Dit is onze Top 25 van Pukkelpop 2026

Shaking Hand komt uit Manchester, maar lijkt muzikaal eerder ergens aan de andere kant van de Atlantische Oceaan te zijn aangespoeld: lange, kronkelende indierocksongs waarin Slint, Sonic Youth en Pavement doorklinken.

Op hoogtepunt ‘Look Down On Us’ gaat de tien minuten durende jazz-punkstorm frontaal in de aanval tegen de één procent met het grote geld.

Al bij het tweede nummer barst een enorme pit los en vliegen de bekers bier door de lucht. Wie nog ecocoins nodig heeft, weet waar hij moet zijn.

Het is de laatste show van zijn wereldtour, maar dat is aan zijn energie helemaal niet te zien.

Met hun doordringende sound en loeisterke vocals zetten ze de Backyard meteen op scherp.

Ze starten meteen ijzersterk met een aantal van hun grootste hits: ‘Out of the Black’, ‘How Did We Get So Dark’ en ‘Little Monster’. Die songs blijven stiekem toch wel erg lekker.

De donkere sfeer, de regen en de muziek vormen samen bijna een perfect plaatje. Het voelt alsof de omstandigheden speciaal voor dit optreden zijn uitgekozen.

Bakken respect voor The Atomic Orchestra: voor het derde jaar op rij brengen ze een selectie van de strafste acts van het moment samen op het podium, om hun nummers in prachtige, volledig nieuwe arrangementen te gieten.

Alle Pukkelpop-vaders die normaal al lang in bed liggen en overdag met een pilsje achteraan staan, staan nu te dansen als nooit tevoren.

Tijdens ‘Shake It Out’ zitten haar danseressen knielend om haar heen, waarna Welch naar voren loopt, één arm de lucht in steekt en tienduizenden mensen haar voorbeeld volgen alsof ze zojuist collectief bekeerd zijn.

‘St. Chroma’ en ‘Noid’ klinken vooral moddervet. Die laatste is gebouwd rond een Zamrock-sample van Ngozi Family, met een hilarisch tafereel tot gevolg: jochies van een jaar of zestien proberen een tekst als ‘Pobwela panyumba panga, uyenela ku nkala ndi ulemu’ mee te zingen.

Juist doordat Keery al die invloeden zo schaamteloos door elkaar gooit, ontstaat er uiteindelijk iets dat behoorlijk eigen klinkt. En misschien is dát wel zijn grootste truc: je hoort voortdurend waar hij vandaan komt, maar nooit precies waar hij naartoe gaat.

Al tijdens de eerste minuten staat hun iconische frontman Jeroen de Pessemier, ook wel Papillon genoemd, midden tussen het publiek. De muziek van The Subs is generatie-overstijgend, waar je op Pukkelpop juist vaak de verdeling wél kunt zien, is dat hier totaal vervaagd.

De aesthetics nemen bijna sektarische proporties aan. In het publiek crowdsurfen mensen als dolfijnen (tot hilariteit van Zara zelf) er zijn ontelbaar veel bordjes met teksten en sommigen hebben complete outfits uit de kast getrokken die met deze temperaturen niet per se logisch lijken.

Het contrast is groot, maar juist daarin schuilt de kracht van de band: Wednesday kan je eerst ontroeren en je een minuut later bijna doof schreeuwen.