Veertien tips voor Misty Fields 2026

ELLiS·D kun je misschien ook wel kennen als Ellis Dickson, de drummer van Fat Dog, een van de raarste bands uit de Windmill-scene uit Brixton. Met zijn soloproject trekt Dickson de mix van elektronica en postpunk van Fat Dog nog verder richting dansvloer en staan zijn solo-liveshows bekend om zijn onvoorspelbaarheid. Eens kijken of 'ie de tent op Misty Fields al zo vroeg op de vrijdag kan laten ontsporen. 

Fans van shoegaze met een bak distortion opgelet: Clarion combineert die heerlijke dichtgemetselde gitaarmuur met postpunk, postrock en invloeden uit de Japanse rock. Pas in 2023 ontstaan vanuit de DIY-scene in Los Angeles, maar het drietal heeft in korte tijd al een hoop shows achter de kiezen, een labeldeal te pakken en 2,5 miljoen maandelijkse Spotify-luisteraars. Nog snel even meepakken op Misty Fields dus, voordat ze de grote festivals in Europa gaan veroveren. 

Begin dit jaar brachten ze alweer hun zesde studioalbum uit, en dat in slechts elf jaar tijd. Op Singin’ to an Empty Chair weten Ratboys uit Chicago het gevoel van het Amerikaanse platteland over te brengen met warme indierockliedjes met nadruk op countrygitaren, en hier en daar een vleugje emo-folk en powerpop. Een fijne tip voor wie het vrijdagavond koud heeft en wil komen opwarmen in het bos.

Op Lowlands een paar weken terug kregen ze de ietwat ondankbare taak om het festival af te trappen, op Misty Fields mag Chalk de eerste dag afsluiten. Van industrial rock à la Nine Inch Nails en punk in de stijl van IDLES tot keiharde techno: dit Noord-Ierse duo is gemaakt voor de hele late uurtjes en bezwete keld… euh, velden! Met hun begin dit jaar uitgebrachte debuutplaat Crystalpunk onder de arm komen ze hun opmars in Nederland (London Calling, Lowlands) voortzetten.

Even klaar met al dat gitaargeweld? Westerman is het rustpunt van onze tiplijst. De Londense singer-songwriter bracht eind vorig jaar zijn derde album A Jackal’s Wedding uit, een plaat waarop zijn folkachtige songwriting wordt omringd door warme synths, subtiele ambient, artpop en softrock. Voor fans van Bon Iver en Villagers, of voor wie gewoon even uit de drukte wil stappen.

Het gaat hard met mary in the junkyard. De Londense band tourde vorig jaar nog als support van Wet Leg en stond op talloze Britse en Europese festivals, nu hebben ze sinds twee maanden ook debuutalbum Role Model Hermit op zak. Een plaat waarop folk, indiepop, noise en experimentele rock samenkomen en waarop nummers kunnen fluisteren en schuren binnen één ademteug. Voeg daar de onvoorspelbare live-energie aan toe en je hebt een van de spannendste gitaarbands van het moment.

In het voorprogramma van Wunderhorse en shame staan, uitverkochte headlineshows in Londen spelen en een veelbesproken show op The Great Escape neerzetten: Bleech 9:3 deed het allemaal nog voordat ze haar debuut-EP in mei uitbracht. De band rondom gitaristen Barry Quinlan en Sam Duffy uit Dublin maakt zware, door de jaren 90 geïnspireerde alt-grunge: gruizig, intens en vol onderhuidse spanning. Echt zo’n band die je stiekem liever nooit uit de zweetkelders ziet groeien dus.

Nog zo’n jonge Britse band uit de Windmill-scene die opvallend snel terrein wint? Ja, nog zo een, en misschien wel de band met de meest opvallende naam: Man/Woman/Chainsaw. Het Londense zestal stond dit jaar al op Eurosonic Noorderslag en gaat na Misty Fields op headlinetour door de UK en Noord-Amerika met hun vorige maand uitgebrachte debuutplaat Cannonball. Daarop vliegen punk, artrock, noise en onverwacht zoete melodieën voortdurend door elkaar. Het knappe is vooral hoe weinig voorspelbaar de band daarin blijft: geen nummer lijkt van te voren te weten waar het eindigt.

Misschien wel de minste tip van deze tiplijst, want zeg nou zelf: is Squid nog een tip? Al tien jaar lang is de band een van de vaandeldragers van de Windmill-scene. Op hun derde album Cowards (2025) schudden ze alle postpunkconventies officieel van zich af met een plaat die zich moeilijk laat categoriseren in een hokje met invloeden vanuit krautrock, jazz, noise en mathrock. Glastonbury, Lowlands, Primavera en Eurosonic Noorderslag hebben ze al verpulverd, op papier dus de perfecte zaterdagheadliner van Misty Fields 2026.

Model/Actriz combineert industrial, noiserock en dancepunk tot een onstuimige mix die op de grens van nachtclub en punkkelder balanceert. Dit jaar alleen al trok de New Yorkse band al langs onder meer Best Kept Secret, Primavera en Coachella, en met de nieuwe EP Swan Songs krijgt hun industriële sound bovendien weer een nieuwe, dreigende lading. Mocht je nog niet zijn uitgekeken op de circlepits bij Squid, dan is Model/Actriz your place to be.

Honey I’m Home liet op Noorderslag al horen waarom de Amsterdamse band zo snel opmars maakt, daar werden ze door onze grote broer 3voor12 bestempeld tot beste show van het festival. De gitaren klinken alsof de jaren negentig nooit zijn weggeweest: shoegaze, grunge en pop vloeien samen in een muur van geluid, met genoeg melodie om erin te verdwalen. Na optredens op onder meer Into The Great Wide Open en Hit the City, is Misty Fields nog een mooi festival voor in de tourlijst van hun eerste festivalzomer.

Wie Bucket op Eurosonic Noorderslag 2026 zag, weet dat het Ierse drietal niet bepaald aan volumegebrek lijdt. De band uit Dublin maakt een verwoestende mix van noise, hardcore en industrial, waarbij de nummers live ontsporen in plaats van braafjes de albumversies volgen. Hun debuut-EP Muck verscheen vorig jaar, maar live is Bucket misschien wel het overtuigendst: intens, chaotisch en vooral ontzettend luid. Geen koffie nodig op de zondagmiddag, ga gewoon naar Bucket.

mustbejohn is zo’n artiest waarbij het onderscheid tussen pop, rock, hiphop en indie snel vervaagt. Ook deze Brit zagen we begin dit jaar in Groningen, maar dan op Eurosonic; hij bracht in 2019 al zijn eerste EP uit, waarna er nog vier volgden. Denk The Streets (hij werd zelfs door Mike Skinner gekozen voor zijn fabric presents album!), maar meer gestoeld op indiepop en gitaren. De perfecte soundtrack voor bij het (hopelijk) ondergaande zonnetje op Het Veld.

METZ-fans opgelet: frontman Alex Edkins is terug, maar dan zonder zijn noiserocktrio. Met Weird Nightmare zoekt hij het meer in powerpop en melodieuze indierock, al blijft er genoeg fuzz en gruizigheid over om de METZ-fan tevreden te houden. Op het dit jaar verschenen Hoopla vliegen aanstekelijke hooks, vervormde gitaren en meezingbare refreinen je om de oren. Denk aan The Replacements, Teenage Fanclub en natuurlijk nog steeds een vleugje METZ. Voor wie zich op zondagavond nog één keer ongegeneerd in de slacker-vibe van de jaren ‘90 wil onderdompelen.