Dit is onze Top 13 van Misty Fields 2026

© Lisa Ooijevaar

Alles wordt live (in-)gespeeld en dat er af en toe een slag op vel of pad íetsjes ernaast zit, maakt die lompe mix juist menselijk in plaats van mechanisch. Dat wordt nog eens onderstreept als een van Bauschs synthesizerknoppen losschiet en onze fotograaf die spot en teruggeeft. Big smile en door, want we moeten dansen en pogoën.

© Lisa Ooijevaar

Osby spuugt in je gezicht met ‘I can fend for myself while you listen to crows’ en prikt met ‘Best Person You Know’ door je ego met ‘What makes you build yourself so high?’, geplooid in een grunge-shoegazegitaarmuur waar Billy Corgan en de zijnen jaloers op kunnen zijn.

© JEFFREY BLONDEAU

Hondenfokker’s stuiterende electropunk, waarbij de ritmes de hoogtijdagen van de breakbeat-rage in herinnering roept, is bijzonder fraai. Dat komt vooral omdat al die dwarse ritmes afgetopt worden door Sara en Enrica’s stemmen.

Vanaf de eerste minuut laat Edkins horen wat voor heerlijks hij ons vandaag gaat voorschotelen. Van smakelijke stoner- en garagerock, zoals ‘Headful of Rain’ en ‘Searching for You’, tot nummers als ‘Lusitania’ en ‘I Think You Know’, waarin we smeuïge Britpop-elementen horen.

© Lisa Ooijevaar

Na twintig minuten zegt zangeres Clari Freeman-Taylor verlegen: “We’re mary in the junkyard, we’re from England.” Niets om verlegen over te zijn, Freeman-Taylor perst de ene na de andere fijne gitaarlijn uit haar jazzgitaar en de dynamiek tussen het drietal lijkt als vanzelfsprekend. 

© Karen Raedts

Aan het einde van de set, tijdens het nummer ‘This Product’, verandert Het Veld in een heuse ravekelder wanneer de technoinvloeden de overhand nemen. De moshpit maakt plaats voor handjes in de lucht.

Achter Saya Oliva’s soms bedrieglijk zoete, dan weer wanhopige vocalen, beuken moddervette drums, terwijl gitarist Anthony Sanchez zijn drie (!) gitaren door een muur van effecten jaagt. 

Soomwalsgaragerock met een psychedelische inslag, dat laatste voornamelijk dankzij de Hammond-, en Farfisa-achtige klanken die Patrick Chevalley uit zijn synthesizer perst. Daarbij moet hij wel vechten om boven het gitaargeweld van Arnaud Loesch en bassist Jacob Atkinson te komen, zeker als je denkt dat de heavy riffs van een 'Colossus II' niet meer heavier kunnen.

© Lisa Ooijevaar

Vergeet 'geil', 'sleaze' of 'smerig' als je bij Model/Actriz staat bij Het Veld. Daar zijn vier Amerikanen het vleesgeworden gevoel van je ouders die je betrappen bij het masturberen op ranzige porno. … En jij maar door blijft gaan.

© Lisa Ooijevaar

Wie lef heeft, slaat na Café Entree meteen linksaf voor Bucket. Zware kost om je zondag mee te beginnen? Absoluut. Deze drie jonge gasten uit Dublin gooien noiserock, hardcore, industrial en elektronica in een blender zonder deksel en drukken vervolgens op standje maximaal. Én toch zit er opvallend veel groove in die herrie

© Artbyfenna

Man/Woman/Chainsaw weet moeiteloos moddervette gitaren, artrock, noise, pop, postpunk en zelfs flarden folk en country door elkaar te gooien, zonder dat het ook maar een seconde geforceerd voelt. Waar zo’n overhoop van genres vaak uitdraait op een identiteitscrisis (hoi Chalk), heeft deze band juist een bizar sterke smoel.

© Lisa Ooijevaar

Het knappe aan Squid: hun muziek voelt soms als knip-en-plakwerk, maar nooit als willekeur. Als een van de voornaamste namen uit de Windmill-scene (gebouwd rondom en vernoemd naar The Windmill-pub in Brixton) laat dit vijftal zien wat die scene zo typeert, de onstilbare drang om te experimenteren en combineren van verschillende stijlen, net zoals mede Windmillers Black Midi en Black Country, New Road.

© Lisa Ooijevaar

Dan zijn we nog maar net bij het derde nummer en kunnen we al wat crowdsurfende ledematen ontwijken als spacerocker 'Candy Sam' wordt ingezet. Dat is niet het enige wat je om je oren vliegt, de fuzz, flanger, wah-wah's zijn niet om aan te slepen, rusten? Dat doen we wel als de gitaarstrap van Ty het begeeft. Snel wat ducttape erop, Segall droogjes: "We'll see how far we'll get with this".