Superieure Ty Segall schotelt Misty Fields perfecte rock-smörgåsbord voor
Psych, garage, heavy, stoner: you name it, Ty heeft het
Ty Segall is als headliner op de Misty Fields-vrijdag een kind in een speelgoedwinkel met de creditcard van zijn ouders: kan niet kiezen. En dat is maar goed ook, want waar anders word je vanaf de start van een show getrakteerd op rock in al zijn fijne vormen en dan ook nog meesterlijk gebracht? De 39-jarige Amerikaan kan zich in zijn eentje qua album-output meten met King Gizzard & The Lizard Wizard, ook al van die fijne besluiteloze mannen (en niet toevallig veel shirts in De Mist van zijn te ontwaren).
En dus gaan we gelijk los met de gruizige stonerrock van 'Feel' en valt direct op hoe goed gesmeerd de keel van Segall is. Toonvast, stevig en met een stoerheid die onderstreept waarom deze man de headliner is van de dag. De vele Roadburn-vestjes die we gedurende de dag hebben gezien, melden zich vooraan en kunnen zeker blijven als vervolgens de stampende fuzzrocker 'Hospital' een bespoke visitekaartje is van zijn Freedom Band links van hem.
Zijn samenspel met snaarmaatjes Emmett Kelly en Mikal Cronin is van hoge klasse, zowel zang als gitaar. Over Cronin gesproken, geen idee wat die krijgt voor zijn optredens, maar het zal nooit genoeg zijn. Getooid met een karakteristieke zwart-witte Rickenbacker, tovert hij een smeuïg zoemende toon uit zijn basgitaar die met sterk drumwerk van Evan Burrows meer dan een functionele ritmesectie vormt; die twee eisen op meerdere momenten zelf de spotlight op. Toetsenist Ben Boye doet dat weer op zijn manier: die lijkt een partij stoned op zijn krukje stilletjes te genieten, maar zie hoe hij vervolgens als een soort stenograaf de arpeggio's zélf neerlegt en je supergroep is compleet.
Dan zijn we nog maar net bij het derde nummer en kunnen we al wat crowdsurfende ledematen ontwijken als spacerocker 'Candy Sam' wordt ingezet. Dat is niet het enige wat je om je oren vliegt, de fuzz, flanger, wah-wah's zijn niet om aan te slepen, rusten? Dat doen we wel als de gitaarstrap van Ty het begeeft. Snel wat ducttape erop, Segall droogjes: "We'll see how far we'll get with this". Niet zo ver, want een paar nummers later is er alweer een nieuwe strap vanuit de backstage getoverd. Wellicht wel van een van de andere bands, want wie zicht heeft op de zijkant ziet dat nog heel veel andere acts van eerder op de dag hardop staan mee te genieten.
Het zal de Californiër ook goed doen dat nieuw materiaal minstens zo goed werkt als de klassiekers. Van het nog maar net verschenen Chrome was het eerder gespeelde 'Hospital' al een vroeg hoogtepunt, maar uit de mist komt van alles aangerend als de band de eerste noten van het titelnummer speelt. Een woest onstuimige rocker die als de bus in Speed alles aan de kant beukt, een tafereel dat zich herhaalt bij het publiek vooraan. Groen licht voor alles nog te geven, en al spelen ze dan niet de 'I Wanna Be Your Dog'-cover zoals ze dat donderdag nog wel in Paradiso deden, de eindeloze discografie waar Segall uit kan putten, is een zekerheidje voor een memorabel optreden. Benieuwd naar zijn volgende vier albums in de komende twee jaar.
Misty Fields 2026 vrijdag: boetiekfestival kent sterke start van jubileumeditie
Met onder andere Chalk, Clarion en Allah-Las
