Pukkelpop 2026: de tien beste acts van de vrijdag

© Ivo Vaessens - Studio04

Wie er eerder dit jaar bij was tijdens de clubtour rond Getting Killed weet het al: Geese is dé band van dit jaar. En mocht je daar nog niet van overtuigd zijn, ben je dat na deze Pukkelpop-passage wel. Al vanaf opener 'Husbands' slaat Geese de lucht uit de tent. Niet bepaald een logische opener voor een festivalset, maar een dreigende, bekoelde song die de spanning minuut na minuut verder opvoert, terwijl Cameron Winter met zijn bezwerende zang de song voortdurend van versnelling laat veranderen.

Nergens klinken de nummers als albumversies, maar als onaffe, tegelijkertijd perfect uitgekristalliseerde liedjes waarbij elk instrument zich als een nieuwe laag rond de rest vouwt. Zo is 'Getting Killed' een overstuurde groovy artrocksong waarbij je soms denkt dat de band uit de bocht vliegt, maar dankzij drummer Max Bassin en gitariste Emily Green blijft alles wonderwel op zijn plek vallen.

Op 'Bow Down' is het opnieuw Bassin die de teugels in handen neemt: zijn steeds verder opstuwende spel jaagt de song vooruit, terwijl de rest van Geese eromheen alle kanten op kronkelt. Je hebt soms echt het idee dat je naar twee bands tegelijk staat te kijken: een strak geoliede artrockmachine en een stel muzikanten dat ieder totaal in zijn eigen bubbel verkeert. Die onwaarschijnlijke balans doet soms aan Radiohead denken.

De echte hoogtepunten zijn 'Au Pays de Cocaine' en 'Taxes', die allebei luidkeels worden meegezongen. Vooral de samenzang tijdens die laatste is prachtig. "I will break my own heart from now on", klinkt het. Veel mooier wordt het niet. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Turnstile en Hasselt kun je gerust een match made in hardcore-heaven noemen. De band groeide vanuit de krochten van de hardcore uit tot een van de grootste rockbands ter wereld en passeerde op weg naar die doorbraak al twee keer eerder in de stad (waarvan ook al één keer op Pukkelpop). Vooral die show in de Muziekodroom in 2022 staat nog altijd te boek als legendarisch. Toen nog zwetend in een afgeladen zaaltje, vandaag als co-headliner voor een immens veld. 

Hoewel het vorig jaar écht de zomer van Turnstile was, bevestigen ze vandaag met speels gemak hun status. Vanaf ‘NEVER ENOUGH’ voel je dat er iets in de lucht hangt: vanuit alle hoeken stormen groepen jongeren als bronstige hertjes naar voren om hun energie kwijt te kunnen. Vooraan is al snel geen plek meer, dus ontstaan er tijdens ‘ENDLESS’ en ‘DULL’ gewoon circlepits aan de zijkanten van het veld.

Een uur lang verandert het veld in een soort trampolinepark. Soms krijg je tijdens het springen een duw van een vreemde, maar die vergeef je met alle liefde. Intussen knikt ook de oudere generatie rustig mee op het Johnny Marr-riffje van ‘I CARE’. Tot diezelfde mensen even later moeten wijken voor de finale: ‘MYSTERY’, ‘BLACKOUT’ en vooral ‘BIRDS’ laten het veld volledig ontploffen. Iedereen. Springt. Vijfsterrenshow. (BR)

© Jonne Killaars

Nog voordat IJSLAND het podium betreedt, is het onmogelijk om de Club nog in te komen. Van tevoren wisten we het eigenlijk al: deze iconen hadden beter een grotere stage kunnen krijgen. Die iconen zijn Sef, Abel en Faisal en ze hebben eerder dit jaar op Down the Rabbit Hole al bewezen dat ze een MainStage zonder enige moeite compleet plat spelen. Al na de eerste beats van ‘HETE TAKE’ is het duidelijk dat de Club vandaag uit elkaar gaat barsten.

Het publiek gaat dit uur volledig los: er zijn crowdsurfers, mega moshpits en bij het nummer ‘TIJDSGEEST’ gaat daadwerkelijk de hele tent op commando achter- en vooruit. De muziek van IJSLAND is relevanter dan ooit en ze weten hun boodschap op een geweldige manier te brengen. De energie in de tent is van begin tot eind voelbaar en het trio weet precies hoe het publiek mee te krijgen in hun wereld. Ook België is definitief veroverd.

Stiekem hopen we dat ze met het refrein van ‘HETE TAKE’ de toekomst van hun discografie voorspellen: IJsland 3, 4, 5, 6… We hopen ze de volgende keer inmiddels minstens in de Wave te zien. Of gewoon op de Main. (AvR)

© Jonne Killaars

De muziekpers was het vorig jaar vrij unaniem eens dat Bleeds van Wednesday een van de beste platen van het jaar was. In een volle Club bewijzen de countrygazers vanmiddag waarom. Op het prachtig breekbare 'Elderberry Wine', compleet met heerlijk jankende pedal steel, klinkt Wednesday op zijn meest country, terwijl frontvrouw Karly Hartzman op 'Wasp' haar stembanden aan gort schreeuwt in een portie noisepunk. Ontroerend is dan weer het prachtige 'Townies', waarbij een fan op de voorste rij met open mond voor zich uit staart. Het contrast is groot, maar juist daarin schuilt de kracht van de band: Wednesday kan je eerst ontroeren en je een minuut later bijna doof schreeuwen.

Grappig detail: Hartzman draagt vrijwel elk nummer op aan de urinoirs – en bijbehorende mannelijke bezoekers – net buiten de tent. (BR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Knappe boeking van Pukkelpop: Djo doet dit jaar maar een handvol Europese shows. Geen Lowlands, geen groot festival in Duitsland, maar wél in Kiewit. Voor zo'n beetje iedere Gen-Z-ganger was het vooraf dan ook dé droomboeking: 'End Of Beginning' meebrullen met veertigduizend leeftijdsgenoten tijdens Golden Hour. Dat moment laat zich vooraf al uittekenen en je moet de telefoontjes op dat moment dan ook vooral niet proberen te tellen. De regen? Daar heeft niemand last van.

Is Djo dan gewoon een hype-act vanwege die ene hit, of misschien nog eerder vanwege zijn acteerskills in Stranger Things? Allerminst: Joe Keery is een meester in het schrijven van tijdloze popsongs met aanstekelijke refreinen. Bovendien liggen de invloeden van zijn muzikale helden er bepaald niet subtiel bovenop. Openingssong ‘Awake’ is een vette, grungy song die duidelijk naar Nirvana knipoogt, terwijl breed glimlachende liedjes als ‘Charlie’s Garden’ en ‘Gap Tooth Smile’ niet eens flirten met The Beatles, maar gewoon met de deur bij McCartney en Lennon naar binnenvallen.

Djo haalt zijn mosterd dus gerust uit het verleden, maar in een indierocksong als ‘Lonesome Is A State Of Mind’ klinkt hij plots weer behoorlijk Strokes-coded. Of-ie dan te weinig eigen smoel heeft? Mwah, nee. Juist doordat Keery al die invloeden zo schaamteloos door elkaar gooit, ontstaat er uiteindelijk iets dat behoorlijk eigen klinkt. En misschien is dát wel zijn grootste truc: je hoort voortdurend waar hij vandaan komt, maar nooit precies waar hij naartoe gaat. (BR)

© Jonne Killaars

Het is weer tijd voor punk op de Backyard. Het is aan Basement, een band die al heel wat jaren meegaat, maar op magische wijze nog nóóit op Pukkelpop gespeeld heeft. 

Soms is een band gewoon op een perfect tijdslot gepland en dit lijkt absoluut zo’n geval. We staan met poncho’s bij de Backyard, soms vallen er wat druppels, de lucht is donkeroranje en als we achter ons kijken, zien we vaag een regenboog verschijnen. De grungepunk van Basement sluit hier naadloos bij aan. De donkere sfeer, de regen en de muziek vormen samen bijna een perfect plaatje. Het voelt alsof de omstandigheden speciaal voor dit optreden zijn uitgekozen. 

Hun nummer ‘Covet’ is de laatste tijd als TikTok-sound compleet viraal gegaan en hier zingt dan ook iedereen mee. Het is mooi om te zien hoe een nummer dat online zo groot is geworden, ook live voor zoveel enthousiasme zorgt. De band is enthousiast, sympathiek en muzikaal ijzersterk. De vocals zijn de perfecte mix van raspy en zuiver en passen perfect bij de stevige gitaren.

Hopelijk blijft het niet bij één viraal jaar en blijft de band dit soort mooie posities op festials innemen. Aan het optreden in de Backyard zal het in ieder geval niet liggen: Basement heeft indruk gemaakt. (AvR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Royal Blood is terug van (niet echt) weggeweest. Het is pas gisteren dat de announcement gemaakt werd: Royal Blood vult vandaag de lege spot op de timetable die in de Marquee te zien was. Twee jaar terug speelde het duo nog als headliner op de mainstage, als invallers voor Queens Of The Stone Age. Dat deden ze toen trouwens helemaal niet onverdienstelijk. En nu weten ze hier ook een headlinerwaardig optreden neer te zetten in een uitpuilende Marquee. Ze hebben een muzikale pauze gehad en spelen nu op het festival waar ze ook voor het laatst live hebben gespeeld vóór deze pauze.

Ze starten meteen ijzersterk met een aantal van hun grootste hits: ‘Out of the Black’, ‘How Did We Get So Dark’ en ‘Little Monster’. Die songs blijven stiekem toch wel erg lekker. Ook de nieuwste singles mogen niet ontbreken. Deze zijn nog harder en sneller dan we van ze gewend zijn, een nieuwe sound waar ze ook bewust naar op zoek waren. Pukkelpop geeft ons met deze surprise set een van de beste optredens van de dag cadeau. Met een keihard ‘Figure it Out’ wordt het optreden afgesloten en daarbij bereikt de show ook het hoogtepunt. (AvR)

Yungblud is vandaag de headliner en heeft deze festivalzomer het gezegde “break a leg” iets te serieus genomen. Gelukkig is het geen Pinkpop 2015 en gaat het optreden van onze headliner gewoon door: take that Dave Grohl!

Waar we een rolstoel op het podium verwachten, staat hij verrassend genoeg rechtop met een krukje achter zich en is hij zelfs al hinkelend aan het rondspringen bij de microfoon. De fans vinden het prachtig. Aan fans sowieso geen gebrek, op iedere hoek kan je vandaag een Yungblud shirt spotten. Aan nummers wellicht wel gebrek aangezien hij als headliner maar maar negen nummers op zijn setlist heeft staan.

Fans van het eerste uur hebben vandaag pech, de oude nummers zijn namelijk vrijwel volledig uit zijn set verdwenen. Fans van het nieuwe materiaal zijn in for a show: waaronder het negen minuten durende 'Hello, Heaven, Hello'. Tijdens ‘fleabag’ is het weer tijd om het podium aan een fan te geven, vandaag is het aan fan Michael om het podium te delen met zijn grote idool. Niet zo leuk als het 'Lush Life' dansje, wel een wholesome moment.

Yungblud is een echte showman en heeft vorig jaar op Werchter al laten zien dat hij op de Belgische festivalweides een headlinewaardige show kan geven. Ook vandaag maakt hij dit waar. Het is de laatste show van zijn wereldtour, maar dat is aan zijn energie helemaal niet te zien. Zijn tour is in ieder geval mooi afgesloten en onze eerste festivaldag ook. (BR)

© Jonne Killaars

De mainstage is aan Becky Hill, ook wel de koningin van de EDM-vocals. België is het land van de drum and bass en ook daarin is Becky Hill dus zeker geen onbekende. Op het veld is het aan het begin een stuk leger dan bij pakweg Roxy Dekker, maar het optreden dat ze neerzet is best verfrissend en trekt daardoor gelukkig steeds meer mensen richting de mainstage.

Met sterke choreografieën, een drummer, violisten en een achtergrondkoor zorgt ze ervoor dat we ons warm dansen nu het zonnetje is weggetrokken en er af en toe wat druppels vallen. Qua publieksparticipatie moet ze het vooral hebben van haar hits zoals ‘Gecko (Overdrive)’, ‘Disconnect’ en ‘Afterglow’, maar gelukkig zit de set er vol mee. Bij ‘Afterglow’ verandert de mainstage even in een kolkende Boiler en gaat het publiek helemaal los. Het wordt een nostalgisch moment waarbij vrienden elkaar stevig vastpakken en samen het moment in zich opnemen.

Het nummer ‘Indestructible’ zingt ze vervolgens speciaal voor een fan die vooraan staat en onlangs een beroerte heeft gehad, een mooi en emotioneel moment tijdens een geweldig optreden. De zangeres brengt hier en daar ook wat nieuw materiaal, maar dat maakt het publiek gelukkig niet minder enthousiast. Becky Hill bewijst op Pukkelpop waarom ze al jaren een vaste waarde is binnen de dancewereld: met een krachtige stem, een energieke liveshow en een set vol meezingers krijgt ze het veld goed mee. (AvR)

© Ivo Vaessens - Studio04

Deze lo-fi indiefolker werd ongeveer een jaar geleden opgemerkt toen zijn demoversie van 'If You Know Me' viraal ging. Zijn debuutplaat is a Folk Artist lag eerder dat jaar al op de plank, maar was toen nog vrijwel onopgemerkt gebleven. Vandaag speelt Freeman zijn allereerste show 'across the pond'. Een bijzondere dus.

Toch lijkt hij daar op het eerste oog maar weinig van onder de indruk: Freeman staat er wat nonchalant bij, praat weinig en laat zijn akoestische gitaar het meeste werk doen (en hoe!). De liedjes klinken nog altijd alsof ze ergens in een slaapkamer zijn opgenomen, maar zijn live tegelijk rauw en organisch. En goed ook.

De folksongs hebben iets van de hoekigheid van Alex G, krijgen een flinke dosis slackervibe à la MJ Lenderman mee en hebben bovendien die akoestische rockfeel die we kennen van Big Thief. Hoogtepunt? Stiekem toch die steengoede riff van 'If You Know Me'. Herkenbaar uit duizenden. (BR)