Eenmanskoor-klanken en heerlijk huggen bij Byinoar en Idiott Smith
Solo-acts uit Groningen etaleren de voor- en nadelen van nabijheid
In de kelderbar van Vera is afstand een illusie. De kelderbar is de plek waar je een echt gevoel van samenzijn kunt creëren. Je kunt je verbonden voelen met de act. Maar nabijheid kan ook iets confronterends hebben. Alles vindt letterlijk voor je neus plaats. Je ziet en ruikt het zweet. Je hoort het schrapen in een keel. Kleine foutjes vallen op. Op deze zaterdagavond ervaren we nabijheid - de mooie kanten ervan, maar ook de lelijkheid. Sommige avonden zijn niet goed of slecht. Ze zijn ‘anders’. Alsof alles iets te dichtbij gebeurt.
Byinoar, het elektronische eenmanskoor
Hij komt op met een biertje. Vouwt zijn setlist uit.
“Hallo, ik ben Jaap. Dit is Byinoar.”
Er is geen groot gebaar. Gewoon beginnen. Jaap van der Velde, bekend van The Homesick, Ether Infinity en nog een reeks andere projecten, opent de avond als Byinoar. Het alias waaronder hij zichzelf in lagen opstapelt tot een elektronisch eenmanskoor. Eén man, een tafel met apparatuur, een loopstation, een paar minimal synths en een mini-microfoon die hij zo dicht bij zijn mond houdt dat hij er bijna in lijkt te verdwijnen.
Een eerste stem wordt opgenomen en teruggekaatst. Dan nog een. En nog een. Via het loopstation worden ze vastgezet, over elkaar heen geschoven, voorzichtig uit balans gebracht. De vocoder duwt zijn zang richting futuristische outsiderpop met een sacraal randje. We tellen één Jaap. We horen er minstens zeven.
Een zonnig beatje sluipt binnen. Flarden van liedjes zijn uit de context gehaald, gestript tot losse onderdelen en daarna weer opgebouwd in volume en gelaagdheid. Het is soms fragmentarisch, vaak hypnotisch. Byinoar is minder bezig met het schrijven van liedjes, meer met het manipuleren van geluid: stapelen, verschuiven, laten zweven.
De set balanceert tussen structuur en desoriëntatie. Denk Panda Bear in een zwaar galmend klooster. Of een millennial-Brian Wilson die alleen met loopstations werkt. Waar de lagen zich opstapelen, blijft de spanningsboog echter vrij horizontaal. De mystiek die je bij dit soort sacrale opbouw zou verwachten, ontvouwt zich maar half. Byinoar wil soms naar boven reiken, maar botst tegen het lage plafond van de kelderbar, letterlijk en figuurlijk.
Het voorlaatste nummer opent met iets wat klinkt als een 'Banana Boat Song'-echo, vermengd met 'Sea of Love'-vibes. Een zacht wiegend ritme waarboven opnieuw stemmen worden gestapeld. Intenser naar het einde toe. De lagen worden dikker, het volume groeit. Hier komt de set het dichtst bij een echte ontlading.
Bij het laatste nummer verloopt de overgang wat slordig. Het begint laag en zwevend, maar trekt uiteindelijk overtuigend aan. Een sterk, gelaagd slot waarin alles nog één keer samenkomt.
Dan is het voorbij. Het biertje is half op.
Byinoar doet wat je ervan verwacht: in een kleine ruimte een zorgvuldig opgebouwde klankwereld neerzetten.
Albumrelease The Homesick: dansen, verwonderen en bewonderen
Het is vrijdag 8 september 2023. Op deze dag is het derde album van The Homesick uitgekomen, en het is een beauty. De driemansformatie heeft een nieuwe stap gezet en hun muziek is door elektronische invloeden dansbaarder geworden. Het titelloze album overtuigt, en is één van de betere Nederlandse releases van dit jaar. Genoeg reden om uit te kijken naar de releaseshow om alle nummers eens live tot je te nemen. Tenminste, dat zou je verwachten bij een releaseshow. Maar is The Homesick de band er wel naar om aan die verwachting te voldoen?
Sunken Lands verrast met een goede countryrockshow
Tijdens de Countrykoorts Honky Tonk Clubnight staan er drie acts op het programma: singersongwriter Inge Lamboo, coverband The Black Hills Bandits en de Groningse countryband Sunken Lands. In het publiek vallen de vele cowboyhoeden op; liefhebbers van americana en country die vanavond naar Vera zijn gekomen om te genieten van livemuziek, dj’s en Southern hospitality. Inge Lamboo opent de avond met een interessant solo-optreden, waarna The Black Hills Bandits vele countrycovers spelen om het publiek op te warmen voor de hoofdact. Sunken Lands verrast met een kwaliteitsoptreden vol liedjes van hun vorig jaar verschenen album.
Coenders opent ogen en oren in Vera
Zondagmiddag in Vera. Dat blijft toch bijzonder. Nu nog extra, want er staan stoelen in de zaal. Het geroezemoes voelt als een zachte warme deken. Er is al vroeg publiek, vaste Vera-gezichten, grijze koppen, jonge harten, kinderen. Iedereen vroeg. De meesten gaan zitten. Achterin op de merch-tafel ligt Open Ogen klaar, de nieuwe cd van Annemarieke Coenders die zij vandaag presenteert. Vijftien euro kost 'ie. 'Als kleurplaat te gebruiken of als onderzetter', zal later worden gegrapt. Maar eerst zegt Annemarieke Coenders: "Welkom."