Elmer is de Grote Man op de zaterdag van Hit the City 2026
Gierende gitaren, ruimte voor experiment en prettig wegdromen
Nog maar amper bekomen van al het leuks dat Hit the City op vrijdag had te bieden, gaan we op de zaterdag met frisse moed weer de stad in. Want met een muzikaal palet dat zelfs nog een tikkeltje kleurrijker is dan de dag ervoor, zijn we maar wat benieuwd naar Göteborgse psychrock, Tilburgse soundscapes, Amsterdamse shoegaze en een van de leukste Zomergasten van de afgelopen jaren.
De dromerige soundscapes van Yannick Verhoeven, beter bekend als Ramses3000,blijken een uitstekende keuze voor wie het zaterdagprogramma van Hit the City ontspannen wil aftrappen. In Popei brengt de multidisciplinaire artiest nummers van zijn album Thalamus, die hij maakte in een klooster, samen met cellist Jostijn Ligtvoet. Naast dat de cello en de imposante hardware setup van Verhoeven al interessant zijn om naar te kijken, vormt de show ook om andere redenen een visueel spektakel. Naast hem staat een subtiel bewegende installatie met daarop een petrischaaltje waarin hij na elk nummer weer nieuwe vloei- en kleurstoffen toevoegt, daarboven een camera om het proces vast te leggen en op het scherm achter hen te tonen. Het resultaat is een lavalampeffect die de hypnotiserende en kalmerende ambient sound van Verhoeven een extra dimensie geeft. Langzaam gestrijk over de cello en vervaagde oeh-klanken van een vrouwenstem, zorgen voor een zware en beladen ondertoon, die uitgebalanceerd wordt door de lichte en minimalistische synthklanken. Thalamus is de perfecte soundtrack voor een post-apocalyptische en dystopische film, én voor onze zaterdagmiddag. (MT)
Nog voor de eerste noot staat Elmer al in pak, haartjes strak naar achter en met een sigaret in haar hand op het Ketelhuisplein. Een roos wordt charmant door haar het publiek in gegooid: welkom bij een voorproefje van Man, Oh Man, het nieuwe hoofdstuk waarin ze haar relatie tot mannen onder de loep neemt. “Ik ben een man, jij bent een man, dit is mijn drummer Guy, die is ook man”, roept ze, voordat ze haar publiek om hun meest mannelijke schreeuw vraagt. De show is minstens zoveel theater als concert: Elmer speelt met de clichés van de boze witte man, wordt even woest op haar drummer en fileert ondertussen moeiteloos de machocultuur.
‘Ga Vreemd’ en ‘Nothing Ontploffing’ zijn muzikaal wat minder hapklare kost dan haar bekendere werk, maar vooral die laatste, die gaat over een paniekaanval hebben tijdens de seks, komt keihard binnen wanneer je écht luistert. Maar de mensen op het plein blijken niet helemaal open te staan voor Elmers kwetsbaarheid en ook het weer werkt niet echt mee. Wanneer ‘Nothing Ontploffing’ uiteindelijk omslaat in donkere electropop met een stevige, clubby beat, dreunende synthbassen en overtuigende voordracht, wordt duidelijk: Elmer heeft duidelijk iets te vertellen. (RZ)
Het is nog licht buiten, maar in de zaal van Popei weet puntjudith de late uurtjes van een clubavond na te bootsen met haar elektronisch popsongs en flikkerende lichten die perfect afgestemd zijn op de beats. Wat haar muziek onderscheidt van andere Nederlandstalige popartiesten is de persoonlijke lading in combinatie met de enorme intensiteit van de drops. Spannend opgebouwde beats, korte momenten van stilte, waarna de drums er keihard in knallen en het volume van de synths nog wat wordt opgeschroefd. Judith danst energiek mee en geeft haar woorden extra lading mee met haar armen, en ook het publiek danst gewillig mee. Dat ze heel even proefde aan kleinkunst op het Conservatorium van Amsterdam sijpelt stiekem een beetje door in haar muziek: alledaagse observaties, persoonlijke verhalen en poëtische details staan centraal, terwijl haar muziek juist nadrukkelijk eigentijds en elektronisch klinkt. Tussen de nummers door vertelt ze over haar opa, zijn rol in het verzet en hoe zijn hoop haar heeft geïnspireerd. Aan het einde van ‘Blijf’, dat over iemand kwijtraken en in verbinding blijven, horen we hem zelfs even in een spraakmemo. Dat ze heel even proefde aan kleinkunst op het Conservatorium van Amsterdam sijpelt stiekem een beetje door in haar muziek: alledaagse observaties, persoonlijke verhalen en poëtische details staan centraal, terwijl haar muziek juist nadrukkelijk eigentijds en elektronisch klinkt. (MT)
Terug op het Ketelhuisplein is het inmiddels iets drukker. Logisch ook, want S10 heeft inmiddels een behoorlijke staat van dienst. Ze stond in de finale van het Eurovisie Songfestival 2022, het jaar erna speelde ze een uitverkochte soloshow in de AFAS, vorig jaar stond ze samen met bestie Froukje twee avonden in de Ziggo en vorige week mocht ze haar Alpha-debuut maken op Lowlands. Ze opent de show met ‘Buut Vrij’, waarin klein gehouden arrangementen alle ruimte geven aan Stiens breekbare vocalen, een kalme, gewaagde opening die door de fijne drum fills van Willem van der Krabben een extra expressieve lading meekrijgen.
Op de schermen naast het podium, die overigens vrij onnodig zijn op dit niet al te grote plein, wordt regelmatig ingezoomd op jonge S10-fans die elk woord van elk nummer meezingen, maar ook achterin wordt bij de bekende nummers uit volle borst meegezongen. Zeker bij songfestivalnummer ‘De Diepte’ vult het plein zich met collectief gezang, én kippenvel. Ook worden veel nummers uit de setlist live naar een hoger niveau getild. Zo worden ‘Zondagskind’ van haar albumIk besta voor altijd zolang jij aan mij denktuit 2022 en ‘Mijn Haren Ruiken Naar Vuur’ van haar laatste album voorzien van stevige gitaarsolo’s en agressieve drumpartijen die in de studio mix een stuk minder expressief klinken dan live. In S10 schuilt naast een sterke rapper en popzangeres toch ook echt een rockprinses. (MT)
We verhuizen weer naar de binnenstad voor het avondprogramma, waar Honey I’m Home in de grote zaal van Dynamo laat horen waarom de Amsterdamse band momenteel zo hard gaat. Na optredens op onder meer Noorderslag, Down The Rabbit Hole en Amerikaans showcasefestival South by Southwest is de formule duidelijk: grungy shoegaze met een poppy randje. Het eerste nummer begint nog relatief ingehouden, met ongebruikelijke maatsoorten en weemoedige zang, maar in de tweede track trekken drie gitaren een muur op waar de synths dwars doorheen mogen snijden. Met Sofie Ooteman (Marathon) en Thom Schotanus (Jagd) op gitaar én zang, Hugo de Groot op gitaar en toetsen en Evelien Keesmaat op bas en toetsen, is er überhaupt weinig ruimte voor stilte. En dan is er nog drummer Jasper Meurs, die met zijn retestrakke spel en slimme tempowisselingen de hele boel bij elkaar houdt. Honey I’m Home moet het hebben van heerlijke melancholie, maar neemt halverwege toch ook de kans aan om zowaar wat licht door de donkere shoegazemuur te laten breken. Precies dat contrast maakt Honey I’m Home meer dan alleen een nostalgische 90’s-trip. (RZ)
Verderop in Altstadt naar nog een band die sterk refereert aan de jaren ‘90, maar dan meer early Oasis meets Pixies. De Liverpoolse alternatieve postpunkband Bandit trapt af met luide drums, piepende gitaren en dreunende bassen voordat ‘I Love The Fun’ wordt ingezet: een track die begint met laidback drum, versnelt langzaam en zakt halverwege weer terug, om vervolgens nog een keer vol gas te geven richting een strakke punkuitbarsting. De kroeg staat ramvol en wie van buiten nog naar binnen wilt, moet genoegen nemen met een plekje zonder zicht op podium. “This is probably my favourite one.” zegt zanger Nat Waters voor het instarten van ‘It’s Sound’, geen gekke keuze: het is een heerlijke dynamische track met een lekkere opbouw richting het melodieuze refrein dat de hele avond in ons hoofd blijft rondspoken. Af en toe is de sound wel heel overstuur, maar bij dit soort postpunk is dat eerder sierend dan storend. In het nummer ‘Shade of Green’ is de vergelijking met Frank Carter & The Rattlesnakes moeilijk niet te trekken: duistere en melodieuze gitaarriffs, een basgitaar met flinke pick attack en wederom een enorm sterke dynamiek tussen de coupletten en refreinen. Bandit zet ondanks wat sierende schoonheidsfoutjes een ijzersterke set neer. Fans die Frank Carter & The Rattlesnakes missen, weten dus waar ze moeten zijn. (TK)
In het kleine Stage Music Café om de hoek hoeft Janet Livv samen met haar drummer niet tegen honderden bezoekers op te boksen: een man of vijftien staat uiteindelijk voor haar neus mee te dansen, en dat blijkt genoeg: “I love it, ik hou van deze energie”, zegt de Limburgse, die met haar aanstekelijke charme en catchy clubpop steeds meer harten voor haar wint. Op haar in juni verschenen debuut-EPUnderthink Itlaat Livv horen en zien hoe ze uplifting dance, aanstekelijke pop en zeroes aesthetics feilloos combineert. Het wat oudere ‘Pain Away’ (2021) daarentegen leunt meer op liquid drum ‘n bass en breakbeats, maar heeft tegelijkertijd ook iets heerlijk dromerigs. Al zijn de zanglijnen niet altijd even zuiver, daar staat tegenover dat Janet de afgelopen jaren zichtbaar aan haar podiumprésence heeft gewerkt. “Kom naar voren, ik wil met jullie dansen”, klinkt het. Wij dansen net zo graag met jou, Janet. (RZ)
Vijf minuten voor Fauna moet beginnen, staat er al een flinke rij voor de nieuwe locatie Vrijstaat, die gecureerd wordt door Durum Records. De megasfeervolle loods, die omringd is door zand, speeltoestellen en chillplekken heeft een gelijkvloerse halfpipe dat als podium fungeert. Het staat ramvol, en zeven minuten later dan gepland, maar vanaf de eerste seconde, legt de band een stevig hypnotiserende groove neer, waarin funky baslijnen, knetterende hi-hats en psychedelische instrumentatie voortdurend botsen met vervormde zang en Oosterse klanken. De Göteborgse negenkoppige band schenkt die bizarre cocktail uit met onder meer drums, percussie, gitaar, bas, fluit, saz en elektronica; het resultaat wordt als een psychedelisch ritueel verpakt.
Sommige passages zouden niet misstaan onder een scène uit videogames als God of War, andere voelen alsof je midden in een rustiek bos bent beland. Tot er ineens een dikke kick instart en je een schop onder je kont geeft. Zangeres Alexandra Shahbo is gewapend met een arsenaal aan toetsen en stemvervormers, en blijkt bovendien een behoorlijk charismatisch middelpunt van dit psychedelische monster. Na indruk te hebben gemaakt op ESNS eerder dit jaar en Lowlands vorige week, voelt deze veel kleinere loods misschien wel als de plek waar Fauna het beste tot zijn recht komt. Het schakelt gedurende het hele uur precies op de juiste momenten tussen verstilling en totale ontlading. Geen wonder dat niemand die loods meer uit wil. (RZ)
Compleet in het zwart gehuld, op de roze strik in haar haar na, stapt Ellur het podium van de Altstadt op. Ze opent haar set met ‘Missing Kid’, afkomstig van haar eerste en nog enige albumAt Home In My Mind,waarin de distorted gitaren gek genoeg een erg dansbare groove hebben en de drumfill in de bridge geweldig uitgevoerd wordt. Haar alternatieve popliedjes met rauw randjes klinken soms wat veel van hetzelfde, maar haar sterke podiumpresentatie maakt veel goed. Ze kijkt en wijst indringend naar ons en ze krijgt men gemakkelijk aan het meeklappen, zwaaien en springen, en bij het nummer ‘Disintegrate’ loopt ze zelf even het publiek in om gezellig mee te springen. “I was a woman with a dream” zegt Ellur als introductie naar haar nummer ‘Dream Of Mine’. Het is een heerlijk slepende track met veel ‘lege ruimte’ in de muziek. Soms werd deze ruimte opgevuld door een prachtige, melodieuze baslijn. Muzikaal mag de set dan soms wat weinig variatie hebben, als performer weet de Engelse singer-songwriter de aandacht uitstekend vast te houden. (TK)
De spanning in Dynamo is voelbaar wanneer Slow Crush begint: het geroezemoes over hoeveel zin men erin heeft en een muur van noisy drones vullen de zaal nog voordat de eerste echte noten klinken. De Belgische shoegazers hebben hier duidelijk een publiek dat speciaal voor hen naar de zaal is gekomen. De eerste track is bijna verstikkend noisy, met de vocalen diep begraven onder lagen gitaargeweld, maar juist daardoor voelt iedere melodische uitbarsting als een kleine bevrijding. Gitarist Jelle Ronsmans lijkt recht uit een hardcorepunkband geplukt, terwijl zangeres en bassist Isa Holliday’s stem teder door de mist van het geluid heen sijpelt. De band balanceert voortdurend tussen dromerige shoegaze en een bak herrie. En dat is precies waar Slow Crush zo goed in is: alle romantiek van shoegaze, maar dan met genoeg gewicht om je ribbenkast mee te laten trillen, en hun recente album Thirst trekt die lijn bovendien nog wat verder richting de zwaardere kant. (RZ)
Wie zich goed heeft ingeluisterd voor dit weekend zal helemaal niet meer verbaasd zijn over de hoeveelheid energie die Snapped Ankles vanavond over het publiek uitstort. De kleine zaal van de Effenaar staat goed volgepropt voor de gemaskerde elektronische postpunkers, maar dat weerhoudt de frontman er niet van om meteen bij het eerste nummer al een voorzichtig stapje in het publiek te nemen. Waar de band op eerdere platen nog hevig op de postpunk leunde, draait bij nieuwste album, Hard Times Furious Dancing, de drummachine pas echt op volle toeren. Of zoals ze zelf zeggen: “Three chefs and one drum machine on stage.”. Ze bouwen hun geluid live nog verder met slimme mixes en goed uitgedachte opbouwmomenten. Snapped Ankles valt op, maar is tegelijkertijd onherkenbaar in hun ghilliesuits (camouflage outfits bedekt met bladeren en takken die de drager op laat gaan in de omgeving), en brengen hun bosrave met succes naar de city. (LJ)
Na het tragische overlijden van frontman Ramón van Geytenbeek in 2024 wist de rest van de band al vrij snel: dit is niet het einde van HOOFS. En dus staan ze vandaag op het podium met een nieuwe frontvrouw (!): Iram Gladan, die ondanks haar sterke grunts de achterkant van The Jack maar moeilijk weet te overtuigen om meer naar voren te komen. En ach, wat maakt het uit: voorin wordt er door een handjevol mensen wel aandachtig geluisterd en gemosht. Hun experimentele noiserock is wellicht iets te experimenteel, soms voelt het alsof we bij een repetitie zijn waarin de bandleden steeds opnieuw een vreemd geluid zoeken. Dat levert hier en daar wat interessante momenten op, maar is eigenlijk vooral simpelweg vermoeiend voor het oor en leidt tot een hoop eerder vertrekkende mensen. Daarnaast lijken de liedjes op elkaar: veel in hetzelfde tempo, vergelijkbare riffjes en geen verrassende songstructuren. Met contrasten experimenteert en speelt HOOFS dan weer te weinig. Pas tijdens het laatste nummer gaat de kroeg echt aan en begint er zelfs iemand te crowdsurfen. De band geeft alles, maar de energie vooraan weet uiteindelijk niet door te dringen tot de rest van The Jack. (TK)
Onze afsluiter van de avond (niet van het festival) New Candys lijkt zelf helemaal geen zin te hebben om op te treden in Dynamo. De Italiaanse psychrockers staan houterig op het podium, zonder lach op hun gezicht en hebben vrijwel geen contact met elkaar of het publiek. Ze lijken hun eigen muziek bij vlagen soms helemaal beu en dat terwijl hun liedjes wél sterk in elkaar zitten en ze een duidelijk muzikale identiteit aannemen. Bijna elk nummer bestaat uit duistere gitaarriffs, een dreunende kickdrum, heel simpele baslijnen en zang die wel erg diep in de mix ligt. Hun dromerige sound omschrijft zich als een geluid dat ergens tussen psychedelische rock en shoegaze zweeft. De uitvoering is te strak en vaak gerepeteerd (de band is immers al bijna 20 jaar actief) waardoor er weinig ruimte overblijft voor spontaniteit en er geen ziel meer in zit. Bij vlagen doet het denken aan Pink Floyd, alleen lukt het New Candys niet om ons mee te nemen op een dromerige trip. (TK)
