Misty Fields 2026 zaterdag: Experimenteerdrift pakt goed uit
Met o.a. Man/Woman/Chainsaw, Model/Actriz en Fomies
Met de mist uit de ogen gewreven (nomen est omen, de vrijdagnacht was écht mistig!) is het een kwestie van heel snel tandjes poetsen, koud douchen en als een speer weer melden bij de zaterdag van Misty Fields 2026. Een dag die - over de breedte genomen - vooraf de redactie van 3voor12/Eindhoven en Limburg het meest enthousiast maakte, want bands die wars zijn van hokjes? Houden we van. Gauw kijken of dat in de hoedanigheid van onder andere schuinestreepliefhebbers Man/Woman/Chainsaw en Model/Actriz live ook goed vertaalt.
Wie breekt er tegenwoordig níét door via TikTok? De 19-jarige Engelse singer-songwriter Raynor ging viral met zijn single 'Brighter Than Before'. Toen hij tijdens de coronapandemie verhuisde naar een plek waar hij nog niemand kende, pakte hij de gitaar op en leerde zichzelf spelen. Inmiddels scoort hij met zijn zelfbenoemde 'FIFA-muziek': Engelse indiepop die wel wat wegheeft van Bloc Party, met tussendoor zelfs een One Direction-cover van 'Drag Me Down'.
Maar ach, wat oogt Raynor nerveus. Zingt hij daardoor niet altijd zuiver en soms uit de maat? Of ligt het aan de geluidsproblemen in zijn oortjes, waarbij hij regelmatig een side-eye richting de geluidstafel werpt en wat uiteindelijk maar schouderophalend lijkt te worden geaccepteerd? Wat de ideale festivalopener voor een brakke zaterdagochtend had moeten zijn, komt hierdoor helaas niet van de grond. Zonde. (MvdW)
Is dat nou het broertje van Cameron Winter met zijn schoolband? Nee, het is de Londense indierock/midwest emo band Tooth. De vierkoppige band bestaande uit zanger en gitarist Tom Pollock, gitarist Ben Ashley, drummer Roy Lowe en bassist Charlie Arnison klinkt juist erg volwassen en strak voor hun leeftijd. En een andere verrassing is dat deze Engelsen niet hebben gekozen voor een Britrock-sound á la Oasis of Stone Roses, maar de blik heeft gericht naar de overkant van de oceaan en de nineties-gitaarsound pakt van bands als Dinosaur Jr. en Pixies.
Na al heel wat shows in het VK, waaronder in het voorprogramma van Man/Woman/Chainsaw (die later vandaag ook op het programma staan), is dit hun eerste show op het Europese vasteland. Het enthousiasme spat ervan af, met name bij Roy en Charlie. De bandleden zoeken elkaar telkens op en benoemen meermaals hoe blij ze zijn om op Misty Fields te spelen. Overduidelijk een band die klaar is om de oversteek naar Europa te maken en voor een groter publiek eigen shows te gaan spelen (MvdW)
“Hello Misty Fields. What a lovely place”, aldus de bescheiden Will Westerman, die vervolgens met alleen een akoestische gitaar en zijn bloedmooie stem ‘About Leaving’ inzet. Een nummer over vertrekken zonder precies te weten waar je terechtkomt: over verlies, maar net zo goed de opwinding en vrijheid die daarbij kunnen horen. De Britse songwriter maakt prachtige indiefolk die op plaat juist zo bijzonder wordt door de toevoeging van elektronica, soundscapes en subtiele psychedelica, maar live krijgen we helaas een behoorlijke stripped-down versie. Dat accentueert dan wel weer zijn prachtige stembereik: op ‘Mother Song’ komen loepzuivere uithaaltjes voorbij en op ‘Adriatic’ duikt zijn stem juist de diepte in.
Halverwege begin je wel te denken: waarom staat dat keyboard daar? Maar precies dan neemt hij eindelijk plaats achter zijn toetsen voor onder andere ‘Roads’, een track die niet had misstaan op de Into The Wild-soundtrack van Eddie Vedder, al heeft Westerman een meer geknepen stem. Toch is het tussen al die stevige gitaren op Misty Fields een flinke uitdaging om in je eentje de aandacht vast te houden. Westerman krijgt het nét niet voor elkaar. Zonde, want juist die gelaagde soundscapes hadden hier zoveel meer kunnen doen. De liedjes zijn bloedmooi; we hadden alleen gehoopt wat meer van de avontuurlijke Westerman terug te horen. (RZ)
Jonge postpunkbands uit landen niet ver van hier: het is een speels gemak om ze te noemen uit Engeland, België lukt ook nog wel aardig, Duitsland wordt al lastiger, maar Frankrijk...? Daar hoopt Pales (spreekt uit als 'Peels' dus het had hier in de Peel zo moeten zijn) verandering in te brengen met postpunk in de basis, maar dan flirtend met industrial, noise en zelfs een flardje triphop. De gedachten vliegen in Het Veld dan ook even naar het ondergewaardeerde Curve; ook met een charismatische frontvrouw, ook onheilspellende klanken, stevige beats en noise-erupties.
Het verschil met Pales is jammerlijk genoeg dat het gros van de liedjes een constante herhaling zijn van één of twee akkoorden, ongetwijfeld om een trance op te wekken, maar het wekt vooral een gevoel van gezapigheid op. Het is daarom ook dat de spontane noise-momenten nooit verdiend voelen, eerder stuntelig. Enorm zonde, want aan muzikaliteit absoluut geen gebrek: de band heeft een drummer die je met een gerust hart de heipalen in de grond kan laten slaan, de reverb op de gitaren teleporteren je meteen naar zwart-haar-rode-lipstick-tijden en in frontvrouw Célia Souarit bezit Pales een zangeres die stevige pop en lockmoves in huis heeft, switcht van klaagzang naar spoken word en niet vies is van even het publiek in duiken.
Pas leuk wordt het richting het einde als '1518' klinkt, een stoere dancepunk-rammer die alles heeft wat hiervoor ontbrak. Maar als vervolgens de afsluiter wel erg veel lijkt op de voorganger, dan is het moeilijk ontkomen aan de gedachte dat Pales nog wat tijd nodig heeft om te rijpen voor een meer volwassenere set.
Een viool hier, een gitaarwissel daar, een tamboerijn die ineens opduikt, en een…. houten doos? Bij mary in the junkyard lijkt niets vast te staan. En toch klopt alles. Het Londense trio speelt een wonderlijke mix van artrock en folk, met fluisterzang, wisselende maatsoorten, een bak shoegaze-invloeden en gitaren die soms heerlijk grooven. Na twintig minuten zegt zangeres Clari Freeman-Taylor verlegen: “We’re mary in the junkyard, we’re from England.” Niets om verlegen over te zijn, Freeman-Taylor perst de ene na de andere fijne gitaarlijn uit haar jazzgitaar en de dynamiek tussen het drietal lijkt als vanzelfsprekend.
Op ‘Thou Shalt Sprout’ ruilt bassist Saya Barbaglia haar bas in voor viool, waarna Freeman-Taylor op ‘New Muscles’ doodleuk de bas overneemt en drummer David Addison de tamboerijn erbij pakt. Het spannende instrumentale spel contrasteert mooi met mierzoete vocalen. Tijdens ‘Crash Landing’ schuift Freeman-Taylor zelfs achter een Indiaas harmonium (die houten doos, dus) dat het nummer een warme, zoemende onderlaag geeft. En dan die prachtige slottrack van het nieuwste album als uitsmijter: die langzaam opbouwt naar een kleine, beheerste explosie en uiteindelijk bloedmooi eindigen. Ondanks “Is everyone having a nice day?”, vraagt Freeman-Taylor later. Nou, na dit optreden zeker. (RZ)
Zijn er in september toch nog wat bijen rond de Groote Peel? Want het gonst al sinds vrijdag over ene Bleech 9:3. Een viertal Dubliners, door leed verenigd (zanger/gitarist Barry Quinlan en leadgitarist Sam Duffy kennen elkaar via een rehabprogramma) en surfend op Ierse golven die Fontaines D.C. en Sprints hebben veroorzaakt. De naam? Een verwijzing naar een schone start, de 9:3 houden ze geheim, dus houden we het op de ratio tussen bleek en water om hun haren zo peroxide-wit te krijgen.
Muzikaal krijgen we een bingo voorgeschoteld van zowat álle grote namen van de alt. rock uit de jaren 90. Streep maar mee: opener 'Jacky' (de protagonist van de band's debuut-EP) stoft de funk-metal af van Rage Against The Machine, 'Underrated' balanceert tussen grunge en shoegaze zoals Catherine Wheel dat al deed en verderop ontkom je niet aan de vergelijkingen met Smashing Pumpkins (dat shirt van bassist James Quinlan helpt) en afsluiter 'Ceiling' had zo op Deftones' Around The Fur kunnen staan.
Origineel is het dus allemaal niet, maar dat kun je met goed spel wel compenseren. En doet Bleech 9:3 dat? Het antwoord is een 'ja' met een paar voetnoten eronder. De balans werkt namelijk niet in het voordeel van de Ieren: de gitaar van Duffy overstemt snel, evenals de zang van Barry en de basdrum van Luke O'Neill. Geen toms te horen en als de zanger soms zelf een gitaar erbij pakt, klinkt die harder van het podium dan uit de speakers.
Daar staat tegenover dat zijn intense blik en oprechte teksten je wel pakken, ook al is het niet even zuiver. En Duffy naast hem is de coolheid zelve: dikke zonnebril, peuk nonchalant het publiek in tuffen en al halverwege de show zeker vijftien poses gevonden waarin je een gitaar kan vasthouden. Dat gaat wel ten koste van scherp gitaarspel en is het te danken aan O'Neill dat hij nog een beetje in het gareel blijft. Emblematisch voor deze band: een ongepolijste diamant, gladgestreken moet het zéker niet zijn, maar een beetje orde in de chaos? Geen overbodige luxe. (BvD)
Met wijd opengesperde ogen en voorovergebogen boven het publiek schreeuwt zanger James Cox van postpunkers Crows zijn teksten recht in ieders gezicht, al balancerend op de voorste monitors. Je kan het bijna niet voorstellen, maar deze band moest in 2025 nog heel veel optredens annuleren vanwege gezondheidsproblemen van de frontman. Niets daarvan te merken bij een formatie die je inmiddels bijna een van de huisbands van Misty Fields kan noemen. Want welke andere band kan zeggen dat ze voor de derde keer (na 2015 en 2019) hier in Heusden-Asten staan?
Sinds het vorige optreden op Misty Fields hebben deze kraaien twee nieuwe albums gemaakt, nog altijd vol met maatschappelijke frustraties die Cox en de zijnen van zich af spelen, maar de boze klanken van Silver Tongues zijn sindsdien met Beware Believers en Reason Enough persoonlijker en donkerder geworden. Dat persoonlijke, dat zie je al bij tweede nummer ‘Garden Of England’ als de afstand tussen podium en publiek verdwijnt. Cox duikt de pit in en gaat volledig op in de menigte, terwijl de band (inclusief een sterk drummende, teruggekeerde Laurence Rushworth) onverstoorbaar doorspeelt. Het is precies het soort gecontroleerde chaos waar Crows goed in is. Toch beginnen de nummers gedurende de set qua sound erg op elkaar te lijken en ook op het podium worden dezelfde trucs een paar keer herhaald: de microfoonstandaard gaat regelmatig de lucht in, Cox slaat met een microfoon tegen zijn gezicht, kortom: grappig voor even, maar geen toevoeging aan een voor de rest solide show. Niet het concert waar men nog lang over zal napraten, maar gewoon een lekker tussendoortje. (MvdW)
Een man, een vrouw én een kettingzaag in Het Bos? We weten niet of we dat vertrouwen. Zeker niet wanneer 50 Cent’s ‘In Da Club’ uit de speakers knalt en de toch echt zeskoppige band het podium opkomt. Maar zodra Man/Woman/Chainsaw inzet, is alle twijfel weg. Wat. Een. Band. Ze weten moeiteloos moddervette gitaren, artrock, noise, pop, postpunk en zelfs flarden folk en country door elkaar te gooien, zonder dat het ook maar een seconde geforceerd voelt. Waar zo’n overhoop van genres vaak uitdraait op een identiteitscrisis (hoi Chalk), heeft deze band juist een bizar sterke smoel. Neem ‘Still Angry’, dat relatief ingetogen begint, maar uitgroeit tot een grootse, meerstemmige eruptie over de woede die achterblijft na een stukgelopen relatie. En ‘Canyons’, het absolute hoogtepunt: de zachte vocalen en piano krijgen gezelschap van een viool die eerst bijna lieflijk meezingt, maar zich steeds verder tussen de gruizige gitaren wurmt tot alles heerlijk begint te schuren. Violiste Clio Starwood danst ondertussen alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld is.
“Everybody dance!” Graag. Want waarom staat hier nog steeds bijna niemand te dansen, te moshen of gewoon compleet uit zijn plaat te gaan? Zelfs bij ‘Nosedive’, een hypnotiserende slowburner die steeds verder opzwelt en uiteindelijk losbarst in een meerstemmige catharsis, blijft Het Bos daar opvallend koeltjes onder. Wát een band. Kom op mensen. Dansen. Moshen. Huilen. Iets! (RZ)
Is er stiekem een woestijn in Zwitserland? Anders kunnen we namelijk niet verklaren hoe verschroeiend hard deze Suisses uit Vevey het vel van ieders bot spelen. De dampen die vanaf Het Veld zijn van ver te ruiken en de fuzz te proeven. Fomies; de bijnaam van een starterssurfplank, maar het enige wat de band nog een beetje surf maakt, is de delay op de stem van zanger/gitarist Fadil Ameti. Voor de rest is het stoomwalsgaragerock met een psychedelische inslag, dat laatste voornamelijk dankzij de Hammond-, en Farfisa-achtige klanken die Patrick Chevalley uit zijn synthesizer perst. Daarbij moet hij wel vechten om boven het gitaargeweld van Arnaud Loesch en bassist Jacob Atkinson te komen, zeker als je denkt dat de heavy riffs van een 'Colossus II' niet meer heavier kunnen. 'Bien sûr' zegt Fomies en trapt vervolgens een paar pedalen in die de fuzz naar een nog hoger niveau tilt. Het is feest voor iedereen die gisteren nog in De Mist prat ging op Ty Segall (een niet te ontkennen inspiratiebron van deze Zwitsers) en ook al is Het Veld een maatje kleiner, je kan zweren dat de moshpits hier nét wat groter zijn dan bij Ty. Afsluiter 'Sudden Lag' is een heerlijk uitgesponnen, rauwe jam met genoeg kwinkslagen om niet te verzanden in geneuzel. Een kolkende massa tot gevolg, Fomies heeft er flink wat nieuwe homies bij. (BvD)
Een kleine anderhalve minuut gebeurt er eigenlijk niets. Elektronische soundscapes zweven door De Mist, tot Squid de percussie laat klappen en het vijftal langzaam hun eigen muzikale universum ontvouwt. Het is even geduld hebben, maar dat is precies wat Squid van je vraagt. Dit is geen hap-slik-weg-postpunk: de Britten bouwen hun nummers liever laag voor laag op, om ze vervolgens net zo makkelijk weer uit elkaar te trekken.
Na het stampende ‘G.S.K.’, waarin drummer Ollie Judge zijn nerveuze vocalen over een stuwende baslijn en hoekige gitaren jaagt, duiken we met ‘Paddling’ meteen de diepte in. Zoemende, bijna buitenaardse synths worden steeds nerveuzer en schuren met de nodige feedback, terwijl de taak van vocalen voortdurend van werknemer wisselt. Valse noten, onverwachte wendingen en ritmes die nét verkeerd lijken te vallen: bij Squid hoort het er allemaal bij. (RZ)
Squid is op Misty Fields koning van de Windmill-scene
Lees hier de hele recensie
Vergeet 'geil', 'sleaze' of 'smerig' als je bij Model/Actriz staat bij Het Veld. Daar zijn vier Amerikanen het vleesgeworden gevoel van je ouders die je betrappen bij het masturberen op ranzige porno. … En jij maar door blijft gaan. De schaamte ís het punt, dat moet je niet negeren, maar omarmen,warts and all. "Misty Fields, I'm giving you a six", oftewel, we zijn mid en dat is de grootste belediging die je kan krijgen van Cole Haden. We zijn dan nog maar net twee nummers onderweg en de band uit Brooklyn moet het dan nog even stellen met de langlopers die al flink wat meters hebben gemaakt, maar een omwenteling is zo gepiept. Zeker als Haden de beveiliging in Het Veld eindelijk wat te doen geeft en vaker tussen de mensen staat dan op het podium. Vanuit de menigte maakt de frontman zijn intenties duidelijk: "I want to feel your bodies, smell your sweat, eat you up". Maar de manier waarop Haden wil samensmelten met de massa doet eerder denken aan de slotscène uit Perfume en is het (spoiler alert) aan óns om hem op te eten.
Oh ja, en er is ook nog muziek. Je moet flink hakken door een flinke laag gewapend beton, want, pfoe: de basgitaar en grote drum slaan bijna alles aan gort. Maar ben je daar doorheen geworsteld, dan boezemt drummer Ruben Radlauer ontzag én angst in, want hoe kan hij als mens met akoestische drums zo gemakkelijk een Roland 909-drummachine benaderen? En wat zit er in die kastjes van gitarist Jack Wetmore en bassist Aaron Shapiro waardoor hun klanken haast synthy aanvoelen? Dit is orgastische dancepunk op z'n best, zo uit de hoogtijdagen van DFA Records. Denk aan mede-New Yorkers The Rapture, maar dan met een cocktail van GHB en 3-MMC achter de kiezen en een performance in Berghain in plaats van CBGB. Haden brult, klaagt, kreunt en knarst en ja; soms is hij zelfs te verstaan. Die zes van daarnet? Inmiddels toch wel zeker een acht, al zul je dat niet van Haden zelf horen. Hij hoeft geen cijfers meer uit te delen, zijn werk zit erop. Verslonden? Hij kan nog lopen, maar dat onze honger is gestild met stukjes Haden, dat kan niemand op Het Veld ontkennen. (BvD)
