JOA26: Architects maakt headline-status meer dan waar
Sterke afsluiter trotseert hitte op Jera On Air
Eindelijk: tijd voor de headliner. Niet dat we geen geweldige dag hebben gehad, maar we zijn oververmoeid, oververhit en allesbehalve scherp of fris. Vandaag was een dag van uitersten. Nog nooit hebben we een festival onder zulke extreme hitte meegemaakt. Maar we hebben het volgehouden, onze grenzen verlegd en zijn klaar voor Architects.
De band solliciteert de afgelopen jaren nadrukkelijk naar een plek tussen de volgende generatie Graspop-headliners, naast bijvoorbeeld Gojira. De verwachtingen zijn dus hoog. Na een dag lang de hitte trotseren, verdienen de overgebleven festivalgangers (helaas zijn dat er niet mega-veel, want ook deze tent staat niet helemaal vol) een spectaculaire afsluiter.
Zodra Architects begint, verschijnt er een grote glimlach op ons gezicht. Binnen een minuut weten we al dat deze show het wachten waard was. Vanaf opener ‘Elegy’ zijn niet alleen de bandleden volledig op dreef, ook de visuals maken indruk. Het silhouet van drummer Dan Searle, hoog op zijn riser vóór een bewegende backdrop, zorgt voor een uniek en bijna surrealistisch beeld. De hypermoderne uitstraling sluit perfect aan bij de moderne en indrukwekkende sound van Architects.
Searle is het enige overgebleven originele bandlid (al speelt de rest inmiddels ook al jarenlang mee) en ontpopt zich als de regisseur van de show. Vanaf zijn hoge drumriser houdt hij het overzicht en speelt hij messcherp. Dankzij die ijzersterke basis krijgt Sam Carter alle ruimte om zijn veelzijdige zangkwaliteiten te laten horen. In het begin van de show zingt hij loepzuiver en wisselt hij dit moeiteloos af met de diepe grunts die we van hem kennen. Later op de avond, rond ‘Broken Mirror’, merken we dat de hoge cleane zangnoten af en toe net niet helemaal worden gehaald. Op een snikhete dag als deze nemen we hem dat graag voor lief.
We zijn diep onder de indruk van de precisie, energie en uitvoering van Architects. Alles klopt tot in het laatste detail en de show voelt tot in de puntjes verzorgd. Voor de bezoekers die nog écht energie over hebben, volgt op commando van Carter nog een wall of death. Daarna lijkt bij de meeste aanwezigen de tank toch echt leeg. Na de grootste hit ‘Animals’ zijn we blij dat het erop zit, maar kijken we vooral voldaan terug op een memorabele én snikhete festivaldag.
En die Graspop-sollicitatie? Als Architects nog een of twee keer terugkeert naar het reusachtige festivalterrein in Dessel en nog nét dat voorlaatste tijdslot weet te pakken, lijkt een headlineplek over een paar jaar bijna onvermijdelijk. Tegen die tijd heeft de band zich waarschijnlijk opnieuw verder ontwikkeld en is zo’n positie meer dan terecht. Hopelijk keren de Britten als het zo ver is ook gewoon terug naar het kleinere, gezellige en liefdevolle Jera on Air.
