Muzikale contrasten zorgen voor lekker divers publiek op de vrijdag van Hit the City 2026
Van protestpunk en glijdende R&B tot noisy grunge en neosoul
Kan een festival zowel liefhebbers van folk, als hiphop, als punk als soul naar de Eindhovense binnenstad en Strijp-S trekken? Met Hit the City wordt wederom bewezen van wel. Het gratis toegankelijke festival is sinds het ontstaan in 2012 niet meer weg te denken uit onze zomeragenda en heeft in het verleden met onder andere Glass Animals, Fontaines D.C., Phoebe Bridgers en Viagra Boys bewezen een neusje te hebben voor bands die aan de vooravond van hun grote doorbraak staan. Gaat de vrijdag een act presenteren die we over twee jaar in de AFAS gaan zien? Lees verder om erachter te komen…
“Sla allemaal een arm om elkaar heen!” Folky singer-songwriter Owen Bryce weet met zijn warme, hoopvolle songs en de vele publieksinteracties het publiek in Popei te raken. Het speelplezier spat van het podium af, mede dankzij zijn enthousiaste band die continu contact met elkaar maken, sterk op elkaar ingespeeld zijn en daarmee meer leven op het podium brengen. Echter worden de twee achtergrondzangeressen minder betrokken in het samenspel en blijft het bij hen bij een simpele stap-tik.
Bryce zijn stem doet denken aan die van Hozier: loepzuiver, met een prachtige falsetto die krachtig boven de folkbegeleiding uitstijgt. Die warmte straalt ook van hemzelf af: hij spreekt de zaal speels toe en geeft zijn oom Richard een shout-out voor de uitspraak “geloof in je eigen kracht”. Owen durft kwetsbaar te zijn over zijn faalangst, wat hem siert. Van zenuwen is verder weinig te merken en fouten als een verkeerde gitaarstemming lost hij luchtig op. (MT)
Een uurtje later stapt Lucy Fabienne met haar akoestische gitaar, denim on denim outfit en cowboylaarzen, het zal je niet verbazen dat we hier te maken hebben met een countrypopzangeres. Haar typerende stemgeluid vol hoge belts met twang en vibrato pakt ons meteen bij de strot, en er wordt een moment stilgestaan bij het verlies van Dolly Parton, die Lucy als een van haar grootste inspiratiebronnen noemt. “Ik ga de volgende nummers aan haar denken en misschien kunnen we allemaal even aan haar denken.” Moeilijk is dat niet, want Lucy’s stem klinkt met vlagen als die van Dolly, en ook de thematisch hebben de twee wat raakvlakken.
Haar Americana-popliedjes gaan over hoe het is om te ontsnappen uit een dorp, maar ook over wat er gebeurt als je dat niet doet en het ‘normale leven’ doorgaat: werken, trouwen, kinderen. Een maatschappelijke norm die haar fascineert. Richting het einde van haar set maken haar kleinere, kwetsbaardere liedjes plaats voor country met rauwe rockinvloeden: ruige gitaarriffs, prominentere synthgeluiden, haar band tilt het nog net even een niveautje hoger. Dat geeft Lucy ook de ruimte om de laatste beetjes spanning en energie eruit te gooien, en het staat haar goed. (MT)
Kuddes zestienjarige poederdozen en tracksuits trekken vanuit heel Eindhoven richting Ketelhuisplein, waar Jonna Fraser inmiddels het stokje over heeft genomen van Kevin. Voor zijn neus staat een groot deel van de generatie die minstens zo druk is met de perfecte Snapchat als met de show, maar dat deert een van Nederlands grootste hiphop- en R&B-artiesten geen seconde. Met twee toetsenisten, een drummer, gitarist en dj Ruben Michael (vandaag jarig), oftewel The Lions, heeft hij bovendien een flinke liveband meegenomen. Zijn Frenna-collabs ‘My Love’ en ‘I Need Your Love Right Now’ gaan er met de paplepel en natuurlijk moet hij ‘Matcha Coco’ met Noano (ex PSV’er Noa Lang) doen.
Wanneer hij vraagt wie er al sinds 2016 luistert en er achteraan grinnikt dat iedereen sowieso liegt, weet hij zelf ook wel dat een flink deel van dit publiek toen tussen de twee en zes jaar oud was. Maar wanneer ‘Verleden Tijd’ daarna wordt ingezet, wordt die toch massaal door iedereen meegezongen. Een soepele show die nooit voelt als een moetje, maar geen moment bijzonder of verrassend voelt. (RZ)
Doorloop tussen de locaties op Strijp-S is er nauwelijks: de hiphoppers blijven hangen op het plein, terwijl de alternatieve-muziekliefhebber blijft hangen bij Popei, waar inmiddels Säm Wilder zelfverzekerd op het podium staat, ondanks een technisch probleempje die voor harde feedback zorgt aan het begin van zijn optreden.
Waar Säm zich direct in onderscheidt van andere artiesten, is zijn manier van bewegen tijdens het optreden: elk woord dat hij zingt, wordt extra kracht bijgezet door armbewegingen, zonder dat het too much is. Muzikaal is de Tilburger minstens net zo opvallend: neo-soul, R&B en pop met een goede balans tussen dromerig en kalm, en groovy en groots met nadruk op de gitaren. Zijn authentieke stemgeluid en persoonlijke teksten blijven daarin altijd de rode draad. (MT)
Na Kevin en Jonna Fraser blijft een flink deel van het publiek bij de barrier op het Ketelhuisplein hangen voor Typhoon, maar helemaal vanzelfsprekend voelt die overgang niet.
De rapper zit een stuk langer in het vak dan zijn voorgangers (26 jaar geleden begonnen!), staat hier met een volwaardige liveband en trekt zijn hits ‘Ogen Dicht’, ‘Bumaye’ en ‘Alles Is Gezegend’ meteen uit de kast. Hij krijgt ermee niet de respons die je hoopt, ondanks zijn aanstekelijk, positieve energie en een ijzersterke band die alles nog net een tikkeltje grootser laat voelen dan op plaat. Zelfs bij zijn Acda en de Munnik-cover ‘De Kapitein Deel II’ uit Beste Zangers, die een Surinaamse make-over krijgt, zie je bijna iedereen denken ‘Moet ik dit kennen?’. De show is energiek, soms zelfs iets te gretig met weinig ruimte voor gas terug, maar tegen het einde aan, met ‘Zandloper’ als uitsmijter, slaat de vonk pas echt over. Sund. Door naar de binnenstad. (RZ)
In 2023 stonden ze al op Hit the City, toen in een ramvolle The Jack, vorige week stonden ze in de Heineken op Lowlands, nu staat de Grote Zaal van de Effenaar op het menu. Het geeft maar aan hoe snel Lambrini Girls uit Brighton in slechts drie jaar is uitgegroeid tot een van de spannendste en relevantste namen uit de Britse punkscene.
Zangeres en gitarist Phoebe Lunny heeft geen zin in een rustig begin: “Did you come to see a punk show?”, nog geen minuut staat het drietal op het podium en de eerste wall of death is al gevormd. De toon is gezet, en als je Lambrini Girls eerder gezien hebt, weet je: de rest van de show bestaat uit moshpits, crowdsurfers en lichamen die alle kanten op vliegen. De gouden regel bij de dames blijft: iedereen die valt, helpt men direct overeind. Het contrast tussen het publiek in de binnenstad vergeleken met het publiek op Strijp-S kan bijna niet groter.
Muzikaal is het drietal net zo compromisloos: eenvoudige-maar-effectieve-punk en garage met een flinke dosis distortion en geschreeuw, terwijl Lunny haar teksten met een bijna maniakale overtuiging de zaal in slingert. En die teksten zijn niet bepaald vrijblijvend, net als de praatjes tussendoor: “Who likes Geert Wilders? FUCK GEERT WILDERS!” klinkt het, net als op Lowlands vorige week, waarna ook het fascisme de kop in wordt gedrukt en er wordt opgekomen voor Palestina en de rechten van transpersonen.
In Eindhoven krijgt de boodschap van Lambrini Girls bovendien een heerlijk ongemakkelijke extra laag: de band haalt ook ASML onderuit, terwijl het logo van de hoofdsponsor pontificaal op de backdrop achter hen staat: “Fuck ASML and their friend Elon Musk, fuck KKR, fuck Elbit, and fuck Ticketmaster.” Het is precies waar Lambrini Girls goed in is: punk als protest, zonder ook maar een seconde in te leveren op de energie of kwaliteit. Met streamingskanonnen ‘Cuntology 101’ en ‘Big Dick Energy’ als uitsmijters, gaat de Grote Zaal nog één keer volledig over de kop. (RZ)
Een kwartier te laat verschijnt Ceebo samen met zijn dj in het piepkleine Stage Music Café. USB erin, microfoon aan en gaan. Niet de meest professionele entree, maar de Londense rapper maakt veel goed met zijn enthousiasme dat vanaf de eerste minuut van het podium spat. Zijn vocal-focused rap, lome lo-fi beats en vlijmscherpe flow komen in deze kleine kroeg verrassend goed tot hun recht. Wel voelt hij wat ver weg: voor de dj-booth is geen ruimte en dus staat hij wat ongemakkelijk naast zijn dj.
Ceebo, afkomstig uit Lambeth en pas 23, heeft met blair babies in 2025 een mixtape afgeleverd waarmee hij zich nadrukkelijk als een van de interessante nieuwe stemmen van de Britse rap profileert. Hij schakelt even later moeiteloos naar drill en grime met trapbeats en leert zijn het publiek de kennelijk bekende Londense chant “Olé olé olé // oi oi oi”. Er zitten nog wat haperingen in de uitvoering en de act kan duidelijk nog wat worden aangescherpt, maar de basis staat als een huis: sterke teksten, een messcherpe flow en vooral heel erg humble om hier voor dertig man te staan. (RZ)
Het Antwerpse WASTE heeft de afgelopen jaren behoorlijk wat meters gemaakt. Al in 2022 verscheen hun eerste EP Floating Head, maar pas eerder dit jaar, na het verschijnen van debuutalbum Scream Until It’s Beautiful kwamen ze écht op de radar bij onder andere Studio Brussel, waar ze ‘De Nieuwe Lichting’ wonnen. In de ramvolle kelder van Dynamo hebben de Belgen vervolgens weinig tijd nodig om duidelijk te maken waarom die opmars zo snel gaat.
In de donkere, postpunky opener ‘Auto Pilot’ wordt de volumeknop nog niet meteen opengegooid, maar wanneer die track richting het einde wordt voorzien van een dancepunksausje en vlijmscherpe vocals die raken tot op het bot, staat de ene helft van de zaal al te moshen en de andere helft met open mond te kijken. Met ‘If I Had A Gun’, afkomstig van die eerste EP, schakelen ze vervolgens een tandje terug naar de meer gruizige noiserockkant van hun sound waarin melancholische zang en maniakale uitbarstingen hand in hand gaan.
De muziek van WASTE is niet te plaatsen in een hokje: noise, punk en grunge met een flinke scheut elektronica, metal en hardcore-invloeden. “Het is fucking gezellig hier in Eindhoven”, grapt zanger en gitarist Jef Jenaer. Dat is het inmiddels zeker, al heeft gezellig bij WASTE duidelijk een nogal eigen definitie. Echt zo’n band die je stiekem liever nooit uit de kleine kelders ziet groeien, maar het wel meer dan gunt. (RZ)
