Vera Zomercafe: Metdog en Program leggen geen windeieren
Van indie naar eggy, Australiërs weten er wel raad mee
Het is weer zomer en traditiegetrouw betekent dit dat het zomercafé in Vera weer geopend is. Elke zaterdag tijdens de zomerstop nodigt Vera lokale, of minder lokale (daarover later meer), partijen uit om de programmering te verzorgen in een verkleinde grote zaal. Dit keer heeft het Downstageteam samen met Wildwax Shows twee van ‘Australia’s finest’ uitgenodigd: Metdog en Program. Bij Vera Downstage zijn ze fan van het verre ‘down under’ en dat delen ze graag met de rest van de stad. Daarom halen ze speciaal voor vanavond Australië naar Groningen. Fijn dat ze ook gelijk de plakkerige hitte hebben meegenomen. Combineer dat maar eens met druiperige eggpunk. Benieuwd naar wat voor luchtje er zal hangen.
Program
Toch begint de avond wat minder ‘eggy’ dan verwacht. Vergeet de vertrouwde geur van moshende crustpunkers in de warme zomer even. Onverwachts loopt de zaal ook vol met jonge indieliefhebbers in zomerjurken en parfum. Ook het geluid dat van het podium komt is nog wat toegankelijker. Program heeft namelijk meer weg van de losse indierock die bands als Pavement en Canshaker Pi maken. De band uit Melbourne gaat loopt nu een kleine tien jaar mee en heeft met de jangly debuutplaat Show Me en hun laatste plaat It’s A Sign menig hart in de Melbournse scene voor zich gewonnen. Vanavond winnen ze ook Groningen voor zich.
Zoals je kan verwachten van menig indieband, is het geheel vrij statisch. Het is een beetje zoals Don Henley ooit de Eagles omschreef als ‘rondhangend op het podium’. Ook Program vertoont weinig poespas en focust zich vooral op wat er gespeeld moet worden. Ogen naar de gitaarhalzen gericht deinen ze met z’n allen heen en weer, maar ze gaan niet uit hun plaat. Gelukkig is Program charmant genoeg om het zonder te doen. Voor de energie worden ze bijgestaan door het enthousiaste publiek dat wel de moed verzameld om vooraan een plakkerige, maar gemoedelijke moshpit te vormen. Afijn, Program speelt rustig, maar strak de laatste nummers van hun set, grappen nog even over de hitte en bedanken Metdog en Vera voor de avond. Een gemoedelijke start van een avond die langzaamaan nog wel wat ‘runnier’ mag worden.
Metdog
Wat is eggpunk nu eigenlijk? We zien de comments al binnenstromen, daarom even een kleine, grof versimpelde historie. Ken je Devo nog? De hyperactive new wave band uit de jaren '80 die de beste cover van 'Satisfaction' ooit heeft gemaakt? Om die sound heen is in het vorige decennium een genre gebouwd genaamd ‘devo-core’. Later verdeelde een virale internet meme alle punk op een spectrum tussen onserieuze eggppunk en serieuze chainpunk. Het speelse en vaak satirisch onserieuze Devo-core en alles wat erop leek versmolt tot eggpunk. Metdog, net als Program ook afkomstig uit Melbourne, plaatst zich dan ook ferm in het springerige kamp van eggpunk.
Waar Program nog doorkabbelde en ons op momenten de kans gaf om weg te dromen, haalt Metdog hard uit met de ene na de andere satirische, absurdistische knipoog. Wat begint als herkenbaar hoekige postpunk, verandert al snel in een mengelmoes van, inderdaad, Devo-achtige new wave, ironische techno en lo-fi punkrock. Tussendoor vliegen de airhornsamples, internet memes en oneliners ons om de oren. Ineens wordt de avond wel heel eggy. Metdog is hyperactief, maar op de beste manier. Wat ons betreft was het dan ook een prima eerste zomercafe van het jaar. Op naar de volgende.
Schau Schau: een collage van 80s subgenres
Een man minder, een drumcomputer meer. Schau Schau kiest live voor een andere aanpak. In een korte maar veelbelovende set laat de Groningse band horen dat hun mix van gitaargedreven new wave en elektronische details live meer is dan alleen post-punk.
Een duik in de platenkast van: Thee J Johanz
Thee J Johanz (57) begon al jong met platen verzamelen en is sinds z’n twaalfde of dertiende al dj. Dat betekent dat hij al zo’n dikke veertig jaar platen draait. Op zijn tiende begon hij al met platen kopen. Eerst tweedehands platen voor een paar gulden, daarna ging hij helemaal op in zijn hobby en vond hij mede-investeerders om singles te kopen. Als verzamelaar werd Johanz gevraagd om te draaien, leerde hij het vak en ging hij dj’en in het alternatieve circuit bij onder andere Vera en Simplon. Tegenwoordig houdt hij zich vooral bezig met het masteren van vinyl. Vol energie en kleurrijke herinneringen vertelt hij over zijn verzameldrang, muzikale voorkeuren en de inhoud van zijn immense platenkast.
Omvergeblazen door de wolf
Het is weer zover: tijd om te schrijven over een van de kleinste, maar leukste festivals van Groningen – Hongerige Wolf. Gelegen in het piepkleine dorpje dat ook echt zo heet (ja, serieus!) vond het festival dit jaar voor de 13e keer plaats, midden tussen de golvende tarwevelden en glooiende dijken. Wij gingen op pad en werden aangenaam verrast door de uiteenlopende programmering, vriendelijke vrijheid van alle aanwezige mede-festivalgangers die ons meenamen op dan weer de golven van ontprikkeling en dan weer die van chaotisch kunstenaarschap.