Zonovergoten Mama’s Pride luidt klinkend het festivalseizoen in
Het gemoedelijkste festival van Nederland biedt voor ieder wat wils
Zonovergoten, gratis toegankelijk en nog altijd het gemoedelijkste popfestival van Nederland: Mama’s Pride did it again. Met een line-up vol regionale en internationale acts, bekende namen en nieuw talent bood het festival opnieuw voor ieder wat wils. Jonge gezinnen, doorgewinterde festivalgangers en toevallige passanten liepen gemoedelijk door elkaar, terwijl kinderen achter bellenblaasbellen aan holden of op opblaaszwanen speelden.
Mama’s Pride probeert nadrukkelijk een jongere generatie aan zich te binden en kreeg daarvoor subsidie van de gemeente. Achter de Jan Smeets Stage is een Urban Area ingericht, met sportveld, graffitiwall en een mobiele studio waar jongeren onder begeleiding eigen muziek kunnen maken. In de programmering komt die verjongingsslag ook terug, zonder in te boeten op aanbod voor notoire festivalgangers en aanhangers van alternatieve muziek. Voor kinderen en jongeren biedt het festival op deze manier een laagdrempelige en veilige kennismaking met livemuziek en festivalsfeer. Nieuw dit jaar is ook de uitbreiding naar drie dagen. Op vrijdagavond trapte Mama’s Party het weekend af, een gratis feestavond met regionaal talent die werd georganiseerd dankzij extra subsidie in het kader van 25 jaar gemeente Sittard-Geleen. Het onderstreept de ambitie van het festival om verder te groeien zonder zijn laagdrempelige karakter te verliezen.
Wanneer we zaterdagmiddag het terrein naderen, klinkt in de verte de stem van de Susterse singer-songwriter Anouk Gerritsen, die op de Jan Smeets Stage het festivalweekend opent met enkel een akoestische gitaar en haar krachtige stem. Er is opvallend veel publiek, zeker voor het tijdstip. Ze start met ‘Power’, haar single uit september vorig jaar. Ook het nieuwe nummer ‘One by One’, een verstilde, emotionele song voor haar Tsjechische moeder, maakt indruk.
We lopen richting de Geonius Main Stage, waar Bettie Serveert vervolgens exact levert wat Bettie al 35 jaar serveert: degelijke indierock zonder poespas, gedragen door routine en vakmanschap. Daarna steken we opnieuw het terrein over naar de Jan Smeets Stage, waar Mercy Jones & The Benefits verrassend veel volk op de been brengt voor het kleinere podium. De bluesrockband klinkt strak, zangeres Merle Corsius bezit een geweldige podiumprésence en tot onze verrassing spotten we ook een bekend gezicht op gitaar: Thimo Gijezen. Het publiek is heerlijk gemêleerd: jongeren, ouderen, gezinnen met kinderen en doorgewinterde bluesliefhebbers staan hier zuster- en broederlijk naast elkaar.
Op de mainstage staat inmiddels Brògeal klaar. De Schotten uit Falkirk combineren folk, punk, indie en pubrock tot een feestelijke liveshow vol banjo’s, accordeons en meebrulrefreinen. Hun debuut-EP verscheen vorig jaar, recent gevolgd door het album Tuesday Paper Club. Vanmiddag in Geleen wil het vuur echter niet echt overslaan. De lange stiltes tussen de nummers halen telkens de energie uit de set. Leuk? Zeker. Maar het voelt soms meer alsof de Schotse Snollebollekes toevallig op een lokale braderie terechtgekomen zijn. Mensen zitten en liggen vooral in het gras te praten, terwijl de muziek op de achtergrond voorbijtrekt. ‘The Bonnet Blue’ is een prachtige ode aan Schotland, maar toch lijkt de band nét niet helemaal te resoneren met het publiek.
We maken een rondje over het terrein en belanden bij het kleine podium van de Kunstbende. Daar worden we aangenaam verrast door de vijftienjarige Loes Slangen uit Geleen. Zichzelf begeleidend op toetsen en gitaar brengt ze naast enkele covers ook twee eigen nummers. Haar uitvoering van ‘Iris’ van Goo Goo Dolls bezorgt ons, ondanks de brandende zon, kippenvel.
We schuiven door naar de Jan Smeets Stage voor Keycult en weten na een paar nummers al: dit wordt een van onze favoriete shows van het weekend. De energieke indierockband uit Tegelen speelt onder meer de singles ‘Love and Other Lies’ en ‘Posters’ van hun debuut-EP Obsessive Beliefs, laat nieuw materiaal horen van de aankomende EP en bewijst met een uitstekende cover van Chris Isaaks ‘Wicked Game’ dat ze meer zijn dan zomaar een beloftevolle regionale act. De zang is sterk, de gitaren stevig en de solo’s scherp.
Terug naar de mainstage, waar Kaat van Stralen opnieuw niet teleurstelt. Haar performance staat als een huis, al eindigt de set letterlijk pijnlijk wanneer ze ten val komt en na afloop hinkend backstage verdwijnt. Tijd voor een korte eetpauze dan maar. Alleen blijkt het aanbod voor vegetariërs en veganisten opvallend karig. Meer dan een kale pasta met tomatensaus weten we niet te vinden. Dat mag volgend jaar echt uitgebreider.
De 21-jarige rapper DEF uit Hoorn is een dag eerder uitgeroepen tot 3FM Talent, speelde dezelfde avond voor een uitverkocht Paradiso en staat nu in Geleen op de mainstage. Zodra hij opent met zijn TikTok-hit ‘Bad Bitches Luisteren DEF’ ontploft het veld voor het podium. Tientallen telefoons gaan de lucht in, terwijl piepjonge fans woord voor woord de soms expliciete teksten meeschreeuwen. Ook ‘S.I.M.P.’ wordt luidkeels meegezongen. DEF zelf beweegt ondertussen met opvallend gemak over het podium, maakt selfies met fans terwijl hij blijft rappen en trekt het publiek moeiteloos mee in zijn energie.
Uitpuffend op een bierbank kunnen we in de verte XXJULÍA op de Jan Smeets Stage horen. Zelfs van een afstand klinkt het uitstekend. Niet veel later staan we opnieuw voor het hoofdpodium, ditmaal voor Jet van der Steen. De Delftse zangeres, bekend van EP’s als Alles Komt, Alles Gaat en het recente Niemand Gaat Het Voor Je Doen, combineert kwetsbaarheid met krachtige popsongs. Vooral ‘Ik Bouw Een Huis’, bekend van de KWF-campagne, zorgt voor een mooi moment op het terrein. Ook hier staan opvallend veel jonge fans vooraan.
Headliner Gurriers hebben we vorig jaar op bijna ieder festival live kunnen zien. Ook dit jaar prijkt de Ierse postpunkband op menig affiche. Vandaag openen de Ieren hun festivalseizoen op Mama’s Pride. Het veld staat goed vol, ook vooraan bij het podium in plaats van op een veilige afstand, zoals we de rest van dit weekend vaak zien. De band komt op met enorme energie, de zanger en bandleden zoeken meermaals de interactie met het publiek en motiveren ze om goed los te gaan. Behalve bekende nummers brengen de mannen vandaag ook drie nieuwe nummers, waarvan er één nog niet eerder live werd gespeeld. Wanneer zanger Dan Hoff vraagt “Did it pass the test?”, juicht het publiek instemmend. Bij het nummer ‘Approachable’ breekt een moshpit los. De band eindigt met de titelsong van hun album Come And See en daarmee bereiken we het hoogtepunt van deze eerste prachtige festivaldag.
De presentator vindt blijkbaar dat het welletjes is voor de zaterdag en verkondigt abusievelijk dat Gurriers de laatste act van vandaag is, met het verzoek om allemaal rustig naar de uitgang te gaan. Velen geven gehoor aan deze oproep, waardoor menigeen de optredens van de Groningse punkboyband TAXITAXI (Jan Smeets Stage) en van het muziekcollectief PARRA.DICE (mainstage) misloopt.
De zondag begint een stuk rustiger dan de zaterdag. Blijkbaar zitten de meeste moeders nog thuis aan hun Moederdagbrunch, genietend van een obligate bos bloemen, of van de gevingerverfde wc-rolletjes met te veel plaksel die ze cadeau hebben gekregen van hun spruiten. Via de Wilhelmina Stage, waar Dirk Scheele enthousiast een groep kinderen entertaint met liedjes als ‘In Holland Staat Een Huis’, kuieren we op ons gemak richting de Jan Smeets Stage. Daar brengt GLYN een charmante mix van soul, R&B en pop. Niet foutloos, wel ontwapenend en pretentieloos.
Het duo Barn & Belle, bestaande uit de Brabantse Lea Lomans en de Limburgse Jesse Deledda, ontmoette elkaar op het conservatorium in Maastricht en speelde in 2018 al eens op Mama’s Pride, toen pas hun derde optreden ooit. Vandaag staan ze op het hoofdpodium met een band en sleuren ze het publiek mee in een aanstekelijke mix van americana, country, bluegrass en folk. Ze openen met ‘Long Be My Home’, terwijl contrabas, banjo, kazoo en wasbord de sfeer compleet maken. Voor het podium wordt voorzichtig gedanst, al blijft de gehoopte country line dance helaas uit.
We pikken vervolgens een stukje mee van Sunset Cinema op de Jan Smeets Stage en hebben meteen spijt dat we niet meer gezien hebben. Volgens een aantal bezoekers die we spreken, is dit hét optreden van het weekend. Het prachtige ‘I Hate You, You Make Me Laugh’ van de nieuwste EP BITTERSWEET & BARELY SOBER is vermoedelijk alvast een van de mooiste songs van dit festival.
Ook uit Venlo is De Nachtwacht, het nieuwe project van Jiri Taihuttu, die eerder bekend werd als rapper Jiri11. Met De Nachtwacht slaat hij een compleet andere muzikale weg in: van hiphop naar nostalgische softrock en Nederlandstalige indiepop met invloeden uit de jaren tachtig. Begin 2026 verscheen het titelloze debuutalbum De Nachtwacht. Muzikaal klopt werkelijk alles: sterke zang, perfecte solo’s, twee achtergrondzangeressen en zelfs een pupiter voor zich op het podium. Maar ergens blijft het toch net iets té gepolijst om echt binnen te komen. Daarna steken we opnieuw over naar de Jan Smeets Stage voor Drum&Beeker, dat met ‘Heksepoeier’ alvast een eerste voorproefje geeft van het aankomende album. Vuige garageblues in dialect, strak gespeeld en heerlijk smerig.
Tussendoor blijven vooral de kleine observaties hangen die Mama’s Pride zo eigen maken: jonge tieners die stoer over het terrein proberen te lopen maar vervolgens enthousiast achter bellenblaasbellen aanrennen, of oudere bezoekers die drie keer opnieuw proberen een selfie met een artiest op de achtergrond te maken.
Terwijl op de Wilhelmina Stage Stevie Iets, een geniale naam voor een Fleetwood Mac-tribute, hun set afwerkt voor een afgeladen veld, verplaatsen wij ons opnieuw richting de mainstage voor High Hi, waar een pak minder volk staat. Het is dan ook hard werken voor het Vlaamse drietal. Na een taaie periode in de nasleep van hun tweede album lijkt de band stilaan opnieuw aan een opmars bezig, en het is mooi om te zien dat ze vandaag toch wat zieltjes weten te winnen. Het publiek bestaat hier lang niet uitsluitend uit doorgewinterde muziekliefhebbers, wat het des te knapper maakt dat nummers als 'The Show' en 'Words' van hun laatste plaat op zichtbaar enthousiasme en een warm applaus kunnen rekenen.
We wandelen snel terug naar de Jan Smeets Stage voor F.I.X. en komen vrijwel meteen vast te staan in de mensenmassa. De Roermondse rockband bevestigt waarom ze dit jaar geselecteerd zijn voor Popronde. Naast bekend werk is er ook ruimte voor nieuw materiaal, zoals de binnenkort te verschijnen single ‘Freaking Out’. Bij ‘Twisted’ ontstaat zelfs een beginnende moshpit. Fans zingen alles mee, er worden opblaasgitaren uitgedeeld aan kinderen en zelfs de ellenlange rij bij de friettent naast het podium lijkt ineens een stuk minder erg. F.I.X. fixt het opnieuw en de stap naar de mainstage volgend jaar lijkt nu al onvermijdelijk.
Daar staat inmiddels SONS klaar. Aan deze band ga je dit jaar niet ontkomen: ze breken momenteel enorm door en zijn op bijna ieder festival deze zomer te vinden. Vandaag spelen ze hun eerste festivalshow van het jaar en bewijzen ze meteen waarom ze zo vaak geboekt zijn. Catchy riffs, meezingbare refreinen en een enorme lading energie. Hoewel ze niet altijd evenveel energie terugkregen (weinig animo voor een sitdown, crowdsurfen & een wall of death) verandert dat niks aan de energie van de bandleden zelf. SONS verzorgt hiermee een van de beste shows van dit weekend in Geleen.
We pikken tot slot nog een stukje Vlaamse indiepop van Sylvie Kreusch mee, die wederom een sterke show neerzet en bevestigt een van de beste artiesten van de Lage Landen te zijn. Wat een geluid. Wat een band. Maar eerlijk is eerlijk: we zijn inmiddels gesloopt door de vele indrukken en muzikale verwennerijen tijdens deze twee zonnige dagen Mama’s Pride.
Een festival hoeft niet de grootste te zijn om indruk te maken. Mama’s Pride bewijst al jaren – dit jaar voor de 31e keer – dat sfeer, diversiteit, nieuwsgierigheid en een gemêleerde line-up belangrijker zijn dan grote namen. En juist daarom voelt dit weekend in Geleen ieder voorjaar weer als thuiskomen voor muziekliefhebbers uit Limburg en ver daarbuiten. Als Mama’s Pride de prelude is van het festivalseizoen, dan gaan we nog wat meemaken dit jaar.
