Pukkelpop 2026: de elf beste acts van de zondag

© Ivo Vaessens - Studio04

Hoewel Sombr pas in 2021 begon met muziek maken, is hij nu al uitgegroeid tot een subheadliner op de Main Stage. De pas 21-jarige Amerikaan maakt vandaag zijn Pukkelpopdebuut en dat gaat niet onopgemerkt voorbij: hij maakt het helemaal waar. Als je zijn muziek nog nooit gehoord hebt, heb je het afgelopen jaar waarschijnlijk onder een steen geleefd: zijn stadionwaardige songs zijn overal te horen.

Zodra de show begint, is duidelijk dat Sombr niet zomaar een setje komt spelen. Op de schermen zien we hoe hij in een prachtige auto zijn entree maakt en zich naar de Main Stage haast. Nog wat warming-upmoves erbij, een glitter-outfit aan en gaan. Met een sterke liveband – die zelf ook geen seconde stilstaat – en een indrukwekkende stage set-up is het al snel duidelijk waarom hij deze plek op de timetable heeft gekregen: deze man straalt in alles popster-vibes uit.

Het lijkt er bovendien op dat het halve festival is uitgelopen: het veld staat werkelijk ramvol. Zelfs achteraan en aan de zijkanten is nauwelijks ruimte om even te zitten. En telkens als hits als ‘Homewrecker’, ‘undressed’, ‘Potential’, ‘back to friends’ en ‘12 to 12’ (die hij gewoon twee keer speelt!) voorbijkomen, weet iedereen precies wat-ie moet doen: meezingen. Luid. Heel luid.

Sombr is nog maar 21, maar staat hier al als een doorgewinterde popster. Vandaag subheadliner, morgen? Waarschijnlijk headliner. (AvR)

© Jonne Killaars

Prachtig hoe subtiel de synths en gitaren in ‘Chosen’ doorklinken. Bijna als een muziekmobiel voor baby’s: zo’n ding dat boven de box hangt en je kleine zachtjes in slaap probeert te wiegen. Welkom in het bijzonder mooie speelveld van Dev Hynes en zijn bandleden, die opvallend genoeg veel meer op de voorgrond treden dan de man om wie alles draait. Dat geeft de show een heerlijk dynamisch karakter: Hynes verschuilt zich achter zijn pet en koptelefoon, terwijl vooral Ian Isiah en Tariq Al-Sabir met hun stemmen de show stelen. Hynes lijkt eerder de dirigent dan de frontman van zijn eigen project. En wat een luxe is dat: zo kan hij zich volledig richten op de kleine details. De gitaarlicks, de synths, de vocale harmonieën. Soms mondt dat uit in een fraaie disco-uitbarsting, maar meestal blijven de liedjes klein en ingetogen. En toch eet de Marquee uit zijn hand. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Voor Bazart is de Pukkelpop Main intussen een soort oude vriend geworden, waar ze eens in de zoveel jaar weer op bezoek komen. Zo is het vandaag wel weer eens tijd: het is alweer twee jaar geleden.

Dat doen ze deze keer met een ietwat ander geluid en een nieuwe plaat, Exit. Dat nieuwe geluid klinkt hoopvol en eerlijk: na een periode van struggles blikt Mathieu Terryn het liefst vooruit. Dat optimisme sijpelt ook door in songs als ‘Nooduitgang’ en ‘Begin Opnieuw’. Laatstgenoemde is het hoogtepunt van de set: met een stuwende synthbeat tilt Bazart het veld op. Tof ook hoe ze in de nieuwe liveshow veel meer elektronische aankleding gebruiken: ‘Chaos’ en ‘Onder Ons’ krijgen een opvallend dansbaar jasje.

Nog dansbaarder wordt het bij monsterhit ‘Goud’, wanneer er plots een marching band?! het podium op komt. Het helpt het inmiddels grijsgedraaide nummer zowaar fris te klinken. Nog leuker: Terryn trekt vervolgens gewoon mét marching band het publiek in. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Onze zuiderburen hebben Eefje intussen wel toegeëigend: ze woont natuurlijk al jaren in Gent en staat vandaag voor haar vierde keer op Pukkelpop. In de vinylbakken staat ze intussen ook gewoon tussen de Belpop. Vandaag sluit ze haar Heimwee/Vlijmscherp tijdperk af met een bijzondere show. 

Het superdansbare ‘Onomkeerbaar’ voelt met zijn jonge leeftijd nu al als een monument van een popsong, terwijl opener ‘Lange Vinnen’ meteen duidelijk maakt wat er vanavond te gebeuren staat: er mag gedanst worden, er mag losgelaten worden. En dat doet Eefje vandaag opvallend goed. Ze lacht om haar eigen versprekingen, oogt zelfverzekerd en weet tussen de songs door bovendien inhoudelijk sterk te raken met haar verhaal over saamhorigheid in deze tijden.

Beeldschoon ook hoe ‘Zwarte Zon’ een eindeloos lijkende choreografie meekrijgt onder de samenzang met Teun en Aysha. En dan die prachtige, langgerekte outro van ‘Vlijmscherp’: zo’n moment waarop je eigenlijk hoopt dat een song gewoon nog een paar minuten blijft doorgaan. Aan het einde, tijdens 'Vlammen' komen er nog tien extra dansers (die zichzelf hebben opgegeven!) het podium op, wat voor een mooi slotakkoord zorgt. Kan die nieuwe plaat snel komen, Eefje? (BR)

© Jonne Killaars

Het is duidelijk te zien aan het publiek rond de Main Stage vandaag: Y2K meets Barbie all over in aanloop naar de set van Zara Larsson, die plots een van de grootste namen van deze editie is. Of ja, plots? De Zweedse popprinses loopt tenslotte al bijna tien jaar mee in de internationale popwereld. Maar met oude hits als ‘Symphony’ en ‘Lush Life’ die via TikTok nieuw leven werden ingeblazen, is ze helemaal terug. En hoe: de aesthetics nemen bijna sektarische proporties aan. In het publiek crowdsurfen mensen als dolfijnen (tot hilariteit van Zara zelf) er zijn ontelbaar veel bordjes met teksten en sommigen hebben complete outfits uit de kast getrokken die met deze temperaturen niet per se logisch lijken. Spelen randzaken de hoofdrol? Nee, natuurlijk niet. Maar Larssons show draait ook zeker niet uitsluitend om de songs – al zijn ‘Midnight Sun’ en ‘Symphony’ gewoon bangers. Bovendien zingt de Zweedse supersterk en blijft ‘Lush Life’ écht een verdomd catchy popsong, inclusief wederom dat leuke dansje. (BR)

Pukkelpop heeft imposantere decors gekend van zijn headliners. Zowel Yungblud als Florence deden het eerder dit weekend al vrij sobertjes, maar Tyler, The Creator spant de kroon: er staat eigenlijk gewoon NIKS op het podium. Geen liveband, geen dj, geen gekke obstakels of aankleding. Niks. Vreemd? Een beetje. Maar dat is de show ook.

Mochten mensen van boven de veertig zijn komen kijken – toegegeven, hier loopt vooral een generatie rond die iedereen van vóór 2000 een boomer vindt – dan zijn ze vanaf ‘Big Poe’ 100% mee. De N.E.R.D.-achtige opener van zijn laatste plaat DON’T TAP THE GLASS geeft meteen de gebruiksaanwijzing voor de komende vijf kwartier: body movement, no sitting still. En dan heeft Tyler zijn podium nog maar nauwelijks aangeraakt.

Daarna kleurt het podium CHROMAKOPIA-groen en weet je hoe laat het is: tijd voor een deel van Tylers meest persoonlijke plaat tot nu toe. Over zijn moeder, zijn vader en het ongemakkelijke proces van volwassen worden, maar live allesbehalve zwaar op de hand. ‘St. Chroma’ en ‘Noid’ klinken vooral moddervet. Die laatste is gebouwd rond een Zamrock-sample van Ngozi Family, met een hilarisch tafereel tot gevolg: jochies van een jaar of zestien proberen een tekst als ‘Pobwela panyumba panga, uyenela ku nkala ndi ulemu’ mee te zingen. Dat gaat ze natuurlijk niet goed af. De rest van het veld zingt, rapt en vooral schreeuwt ondertussen woord voor woord mee.

Absoluut niet de meest mainstream headliner die Pukkelpop ooit heeft gehad, maar misschien juist daarom een perfecte festivalheadliner: eigenzinnig, een tikje vreemd en volledig op zijn eigen manier. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio 04

We moeten eerlijk toegeven dat we inmiddels bijna in een Ronker-fanpage zijn veranderd, maar hoe kunnen we ook anders? Ze duiken op ieder festival op en weten ons iedere keer opnieuw omver te blazen. We zijn duidelijk niet de enigen die fan zijn: de band herkent vooraan inmiddels opvallend veel bekende gezichten van eerdere shows.

Met hun doordringende sound en loeisterke vocals zetten ze de Backyard meteen op scherp. Frontman Jasper merkt zelf nog even op dat het vroeg is, maar aan energie ontbreekt het bepaald niet. De moshpits laten nog even op zich wachten, tot bij ‘Respect The Hustle’ de Backyard alsnog verandert in één grote circle pit.

Aan verrassende samenwerkingen geen gebrek dit weekend, maar Mathieu Terryn van Bazart hadden we hier toch niet direct zien aankomen. Samen brengen ze ‘Goud’, een combinatie die op papier compleet nergens op slaat en live juist verdacht goed werkt. Pukkelpop op z’n best: genres botsen, fans mengen en iedereen staat uiteindelijk gewoon mee te springen. We zijn in ieder geval meteen wakker. (AvR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Al op zestienjarige leeftijd bracht hij in 2011 zijn eerste EP uit en sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de rapscene. Ook binnen de alternatieve scene heeft hij inmiddels een vaste plek veroverd: vorig jaar sloot hij nog de Vulture op Jera On Air af.

Wij hadden hem vooraf eerder in de Club, Lift of Backyard verwacht, maar om 17:15 staat de Marquee al behoorlijk vol. Curry had zelf blijkbaar meer vertrouwen in zijn Belgische aantrekkingskracht en bedankt het publiek uitgebreid voor de warme ontvangst. Al bij het tweede nummer barst een enorme pit los en vliegen de bekers bier door de lucht. Wie nog ecocoins nodig heeft, weet waar hij moet zijn.

Muzikaal is het niet de meest veelzijdige set – veel songs leunen op een vergelijkbare beat – maar Curry’s energie maakt alles goed. Bij ‘Ultimate’ gaat de Marquee van voor tot achter volledig los. Een uur lang pure adrenaline, dankzij een rapper die zelf nog harder gaat dan zijn publiek. (AvR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Shaking Hand komt uit Manchester, maar lijkt muzikaal eerder ergens aan de andere kant van de Atlantische Oceaan te zijn aangespoeld: lange, kronkelende indierocksongs waarin Slint, Sonic Youth en Pavement doorklinken. Op ‘Up The Ante(lope)’ klinken ze op hun best: de tempowisselingen, doelgerichte mathrockriffs en slimme vertragingen werken haast hypnotiserend. Soms rekken ze dat geduld heerlijk ver open, zoals op een nog onuitgebrachte song die de virtuositeit in het gitaarspel combineert met harde postrock. Vooraan probeert iemand te bewegen op de complexe songs – lukt hem nog aardig ook. (BR)

De ochtend in de Lift begint bovennatuurlijk mooi. TJE is zo’n band die je moeilijk in een hokje krijgt en live wordt dat alleen maar duidelijker. Lindy Versyck, Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen gooien elektronische soundscapes, gruizige gitaren, meerstemmige vocals en allerhande effecten door elkaar, maar toch voelt het nergens als een rommeltje.

Vooral Versycks stem is een wonderlijk instrument. Soms bijna fluisterend, dan weer vervormd of messcherp de hoogte in. Tijdens ‘Supernatural’ valt alles helemaal op zijn plek: de Lift wordt even een soort buitenaardse bubbel waarin je eigenlijk alleen maar kunt luisteren. ‘Hollow’ en het ontroerende 'I Lost My Voice’ komen live hard binnen. Daarin zit ook een extra kracht van de band: de onderhuidse emotie is haast tastbaar in de muziek.

Het mooiste aan TJE is misschien wel dat ze je geen moment precies geven wat je verwacht. Een instrumentale passage, een onverwachte tempowissel, een extra stem die plots ergens vandaan lijkt te komen: hun debuutalbum SCHADE is live geen makkelijke luistertrip, maar wel een verdomd mooie. En voor een ochtendshow is dat misschien wel het beste compliment: we waren klaarwakker. (BR)

© Jonne Killaars

Het is tijd voor de allerlaatste band van de Lift: het einde van Pukkelpop komt nu toch écht in zicht. Getdown Services mag het podium afsluiten en wordt aangekondigd als een duo dat houdt van bonen, patatten en tankstations. Een Britse band die zich muzikaal ook niet bepaald in een hokje laat stoppen: disco, rock, hiphop en pop vliegen vrolijk door elkaar.

Zodra de twee opkomen, krijgen we meteen een van de hilarischere momenten van de dag. Even lijkt het alsof Buurman & Buurman per ongeluk op het podium zijn beland. Ze hebben de hele dag naar eigen zeggen vreselijk gedrag van het Belgische publiek gezien en zijn vastbesloten daar persoonlijk verandering in te brengen. Met een flinke dosis Britse directheid en absurde humor hebben ze de Lift meteen in hun zak. Het publiek volgt braaf iedere opdracht: roepen, springen, handen omhoog – alles wordt zonder morren uitgevoerd.

Muzikaal staat het als een huis, maar het zijn vooral de twee zelf die de show dragen. Dit is zo’n optreden waarvan je vooraf geen idee hebt wat je te wachten staat en waar je uiteindelijk met een gigantische glimlach weer uitloopt. De test is bovendien geslaagd: het Vlaamse publiek heeft zich volgens de mannen voorbeeldig gedragen. Wij geven Getdown Services alvast dezelfde beoordeling. (AvR)