanavond hebben bijzonder intieme optredens neergezet. Met een glimlach op het gezicht verlaat iedereen de zaal.
