Omvergeblazen door de wolf

Zaterdag

Waar vorig jaar de eerste dagen van festival Hongerige Wolf werden ondergedompeld in modder, worden we deze zaterdag warm begroet door de zon. Het licht weerkaatst op het wijdse Groningse landschap waar het festivalterrein tussen verscholen ligt. Oude en nieuwe bekenden worden begroet op de camping, en na het opzetten van de tent, het uitvouwen van het programmaboekje en het ronselen van zonnebrand, begeeft men zich vol frisse zin en nostalgische opwinding richting het terrein.

Levi Boon

Verderop ligt de Tuin van Jan Vogel, waar elke band in het kleine koepelpodium verschijnt alsof ze zo uit een schilderij'tje zijn gestapt. Zo ook Levi Boon, die vanaf moment één iedereen stil krijgt. Wanneer ze haar set akoestisch opent en met haar prachtige heldere alt stem de mensen betoverd horen we naast ons: 'Prachtig!' door fluisterende monden gaan. De indiefolk arrangementen worden door haar steengoede band zonder enige moeite het luchtledige in geworpen. De diepe bariton gitaar zorgt voor een zangerige echo die de nummers een extra dimensie geven. Kinderen worden hier zelfs even tot rust gemaand en wanneer Levi haar laatste noten aanslaat, gaat er een collectieve zucht door het publiek.  

BUG

Na een broodnodige powernap is het tijd voor de laatste act van vanavond, de zoals altijd beukende set van BUG. Vanaf moment één is het dan ook duidelijk waarvoor BUG gekomen is; om de grond van het Schapenveld te laten trillen. Als een sloopkogel brengt hij zijn mix van rave, punk, hiphop en techno. De cirkelpit wordt geopend en blijft de hele set kolken, vol bezwete gezichten van zowel jonge wolven als intoxicated vaders. Ja, BUG is een lastpak en alles aan zijn set voelt radicaal illegaal, maar toch weet de act te laten zien dat het ook past op een kindvriendelijk festival als Hongerige Wolf. Als aan het einde van de set enthousiastelingen het podium opklimmen om de nacht in te luiden, is het overduidelijk dat dit het hoogtepunt van de eerste dag is. 

Zondag

Na het optreden van BUG is er door velen nog lang gedanst bij de Betonplaat (misschien iets te lang), dus opstarten op zondag is een kleine uitdaging. De brandende zon is meedogenloos en houdt geen rekening met kloppende katerhoofden. Maar na een korte pitstop bij de mini Spar op de camping voor een kop koffie en een croissantje, zijn velen er weer klaar voor om zich onder te dompelen in al het moois dat de Wolf ons deze zondag nog te bieden heeft.

Lo

Dan is het tijd om de weg terug te maken naar de tuin van Jan Vogel. Hier aangekomen trekt een persoon volledig gehuld in zwarte kleding de aandacht. Dit is vast geen bezoeker, en inderdaad, even later betreedt deze mysterieuze en beeldschone verschijning het podium. Het is tijd voor Lo. Lo is het muzikale pseudoniem van Loïs de Vries, een intrigerende artiest die met verfijnde, ambient-droompop een intieme luisterervaring creëert. Haar mix van producerstalent, toetsenwerk en meerstemmige, atmosferische zang laat haar bijna samensmelten met de oase van uitgestrekte velden die het decor vormen van haar set. Haar optreden op dit kleine, sfeervolle podium past dan ook precies bij de fragiele, natuurgerichte kwaliteit van haar muziek. Toch zorgt deze fragiele en low-fi sound er ook soms voor dat haar woorden in het luchtledige verdwijnen en geen enkel nummer echt boven een ander uitsteekt. Er is nagenoeg geen reliëf of opbouw waardoor de set enkel blijft kabbelen. Maar zeg nou zelf, een beetje kabbelen op de zondagmiddag, daar is ook eigenlijk niks mis mee.

En terwijl de laatste klanken langzaam wegsterven langs de schapen en de wolven, rest slechts de weg door de klei terug naar de bewoonde wereld. Hongerige Wolf 2025 voelde als een vluchtige vakantie in een land van dijken en golvende tarwevelden, waar vrijheid, kunstenaarschap en liefde voor muziek de boventoon voerden. De uiteenlopende acts zorgden voor een weekend vol verwondering, en Hongerige Wolf heeft menigeen wederom omver geblazen.