Pukkelpop 2026: de elf beste acts van de zaterdag

© Jonne Killaars

De club staat bomvol voor Gurriers. De band uit Dublin heeft het de afgelopen jaren enorm druk en reist de hele wereld rond om ieder festival plat te spelen. De Ieren brengen op 25 september hun nieuwe album uit en komen daar vandaag al het een en ander van laten proeven.

Ze zetten in met de titeltrack van het album en al vanaf de eerste noten opent de moshpit, een pit die ook de hele set niet zal stoppen. Zanger Dan helpt het publiek vanuit de pit zelfs een handje mee op weg. Soms vraag je je af hoeveel batterijen ze in die gozer gestopt hebben.

Tijdens het nummer ‘Nothing Happens Twice’ ontstaat er midden in het publiek een soort totempaal van vier jonge gasten op elkaars schouders. Op Werchter hebben zij dit ook al eens gedaan en dus hebben ze een bordje mee met daarop “it just happened twice”, een legendarische move als je het ons vraagt. De hele band vindt dit duidelijk ook. 

Intussen is de tent een kolkende massa en we vragen ons hardop af of de Club ooit al zoveel crowdsurfers geteld heeft. Gurriers zet hier midden op de dag alvast één van de meest energieke shows van het festivalweekend tot nu toe neer. (AvR)

© Pukkelpop

Samen met zijn mattie Mk.gee drukte Dijon duidelijk zijn stempel op het laatste album van Justin Bieber en Bon Iver, en vorig jaar bracht hij met Baby zelf zijn doorbraakplaat uit. Op Pukkelpop landt de lo-fi R&B van deze liefdesbaby van Prince en Frank Ocean beeldschoon. De band klinkt fantastisch, met rafelige gitaren, vervormde synths, soms een lik klarinet en Dijons expressieve stem. Het geheel doet – niet gek – sterk denken aan Bon Iver.

Het voelt als georganiseerde chaos: ‘HIGHER!’ is moddervet zonder dicht te slibben met tierelantijntjes, terwijl ‘Yamaha’ als meezinger een extra crunchy laag krijgt. Toch blijft de sfeer in de Marquee opvallend sereen. Hier en daar ontstaat een klein feestje, maar meestal is het vooral zwijmelen, genieten en je even laten meevoeren door al het moois dat de band de tent in stuurt. Tijdens ‘Kindalove’ lijkt de hemel open te breken: wit licht, Dijons stem die naar boven wordt getrokken en voor even een hele tent in collectieve hypnose. Niet de makkelijkst verteerbare set van het weekend, maar misschien wel de mooiste. (BR)

© Jonne Killaars

Waar Fontaines D.C. ervoor zorgde dat talloze bands de grenzen van de postpunk opnieuw gingen opzoeken, vormt Wunderhorse intussen zelf een blauwdruk voor een nieuwe lichting grungy-gitaarbands. Basht., Keo en Bleech 9:3 stonden dit jaar allemaal op Werchter en delen met de Britten een voorliefde voor rauwe gitaren, grote melodieën en de grunge van de jaren negentig. En hoewel het al bijna twee jaar wachten is op een nieuwe plaat, zijn ze intussen gepromoveerd tot een van de prominente namen van de grootste Pukkelpop-tent. 

Waar de vorige passage nog aanvoelde als een verplicht nummertje, staat Wunderhorse vandaag met de ambitie van een band die beseft dat het grote werk lonkt. De Marquee is niet volledig gevuld, maar de dikke gitaarsound maakt daar snel korte metten mee. Bij ‘Teal’ ontploft het vooraan, ‘Rain’ blaast met zijn opbouw de hele tent omver en bij het allesverslindende ‘July’ gooit Jacob Slater zijn stembanden volledig voor de bus. De zanger lijkt sowieso goed in zijn vel te zitten: hij lacht hier en daar en zingt loepzuiver. De overgave tijdens het nog uit te komen 'Promises' is ook veelbelovend. Schrijf maar op voor over twee jaar op Mainstage. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

In de Wave is het tijd voor drie legends uit Gent die niet meer uit de Belgische dance scene te denken zijn. Deze knotsgekke bende produceert hun muziek ter plekke on stage en ze lijken vandaag gekomen om de Wave volledig af te breken. Het lijkt trouwens wel alsof het hele publiek zich bij de Wave verzameld heeft. Zo druk hebben we het hier dit weekend nog niet gezien, tot tientallen meters om de Wave staat het publiek als sardientjes in een blik op elkaar. 

Al tijdens de eerste minuten staat hun iconische frontman Jeroen de Pessemier, ook wel Papillon genoemd, midden tussen het publiek. De muziek van The Subs is generatie-overstijgend, waar je op Pukkelpop juist vaak de verdeling wél kunt zien, is dat hier totaal vervaagd. Alle leeftijden staan hier door elkaar. Na een denderend gastoptreden van Sylvie Kreusch is het tijd om alles los te laten en volledig los te gaan bij ‘I Want To Dance Again’. Niet veel later staat Romeo Elvis alweer los te gaan op het podium, een adempauze hoeven we dit uur niet te verwachten. Aan het einde van de set wordt Nederlands icoon Merol op een troon door het publiek gedragen. Een absoluut hoogtepunt van deze festivaldag. (AvR)

Florence Welch heeft van haar eigen sterfelijkheid haar nieuwste brandstof gemaakt. Op Everybody Scream klinkt Florence + the Machine donkerder, rauwer en compromislozer dan ooit: een plaat over verlies, woede, vrouwelijkheid en de dunne grens tussen leven en dood. Knap is hoe ze die duisternis live weet om te smeden tot momenten van collectieve extase.

Als je de overgave bij opener ‘Everybody Scream’ ziet, is het lastig voor te stellen dat het vandaag al exact zeventien jaar geleden is dat Florence Welch met haar band een fabuleuze set speelde in de Club, eentje waar mensen nog altijd graag over opscheppen dat ze erbij waren. Met iets wat het midden houdt tussen een sprookje en iets onheilspellends beweegt Welch samen met haar vier danseressen over het podium alsof ze een eeuwenoud ritueel opvoert. ‘Spectrum (Say My Name)’ opent sprookjesachtig en wordt vervolgens opvallend ingetogen gezongen, maar dat maakt weinig uit: de hele weide springt. Tijdens ‘Shake It Out’ zitten haar danseressen knielend om haar heen, waarna Welch naar voren loopt, één arm de lucht in steekt en tienduizenden mensen haar voorbeeld volgen alsof ze zojuist collectief bekeerd zijn.

En zo is het maar net: alle hits komen voorbij en worden door jong en oud gezamenlijk keihard meegezongen. Als Welch iets vraagt, doet het publiek dat. En terecht. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

De Marquee gaat vandaag gewoon door tot in de nachtelijke uurtjes, want het is tijd voor Underworld. Het Britse duo is al ruim dertig jaar een vaste waarde in de dancescene, maar aan energie lijkt nog altijd niets ingeboet. Rick Smith staat achter zijn uitgebreide set-up en produceert de muziek live, terwijl Karl Hyde met zijn doordringende vocals en compleet eigen dansmoves over het podium stuitert.

Buiten is het een schamele 13 graden, binnen staat een enorm publiek zich warm te dansen. De combinatie van krankzinnige visuals, lichtshow en Hyde, die nog altijd tekeergaat alsof hij de 69 allang voorbij is, maakt de Marquee tot een kolkende club. Als we op ons 69e nog half zo energiek op een podium staan als Karl Hyde nu, tekenen we ervoor.

Bij ‘Born Slippy (Nuxx)’ beleven we een van de hoogtepunten van het hele festival: werkelijk iedereen wordt helemaal gek, alle Pukkelpop-vaders die normaal al lang in bed liggen en overdag met een pilsje achteraan staan, staan nu te dansen als nooit tevoren. Dit is een moment om nooit te vergeten. (AvR)

© Jonne Killaars

Bakken respect voor The Atomic Orchestra: voor het derde jaar op rij brengen ze een selectie van de strafste acts van het moment samen op het podium, om hun nummers in prachtige, volledig nieuwe arrangementen te gieten. Eerder dit jaar kregen ze met Live live live bovendien een eigen primetimeprogramma op VRT 1, waarin naast gevestigde namen als Selah Sue en Pommelien Thijs ook Yong Yello, Ao en Dressed Like Boys de kans kregen zich aan een groot televisiepubliek te presenteren. 

Laatstgenoemde maakt vandaag indruk met een mooie versie van 'Pinnacles', terwijl Pommelien Thijs de decibelmeters op de proef stelt met 'Cassandra'. Een nummer dat gemaakt lijkt om met een orkest (en koor!) gespeeld te worden. Om in te kaderen. Ook tof dat opkomende talenten als Camille Yembe en TeddyBear vandaag een spot krijgen. 

Daarvoor kregen we al een heel sicke versie van Zwangere Guys ‘Papucho’. Zo’n uitvoering waarbij je je afvraagt waarom dit nog geen Brussels cultureel erfgoed is: lijst het in, geef het een eigen zaal en laat de toeristen maar komen. Het echte hoogtepunt is 'Emo Song' van The Haunted Youth, dat menig traanbuis op de proef stelt. De meeslepende shoegaze krijgt met het orkest nóg meer gewicht en komt kiezelhard binnen. (BR)

Vorig jaar moesten ze noodgedwongen cancelen, maar dit jaar mogen ze met wat vertraging alsnog hun antikapitalistische sloopkogel over Kiewit halen. Maruja is dan ook niet bepaald een band die politiek liever tussen de regels door laat sijpelen. Op hoogtepunt ‘Look Down On Us’ gaat de tien minuten durende jazz-punkstorm frontaal in de aanval tegen de één procent met het grote geld, maar live wordt die woede vooral iets lichamelijks: een kolkende massa waarin jazz, punk en spoken word voortdurend tegen elkaar opbotsen. Die song vat ook meteen de energie van deze uitputtende performance samen. Want hoewel de Mancunians vol woede zitten, klinkt er tussen alle razernij ook een boodschap van liefde: ‘Love is my god’, klinkt het, waarna ‘Show Love’ volgt. Akelige goedzakken. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

We staan in een overvolle Boiler. Het is aan Pegassi, de Vlaamse producer wiens carrière zich momenteel in een sneltrein bevindt. We spraken hem eerder vandaag al kort in de backstage (interview komt komende week online) en hij heeft ons beloofd dat er een knaller van een show te wachten staat. Ook heeft hij gisteren de titeltrack van zijn nieuwe EP ‘Ascension’ uitgebracht, een EP waarop hij een vernieuwende sound neerzet. Hij begint stipt om half tien met zijn iconische belletjes door de speakers. Het publiek heeft tot nu toe nog niet zó snel op scherp gestaan. Met ‘Spectral Bells’, ‘Yoyoyo’ en zijn remix van ‘No Go Zone’ weet hij al in het eerste halfuur de Boiler tot een kookpunt te brengen.

Behalve de keiharde beats en het razend enthousiaste publiek staan we natuurlijk ook in de iconische Boiler van Pukkelpop. Met LED-schermen, lasers en talloze lampen belanden we in een soort trance waarin je alleen maar kunt meegaan. Pegassi bewijst hier in eigen land waarom hij zo enorm populair is geworden. We weten zeker dat dit niet de laatste keer gaat zijn dat we hem hier in de Boiler kunnen bewonderen. (AvR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Greg Freeman klinkt alsof hij rechtstreeks uit een aftandse Amerikaanse kroeg is komen aanwaaien: hij heeft geen stem die je mooi zou noemen. Wel een die je onmogelijk vergeet: rafelig, nasaal en soms pijnlijk breekbaar, perfect passend bij zijn eigenzinnige mix van alt-country en slackerrock, ergens in de hoek waarin ook MJ Lenderman en Wednesday, die we gister nog zagen schitteren, opereren. 

Met zijn band trekt hij de songs open tot stevige, soms bijna moshbare indierock. Zijn hoge, meanderende stem – ergens tussen Bob Dylan en Neil Young – vertelt over eenzaamheid en vervlogen dromen, terwijl zijn band er een flinke dosis spierballen onder zet. Het mooie is juist die tegenstelling: waar de songs gemakkelijk in melancholie zouden kunnen verdrinken, houdt Freeman ze met rafelige gitaren en een flinke scheut lawaai overeind. Inclusief gesprongen snaar en ongewassen broek. (BR)

© Jonne Killaars

Met ‘mangetout’ stonden ze dit jaar wekenlang in de top tien van De Afrekening en deze plek op het grote podium is dan ook zeker verdiend, al is het er niet al te druk. Ze openen met ‘catch these fists’, waarbij zangeres Rhian Teasdale meteen even haar gespierde postuur aan het publiek tentoonstelt. Haar vocals zijn even goed als altijd en ook de rest van de band speelt mega strak. Lang niet alle nummers die ze spelen zijn bij het publiek al bekend, maar dat mag de pret niet drukken: de indierocksound van de band weet de aandacht van het publiek moeiteloos vast te houden. Hits als ‘Wet Dream’ en 'Chaise Longue’ zorgen voor heerlijke singalongmomenten. (AvR)