Dit is onze Top 20 van Jera on Air 2026

De band zet een grootse show neer, speelt de grote hits en ook de nieuwere nummers komen live prima uit de verf. Vernieuwend is het allemaal niet; Papa Roach blijft trouw aan de sound waarmee de band begin deze eeuw doorbrak.

Hoewel we zouden kunnen begrijpen dat sommige bezoekers intussen toe zijn aan een adempauze, gunt Bad Nerves ze dat niet. In verschroeiend tempo worden de powerpop-songs een voor een gespeeld alsof het anthems zijn die we allemaal zouden moeten kennen.

Opvallend is hoe snel Kanonenfieber is uitgegroeid tot een publieksfavoriet. Ook op Jera On Air, waar de band qua sound toch wat buiten de gebaande paden valt, worden de nummers massaal meegezongen.

We krijgen een bomvolle setlist voorgeschoteld, met slechts een enkel rustmoment. Drummer Mike Justian speelt even slordig als altijd en ook het gekkenhuis voor het podium voelt vertrouwd. Het is precies zoals we verwachten, en juist daar zijn we aan toe.

Complexe ritmes, technische hoogstandjes en gigantische refreinen wisselen elkaar in hoog tempo af, maar wonder boven wonder verliest de band daarbij nooit de emotionele impact uit het oog. Periphery is ergens natuurlijk ietwat de vreemde eend in de bijt vandaag op Jera.

De band trapt vandaag af met ‘Temptation’, waarbij de toon direct gezegd wordt. Metalcore, maar met een sterk melancholisch randje door het gebruik van de viool.

Mooi zijn ook de woorden van frontman Daniel Winter-Bates: “We are one, we are one human.” Hij spreekt zich uit tegen o.a. racisme, seksisme en transfobie en besteedt later ook aandacht aan mentale gezondheid. Verfrissend om een frontman binnen dit genre zo open over dergelijke thema’s te horen praten.Mooi zijn ook de woorden van frontman Daniel Winter-Bates: “We are one, we are one human.” Hij spreekt zich uit tegen o.a. racisme, seksisme en transfobie en besteedt later ook aandacht aan mentale gezondheid. Verfrissend om een frontman binnen dit genre zo open over dergelijke thema’s te horen praten.

Zoals inmiddels traditie is begint de show niet met chaos maar met een gezamenlijke meditatiesessie. Van de eerste rij tot achter in de tent doet vrijwel iedereen fanatiek mee met de rek- en strekoefeningen. Een bijzondere manier om op te warmen, maar het werkt en is zeer welkom na 2 nachten in een tentje. Zodra de warming-up voorbij is, ontploft de tent volledig. Bij “He’s A Man” verandert de hele Buzzard in een mega springende en meezingende mensenmassa. De energie is enorm.

Zodra Architects begint, verschijnt er een grote glimlach op ons gezicht. Binnen een minuut weten we al dat deze show het wachten waard was. Vanaf opener ‘Elegy’ zijn niet alleen de bandleden volledig op dreef, ook de visuals maken indruk. Het silhouet van drummer Dan Searle, hoog op zijn riser vóór een bewegende backdrop, zorgt voor een uniek en bijna surrealistisch beeld. De hypermoderne uitstraling sluit perfect aan bij de moderne en indrukwekkende sound van Architects.

Bij 'Bleeding' wordt zo hard meegezongen dat Santana het zichzelf bijna niet meer hoort boven het publiek uit. Als hij even later roept dat we allemaal "fucking dope" zijn, geloven we hem meteen.