Jera on Air 2026: de acht beste acts van de donderdag

Het festival opent met een aankondiging van de organisatie: “Het is warm. Let op elkaar.” Een boodschap die gezien de temperaturen zeker op zijn plaats is.

De eerste band van de dag durven we dan ook nauwelijks een opwarmer te noemen. Al tijdens de openingsnoten van het Amerikaanse Boundaries ontstaat er een circle pit: de festivalganger kan het simpelweg niet laten. De vijfkoppige formatie speelt compromisloze metalcore, met breakdown na breakdown na breakdown. De hoge vocalen worden verzorgd door de drummer, terwijl ook de gitarist en bassist backing vocals voor hun rekening nemen.

Eigenlijk is de eerste Jera-bingokaart bij Boundaries direct al vol. Alles komt voorbij: crowdsurfers, een circle pit, crowdkillers en two-steppers zijn al snel een feit. Zelfs een wall of death ontbreekt niet. Vanaf de eerste minuut laat de band zien waarom ze een steeds grotere naam worden binnen het genre. De energie spat van het podium af en slaat moeiteloos over op het publiek, dat ondanks de hitte volop meegaat in de chaos. Boundaries zet daarmee direct de toon voor de rest van de festivaldag: intens, luid en zonder enige vorm van terughoudendheid. (Milan Stassen)

© Artbyfenna

Na een jarenlange periode waarin de band vooral sporadisch opdook voor jubileumshows, is Basement weer helemaal terug. De Britse rockers braken in 2012 door met het veelgeprezen Colourmeinkindness, een album dat nog altijd geldt als een mijlpaal binnen de moderne emo- en alternatieve rockscene. Dankzij de onverwachte populariteit van ‘Covet’ op TikTok vond de band bovendien een compleet nieuwe generatie luisteraars, waarna de comeback in 2024 definitief vorm kreeg. Heel eerlijk? De nummers van Colourmeinkindness worden heel enthousiast ontvangen, zeker ‘Covet’ en ‘Whole’, maar verder blijft de set wat eentonig. (Alicia Walkowiak)

© Artbyfenna

Net als de boel weer een beetje is afgekoeld, staan we voor het grootste dilemma van de dag: kiezen we voor de show van Pennywise of die van Madball? We zijn toe aan iets dat precies is zoals altijd, dus de keuze valt op Madball. We weten dat we van Freddy Cricien en consorten waar voor ons geld krijgen. De New Yorkers stellen namelijk nooit teleur en slopen samen met het publiek de Buzzard Stage volledig.

We krijgen een bomvolle setlist voorgeschoteld, met slechts een enkel rustmoment. Drummer Mike Justian speelt even slordig als altijd en ook het gekkenhuis voor het podium voelt vertrouwd. Het is precies zoals we verwachten, en juist daar zijn we aan toe.

Van het nieuwe ‘Rebel Kids’ tot het oude ‘Doc Marten Stomp’: Madball speelt het allemaal en stelt geen moment teleur. Tegelijkertijd betekent die vertrouwde formule ook dat er geen uniek showelement in zit dat we nog niet eerder hebben gezien. Voor sommige festivalgangers voelt het oude Madball-trucje misschien als: ‘ik heb het nu wel gezien’. Maar voor de doorgewinterde hardcoreliefhebbers(en voor ons) mag zo’n show gerust nog duizend keer worden herhaald. (Milan Stassen)

Bury Tomorrow is al jaren een vaste waarde binnen de metalcorewereld én geen onbekende op de affiches van Jera On Air. De Britten uit Southampton combineren melodieuze gitaarlijnen, loodzware breakdowns en meeslepende refreinen tot een sound die even toegankelijk als krachtig is. Vandaag zien we Bury Tomorrow live zoals we de band kennen: een strak geoliede machine die moeiteloos een publiek in beweging krijgt. Van opener ‘Choke’ tot afsluiter ‘DEATH (Ever Colder)’ spat de energie van zowel band als publiek af. Direct bij ‘Abandon Us’ worden we getrakteerd op pyro effecten, die de temperatuur in de tent nog verder opdrijven. 

Mooi zijn ook de woorden van frontman Daniel Winter-Bates: “We are one, we are one human.” Hij spreekt zich uit tegen o.a. racisme, seksisme en transfobie en besteedt later ook aandacht aan mentale gezondheid. Verfrissend om een frontman binnen dit genre zo open over dergelijke thema’s te horen praten. Hoogtepunt van de set is toch wel ‘Black Flame’, met talloze crowdsurfers en een frontman die zich vooraan bij het publiek begeeft. Sterk optreden van een van de beste metalcore bands van dit moment. (Alicia Walkowiak)

© Roel Janssen

Zodra Architects begint, verschijnt er een grote glimlach op ons gezicht. Binnen een minuut weten we al dat deze show het wachten waard was. Vanaf opener ‘Elegy’ zijn niet alleen de bandleden volledig op dreef, ook de visuals maken indruk. Het silhouet van drummer Dan Searle, hoog op zijn riser vóór een bewegende backdrop, zorgt voor een uniek en bijna surrealistisch beeld. De hypermoderne uitstraling sluit perfect aan bij de moderne en indrukwekkende sound van Architects. (Milan Stassen)

© Roel Janssen

Eigenlijk is het opvallend dat Trivium na ruim twintig jaar nog altijd geen vaste headlinerstatus heeft. Vanavond bewijzen de Amerikanen opnieuw dat daar genoeg voor te zeggen valt. Hun mix van thrash, metalcore en melodieuze death metal zet de tent vanaf de eerste minuut op z'n kop. Met 'Pull Harder on the Strings of Your Martyr' en 'Strife' is het direct raak: er wordt massaal meegezongen, gesprongen en gemosht. Frontman Matt Heafy heeft constant een brede lach, gooit er tussendoor een paar Nederlandse zinnen uit en vertelt dat dit de eerste keer is dat de band op Jera On Air staat.

Die energie zakt geen moment in. Heafy trekt het publiek moeiteloos mee, terwijl hij als vrolijk gekleurde spierbundel met een brede grijns en uitgestoken tong over het podium dendert. 'Until the World Goes Cold' en 'The Heart from Your Hate' worden woord voor woord meegebruld. Bij afsluiter 'In Waves' hoeft Heafy niet eens meer om een sitdown te vragen: de tent weet precies wat de bedoeling is en gaat nog één keer volledig los. Trivium laat zien waarom het al jaren tot de absolute top van het genre behoort: messcherpe riffs, refreinen die blijven hangen en een aanstekelijk enthousiasme dat moeiteloos overslaat op het publiek. (Alicia Walkowiak)

© Artbyfenna

Voor het eerst vandaag puilt een van de tenten écht uit. Van voor tot achter staan fans in de Vulture Stage klaar voor Rise Against, die een nostalgische show belooft af te leveren. Vanaf de eerste noten van ‘Re-education (Through Labor)’ wordt er uit volle borst meegezongen. Ondersteund door een formidabele lichtshow en een uitstekende sound rockt de band rond Tim McIlrath de Vulture Stage moeiteloos plat. De energie van de opener wordt vastgehouden en doorgetrokken naar andere publieksfavorieten als ‘Help is on the Way’ en ‘Savior’.

Rise Against straalt een flinke dosis ervaring uit, waardoor de poppunk nog altijd overtuigend overkomt. Een kleine kanttekening: muzikaal gezien is dit misschien wel een van de acts die vandaag het minst hoeft te forceren. De gitaarsolo’s en instrumentale partijen van de heren uit Chicago zijn niet bijzonder spectaculair of technisch hoogstaand, maar dat doet weinig af aan de kracht van de show.

Want alles wat Rise Against doet, valt perfect op zijn plek. De bijna vijftig jaar oude Ramones-formule (dat is: zo simpel, direct en catchy mogelijk spelen zodat iedereen na één refrein mee kan zingen) voert de band tot in de puntjes uit. Rise Against speelt foutloos en bewijst een meer dan waardige afsluiter van de Vulture Stage te zijn. (Milan Stassen)

© Roel Janssen

Converge geldt al ruim dertig jaar als een van de invloedrijkste namen binnen de zware muziek. De band uit Massachusetts legde mede de basis voor metalcore en mathcore, maar brak in 2001 definitief door met Jane Doe, een album dat door velen nog altijd wordt beschouwd als een van de belangrijkste en invloedrijkste heavyplaten van deze eeuw. Terwijl veel navolgers de afgelopen jaren een gepolijster geluid omarmden, kiest Converge nog altijd voor rauwe intensiteit en ongefilterde emotie. In die zin klinkt de band eigenlijk allang niet meer als een metalcoreband. Het is keihard, bruut en intens. Met opnieuw een nieuw album – alweer het tweede van dit jaar – bewijst de band bovendien dat de creatieve honger nog lang niet gestild is.

Vanavond wordt geopend met een van die nieuwe nummers: 'Love Is Not Enough'. Meteen rennen mensen het podium op om te stagediven en vooraan verandert de pit in een compleet gekkenhuis. Er wordt gemosht, gewindmilled en twee vrienden lijken verwikkeld in een vriendelijk worstelpartijtje. Frontman Jacob Bannon oogt als een wat verstrooide kunstenaar die zijn woorden in het gezicht van de mensen op de eerste rij spuugt, terwijl hij het publiek onafgebroken indringend aankijkt. Regelmatig laat hij stukken door het publiek meeschreeuwen en zelf is hij ook uitstekend bij stem.

De nummers volgen elkaar in hoog tempo op. Kort, fel en zonder overbodige poespas. We krijgen onder meer 'Conduit', 'To Feel Something' en 'We Were Never the Same' voorgeschoteld. Converge laat vanavond precies zien waar Jera On Air zo sterk in is: compromisloze muziek, een publiek dat volledig meegaat en een energie die geen moment verslapt. (Alicia Walkowiak)