Jera on Air 2026: de negen beste acts van de vrijdag

© Artbyfenna

De Belgische punkrockband Captain Kaiser bestaat dit jaar tien jaar en vierde dat eerder dit jaar al met hun eigen Kaiser Fest. Vandaag komen ze dat feestje dunnetjes overdoen op Jera. Deze 'Belgian Boys' weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen. Het zijn van die gasten waar je graag een halve liter Stella mee zou willen kantelen – ze ogen als een stel vrienden dat niets liever samen doet dan muziek maken. 

"Dit is een dancesong van Defqon", zegt frontman Sascha Vansant gekscherend over ‘Roadkill’. Vanaf dat moment staat bijna niemand meer stil in de Sparrow, die inmiddels is verworden tot een soort Turks badhuis – met zweetdruppels die van het plafond druppen. Er wordt uit volle borst meegezongen met oudje ‘Moscow Mule’, wat het vermoeden geeft dat er behoorlijk wat landgenoten op de show zijn afgekomen. De zanger zwaait er ondertussen lief op los, als Máxima bij een lintje doorknippen, terwijl hij aankondigt dat ze de hele hut hier nog even gaan slopen. Daar is het nét wat te warm voor, maar een gedenkwaardige show is het zeker. (Bryan Regtop)

© Artbyfenna

Laten we eerlijk zijn: eigenlijk is het helemaal prima dat we hier baden in de herkenbaarheid vanavond. Hup, ‘All I Want’ erachteraan, ‘Want You Bad’ daar weer achteraan. Strak en energiek gespeeld bovendien. En allejezus, wat ziet Dexter Holland er topfit uit?! Niet gek eigenlijk – Men’s Health ging vorig jaar langs voor een soort MTV Cribs door zijn gym en koelkast – zeker het bekijken waard. (Bryan Regtop)

© Artbyfenna

Vaak komt het niet voor, maar vorig jaar speelde Bad Nerves zowel op Pinkpop als op Jera. Heh, keren die dit jaar dan alweer terug op Jera?! Nou ja, de show die ze hier vorig jaar speelden was dan ook wat ongelukkig geboekt, zo vroeg op de dag in de grootste tent. Waar Bad Nerves thuishoort? Laat op de dag, ergens in een stage zonder dranghekken, zodat frontman Bobby Nerves het zweet van het publiek kan proeven en vice versa. Kauwgompie in. Best hard werken.

Hoewel we zouden kunnen begrijpen dat sommige bezoekers intussen toe zijn aan een adempauze, gunt Bad Nerves ze dat niet. In verschroeiend tempo worden de powerpop-songs een voor een gespeeld alsof het anthems zijn die we allemaal zouden moeten kennen. En moet gezegd: de meeste van de nummers klinken dusdanig toegankelijk dat ze ook voor een verdwaalde metalhead al snel meezingbaar zijn. Toch is de muziek eigenlijk net niet hard genoeg voor Jera – de tent staat dan ook niet bomvol. Maar wie er staat, weet Bad Nerves wél voor zich te winnen. (Bryan Regtop)

© Artbyfenna

Tussen alle rechttoe rechtaan hardcore en metalcore acts vormt Periphery een heerlijke uitzondering. De Amerikanen behoren al jaren tot de absolute top van de progressive metal en hebben een hele generatie bands beïnvloed. Complexe ritmes, technische hoogstandjes en gigantische refreinen wisselen elkaar in hoog tempo af, maar wonder boven wonder verliest de band daarbij nooit de emotionele impact uit het oog. Periphery is ergens natuurlijk ietwat de vreemde eend in de bijt vandaag op Jera. 

Desondanks slaat het perfect aan, zeker ook omdat de band vanaf de eerste noten van ‘Obsession’ super strak speelt en de stem van Spencer Sotelo perfect helder klinkt in de cleane vocals, om deze moeiteloos af te wisselen met zijn intense grunt. Een deel van het publiek wordt volledig meegenomen door de muziek, mensen staan met hun ogen dicht. Een ander deel gooit nog wat energie eruit in de moshpit (niet altijd even makkelijk met de complexe ritmes van Periphery), maar iedereen geniet. Helemaal bijzonder dat de band zo'n sterke set neerzet aangezien ze met een man minder zijn, omdat gitarist Jake Bowen ontbreekt in verband met familiezaken. Er wordt sterk afgesloten met ‘Blood Eagle’, met een flinke wall of death in het publiek. (Alicia Walkowiak)

© Roel Janssen

Bands als Ignite zijn zo'n beetje de personificatie van wat Jera on Air is: onversneden hardcorepunk waarin het publiek zowel kan meezingen als volledig apeshit kan gaan. En vanavond doen ze allebei, het liefst tegelijk.

Dit is een show waar niemand veel over kan klagen: er zit voldoende melodie in de explosieve songs van de hardcorehelden uit Orange County, en die bekende cover van 'Sunday Bloody Sunday' wordt ook uitstekend gebracht. Zanger Eli Santana beschikt over een dynamisch vocaal register, wat de set ook voor de liefhebber van wat toegankelijkere muziek prima verteerbaar maakt – al hoor je dat verschil pas goed als je even stilstaat, wat haast niemand doet.

Bij 'Bleeding' wordt zo hard meegezongen dat Santana zichzelf bijna niet meer hoort boven het publiek uit. Als hij even later roept dat we allemaal "fucking dope" zijn, geloven we hem meteen. (Bryan Regtop)

© Roel Janssen

Limburgse Jera-gangers zijn pas echt 'real' als ze een keer in Café Bluff in Heerlen zijn geweest. Het hart van de lokale hardcorescene klopt namelijk nog altijd daar, waar bijna elke harde band uit Limburg zijn eerste akkoorden heeft gespeeld. Mooi feit: ook de groovy hardcore-helden van Malevolence speelden ooit in het Heerlense cult-café. Bijna niet meer voor te stellen als je ze hier hun bulderende riffs op een propvolle Buzzard ziet afvuren.

Dat doen ze vandaag helaas zonder frontman Alex Taylor, die deze week een spoedoperatie moest ondergaan. Tony Evans van Desolated vervangt Taylor een groot deel van de set en doet dat uitstekend. We zien Taylor later in de show nog even voorbijkomen op een telefoonscherm, vanuit zijn bed, met de band facetimend. Het maakt de show meteen tot iets unieks: de band rekent op extra bijval uit het publiek, en die komt er ook. Talloze crowdsurfers (waaronder, geloof het of niet, één in een rolstoel), grote circlepits en een samenzang die soms zo massaal aanvoelt dat je bijna denkt dat je bij Oasis staat.

Bij 'Life Sentence' kloppen de drums als mitrailleurs op je borst, overal gaan de oordoppen tijdens deze show nog net iets dieper de oren in. Ook de gitarist springt geregeld bij op zang – om te bewijzen dat deze band wel tegen een stootje kan. Een van de hoogtepunten is wanneer de zangeres van Heriot het podium op klimt om een stuk over te nemen: de kracht van deze show zit hem in de saamhorigheid, het gezamenlijk oplossen van een probleem. Dat het vervolgens uitmondt in een unieke, ijzersterke show is prachtig. (Bryan Regtop)

© Roel Janssen

Als Spotify-statistieken een moshpit konden veroorzaken, dan was thrown waarschijnlijk verantwoordelijk voor een aardbeving. De Zweedse band schiet de laatste jaren als een raket omhoog met een explosieve mix van hardcore, metalcore en nu-metal. Hun nummers duren vaak nog geen twee minuten, maar bevatten meer agressie dan sommige bands in een volledige set. Geen poespas, geen lange intro's, gewoon slopen. En dat is precies wat thrown vandaag doet. De tent staat afgeladen vol en de pit barst al vanaf de eerste noten los. Van twosteppen en crowdsurfen tot radslagen: alles komt voorbij. thrown doet waar de band goed in is: loodzware breakdowns, sterke riffs en een bak energie. 

Nummers als ‘nights’ en ‘parasite’ jagen de temperatuur verder omhoog, terwijl het zweet alle kanten op vliegt. Mooi om te zien is dat jong en oud, man en vrouw zich samen in de chaos storten. Vooral ‘guilt’ en ‘on the verge’ worden massaal meegebruld. Een optreden dat inslaat als een sloophamer: intens, bruut en meedogenloos. (Alicia Walkowiak)

© Roel Janssen

Er zijn weinig bands die zo moeiteloos een festivalpubliek verenigen als A Day To Remember. De Amerikanen schakelen al twintig jaar tussen poppunk en metalcore en hebben daarmee een arsenaal aan festivalhits opgebouwd. Dat begint al meteen met opener ‘The Downfall of Us All’  die massaal wordt mee gezongen. De tent puilt uit en zelfs buiten staan de mensen rijen dik. 

In de tent vliegen de ene minuut de crowdsurfers over de hoofden van het publiek, de volgende minuut schreeuwt een complete tent elk woord mee. Het recept is bekend, maar het werkt nog altijd, zo ook vanavond. De positieve sfeer wordt verder versterkte door ladingen confetti en grote ballen. Er hangt een ontzettend positieve sfeer bij zowel band als publiek. Zelf zegt de frontman dat dit de beste set is die ze ooit hier gespeeld hebben en als we de reactie van het publiek zien moeten we het daar wel mee eens zijn. 

Bij ‘All I Want’ wordt er zoals altijd bij ADTR gevraagd om een dubbele crowdsurfer, iets waar massaal gehoor aan wordt gegeven. ‘If It Means a Lot to You’ is met het “la la la la” stuk een ultieme festival meezinger. Afgesloten wordt er met ‘All Signs Point to Lauderdale’. Wij vragen ons, waarschijnlijk net als een groot deel van het publiek, af waarom in vredesnaam The Offspring headliner is en niet deze band. Dat zou dik verdiend zijn en aan de publieksreactie te zien ook volledig terecht. (Alicia Walkowiak)

© Artbyfenna

Dat Jera een nogal masculien feestje is, hoeven we je waarschijnlijk niet uit te leggen. Destroy Boys – een bandnaam waar mannen die De Telegraaf lezen van zullen steigeren – komt daar een stokje voor steken. En hoe, nog voor de show begint: "Girls to the front!". Met als resultaat dat de hele show enkel vrouwen de dienst uitmaken in de pit. 

Het viertal opent hun set vanavond met ‘You Hear Yes’. Een fantastisch catchy punkanthem over grensoverschrijdend gedrag, waarin keer op keer wordt gezongen over een NEE die niet wordt gehoord: "I'm sick of being scared on my walk home / I'm sick of being trapped by what you impose / You hear yes when I say no". 

Muzikaal zweeft de band ergens tussen de punkrock van Bikini Kill en het wat lichtere geluid van Pinkshift, wat de set toegankelijk en lo-fi tegelijk maakt. Mooi voorbeeld is prijsnummer ‘Fences’, een nummer dat je prima onder de douche kan meeblèren, maar dat live ook heerlijk ontspoort in de laatste minuut. De set zit vol met dat soort aanstekelijke punksongs, die op hun meest poppy bijna verraderlijk lief klinken – tot je goed luistert en beseft dat het toch weer over woede gaat: "Fuck my government! Fuck the patriarchy!"

Destroy Boys brengt hier een statement van formaat: volgend jaar meer FLINTA-fronted bands op Jera? Het is hoog tijd. (Bryan Regtop)