Vigil ontroert in een (bijna) stille downstage
De vrede wordt alleen doorbroken door luide Paceshifters fans
Tartarus-baas en Ortega-frontman Richard Postma neemt zijn slowcore-soloproject mee naar de kelder. In een warme container op Noorderzon zorgde het eerste Vigil optreden al voor de nodige rillingen. Hoewel de luide doom-gitaren, die toch wel de boventoon voeren in Richard’s oeuvre, werden ingewisseld voor een akoestische, deed de show in emotie niet onder aan de meest duistere doom en sludge acts. Kan Vigil op dezelfde manier de aandacht vasthouden in een kelderbar die wordt gedeeld met beschonken uitlopers van het concert in de grote zaal?
Vigil
Net als in de container, is deze Vigil show multimediaal en worden beeld en geluid tegen elkaar uitgespeeld. Voor wie hem al een tijdje volgt zullen de gruizige beelden van natuur, dieren en gebouwen die Vigil gebruikt onderhand vertrouwd zijn. In plaats van een projector en een scherm, heeft Vigil dit keer drie analoge televisies meegenomen. Met het lage dak van de kelderbar, en de vertrouwde lampenkap die het decor vormt van meerdere Downstage shows, lijkt de setting perfect te zijn voor Vigil’s slowcore. Het donkere Lower Fields werkt dan ook uitstekend. De kelderbar is altijd al het perfecte podium voor luide muziek, maar dit is op een andere manier luid. Denk aan Pixies of Nirvana die in de jaren ‘90 al speelde met de zacht/luid dynamiek. Vigil trekt dit naar epische proporties. Je wordt gedwongen om aandachtig te luisteren in de stille, akoestische passages die vooral de ruimte bieden aan de zachte vocalen. Wanneer de akoestische gitaar, bijgestaan door een flinke bak effecten, fanatiek wordt aangeslagen, ramt Vigil je aandachtige oor omver met een muur van geluid. Wat dat betreft is Vigil het perfecte voorbeeld dat de meest meeslepende riffs niet per sé een elektrische gitaar nodig hebben om hard binnen te komen.
Wat dat betreft past Vigil perfect in de setting van de kelderbar. Maar een ander moment op een andere dag zou wellicht toch wat beter zijn geweest. Zoals gewoonlijk start het concert om 23:00. Precies in de uitloop van het concert in de grote zaal. Het is ook alleen maar logisch dat een uitverkocht Paceshifters concert in de grote zaal ervoor zorgt dat niet al het publiek in de kelderbar per sé voor Vigil komt. Ook zorgen de vele voeten op de houten vlonders van de voorkamer (voor wie de architectuur van Vera niet kent: de garderobe boven de kelderbar) dat het op momenten klinkt alsof we op een houten oorlogsschip uit de zeventiende eeuw zitten. Alleen dat past op zich prima bij de show. De luid kletsende barzitters niet. De staf hangt nog een briefje op de deur dat vriendelijk vraagt er niet doorheen te kletsen en gelukkig is het gros van het publiek aandachtig en beleefd genoeg om na een tijdje toch echt stil te zijn. Het wekt alleen de vraag op of een andere dag, of een Downstage matinee show speciaal voor Vigil niet een betere keuze was geweest. Afijn. In conclusie weet Vigil net als in de intieme container te boeien en te ontroeren. Het is slowcore die aanvoelt als een volwaardige doomshow. In volume en emotie.
Een erotische avond in Vera
Onder de laatste spotlight in de zaal van Vera ligt een reiskoffer, van Amerikaanse grootte, opengeklapt op de grond. De koffer is gevuld met merchandise: truien, shirts, flyers, geplastificeerde foto’s, platen, rugzakken, topjes en zelfs strings bedrukt met de tekst "cumgirl8". Alles wordt uitgestald en klaar gemaakt voor verkoop. Terwijl het licht in de zaal langzaam dimt, verdwijnt ook het kleurenspectrum. Het publiek smelt samen tot één geheel, gehuld in een bijna uniforme, donkere kledingstijl, slechts onderbroken door het subtiele glimmen van piercings. Alles sluit naadloos aan bij de melodie van de avond. Een die draait om bandieten en buitenstaanders, uitschot en rebellie – het soort dat zich niks aantrekt van regels of conventies. De jongerencultuur die wantrouwen koestert tegen grote ideologieën, terwijl de autonomie van het individu wordt gevierd. Kortom: punk in zijn puurste vorm.
Stevig SLC van Slumbercloud zit tjokvol emoties
Heavy noise rock-trio Slumbercloud is opgericht in 2022 en bestaat uit zanger/gitarist Paddy Moran, bassist/toetsenist Andrea Scifo en drummer Pieter Schwartz. In het begin klonk Slumbercloud nog redelijk rechtdoorzee als een grunge-act met vooral veel lekkere riffs op het repertoire en een diy-punkmentaliteit. Tegenwoordig horen we ook meer elektronische invloeden en zijn er sprankjes post-rock en metal aan het geluid toegevoegd. Na debuut-EP Human Problem uit 2023 is op deze vrijdag het eerste echte album van het trio uitgekomen: SLC. Een album waarmee de band een belangrijke stap probeert te zetten.
Nabije ontmoetingen van het experimentele soort bij Simplon UP
In de bovenzaal van Simplon is het deze donderdag tijd voor het experimentele geluid. Geen bandjes, geen singer-songwriters, geen conventionele patronen, maar elektronische sounds, vervormingen en innoverende technieken. Ether Infinity, Pareidolia en huny gaan bij deze editie van Simplon UP zorgen voor een aantal muzikale vergezichten waarbij niet alleen geluid, maar ook sfeer en beeld een grote rol gaan vervullen.