Misty Fields 2026 zondag: Weergoden krijgen festival niet klein op slotdag
Met o.a. Bucket, Hondenfokker en Weird Nightmare
De tractoren op de parkeerplaats zijn de eerste auto’s, busjes en campers al uit de modder aan het trekken. Vanaf zaterdagnacht tot ergens diep op de zondagmiddag viel het met bakken uit de hemel, en dus hebben veel bezoekers zondagochtend besloten: het is mooi geweest. Gelukkig zijn er genoeg bezoekers overgebleven die op de laatste dag van de 20ste verjaardag van Misty Fields wél zin hebben om te (volks)dansen in de regen en te moshen in de modder.
Competition mag op deze derde Misty Fields dag In De Mist openen, en waar acts als Little Mazarn en My Precious Bunny deze regenachtige zondag heerlijk mellow aftrapten maakt opener ‘Alone’ gelijk duidelijk dat het de heren van Competiton menens is en dat wij de slaap uit onze oogjes dienen te wrijven. Dansen is het devies! Al bij derde song ‘Ddita’ staat niemand meer stil. En hoewel zanger Guus met fraai overslaande stem (een stem die de Belpop-hoogtijdagen in herinnering roept toen dEUS met Suds & Soda internationaal de hitlijsten bestormde) het merendeel van de lead voor zijn rekening neemt, is samenzang tussen de heren nooit ver weg. Da’s onder andere het geval met ‘Attention!’, een song over teveel schermtijd. Daarmee bewijst Competition dat hun songs over problemen van nu gaan. Ook het geval met ‘Path’, een song over overprikkeld zijn, die voorafgegaan wordt door een klein polletje onder het publiek door bassist Sam. Wat een heerlijk nummer trouwens; de stuwende baslijn, schurende gitaren en de (wederom) heerlijk overslaande stem van zanger Guus zorgen voor een eerste kippenvelmomentje deze dag (bij uw recensent dan toch tenminste). Maar met nog slechts één song te gaan, het fraai dromerige ‘A Sleep’, is het gedaan voor Competiton, voor wie spelen op Misty Fields een eer was. Die eer was wederzijds. Al was het maar omdat ze als vervanger van Honey I’m Home heerlijk uit de startblokken schoten. (TM)
Uitgerust met banjo en en dobro, heeft DUG, die vandaag als tweede op het Bospodium staat, nog het meeste weg van een Amerikaans hillbilly-duo. Niets blijkt minder waar. De heren hebben hun sporen verdient als 'buskers' op Grafton Street in Dublin. En da’s te merken, want ondanks dat er semi-religieus aandoende songs als ‘Jubilee’ op de setlist staan, worden we al bij derde song vertrouwd gemaakt met het Ierse slang in ‘Have At It!’: een song over MDMA-poppende agenten, waarbij we de slangwoorden luidkeels meezingen. Hetzelfde bij ‘Promoter’, waarbij sleazy muziekpromotors genadeloos op de hak worden genomen.
Maar hun belangrijkste pièce de résistance is toch wel dat ze het hele veld aan het volksdansen krijgen tijdens ‘Cumberland Gap’ en song die gevolgd wordt door het afsluitende ‘God Don’t Like It’, waarbij het volksdansen ingeruild wordt voor een heuse wall of death. Als er dit weekeinde een band is die er vandoor gaat met de prijs voor publieksparticipatie dan zijn het zéker de heren uit Dublin. (TM)
De regen is inmiddels weggetrokken en de laatste brakke campingbezoekers rollen hun tent uit. Wie lef heeft, slaat na Café Entree meteen linksaf voor Bucket. Zware kost om je zondag mee te beginnen? Absoluut. Deze drie jonge gasten uit Dublin komen niet bepaald om ons rustig wakker te laten worden. Ze gooien noiserock, hardcore, industrial en elektronica in een blender zonder deksel en drukken vervolgens op standje maximaal. Én toch zit er opvallend veel groove in die herrie. De zessnarige basgitaar van Daire O’Leary klinkt het ene moment als een compleet overstuurde synth, nog geen minuut later als een muur van distortion, terwijl drummer Korey O’Byrne achter zijn kit zit alsof zijn leven ervan afhangt. Geen verrassing dat al bij het derde nummer zijn eerste stok is gesneuveld. In een oogwenk gooit hij die het publiek in en pakt een nieuwe. Gitarist en zanger Cian Dahdouh hoeft zijn twee bandgenoten nauwelijks aan te kijken en toch voelt het alsof alles op de millimeter samenvalt.
‘Nonsense’, het tweede nummer, bouwt vanuit een beklemmende spanning op naar complete chaos. Het nummer gaat over de paranoïde binnenwereld van een fictieve stalker, en dat is bepaald niet het enige zware onderwerp waar Bucket zich aan vergrijpt: paranoia, verslaving en mentale ontregeling keren vaker terug in hun teksten. Halverwege de set duikt ineens ‘Who Knows?’ op, de allereerste single uit 2023, een hypnotiserend gitaarlijntje die steeds neurotischer wordt en uitbarst in een track die een stuck punkier is dan we op hun debuut-EP horen. “We haven’t played this in a long time”, vertelt Dahdouh.
Bucket lijkt zich sowieso opvallend thuis te voelen in Nederland: na ESNS in januari en Sniester in mei is Misty Fields alweer de derde keer dit jaar. Het enthousiasme is wederzijds. Na afloop staat er een rij voor de merch en moet Dahdouh meerdere mensen teleurstellen: alle shirts zijn al heel snel op. Tegen het einde wordt het helemaal gezellig. Tijdens ‘Nails’ stopt Dahdouh een microfoon in zijn mond, trekt de kabel strak om zijn nek en slingert ’m even later als een lasso boven zijn hoofd en publiek. Ondertussen gaan de drums steeds sneller en maakt het publiek kikkersprongen, een moshpit van een mannetje of vijftien is alles wat Bucket nodig heeft: “We love you, we didn’t expect this many people.” (RZ)
Ze tourden met onder andere Wolf Alice en Garbage, en hun debuutalbum Burning Castles uit 2023 leverde een nominatie op voor de Scottish Album of the Year Award. Dit jaar verscheen de opvolger Picking Petals. De Schotse zangeres Lucia Fairfull heeft met haar Best Boys, onder wie girl Ally Scott op gitaar, weer een fijne plaat afgeleverd. Naast mooie indierock bevat dit nieuwe album ook elementen uit de glamrock en synthpop. Vandaag brengt de band een mix van oud en nieuw werk ten gehore.
Uiteenlopende stijlen, maar met die prachtige en flexibele stem van Fairfull, gecombineerd met expressieve bewegingen, weet ze de aandacht van het publiek in De Mist aardig vast te houden. Muzikaal zit de set van Lucia & The Best Boys goed in elkaar, maar er zit te weinig opbouw in de set om je echt te raken. Het enige spannende op het podium is Fairfulls performance. De soms lange praatjes tussendoor zijn slecht verstaanbaar en door het herhalende midtempo-ritme gaan de nummers nogal op elkaar lijken. Prima om je in mee te laten voeren als je ervan houdt. Voor wie een iets andere muzieksmaak heeft, wordt het echter nogal eentonig. Van ons had het iets schotser en schever gemogen. Maar fair is fair: de zangkwaliteiten van Fairfull, waarop de nummers sterk leunen, maken veel goed. (MV)
“I would rather die, than wake up wearing beige” zingen Sara en Enrica in het als vierde gespeelde ‘Beige’. Een eerste fashion statement is gemaakt. Gevoel voor mode kun je Sara, Enrica, allebei gestoken in een schotse ruit en een bedrock bikini-top. en Tim, gestoken in een Bretonse streep, sowieso niet ontzeggen. Maar Hondenfokker’s stuiterende electropunk, waarbij de ritmes de hoogtijdagen van de breakbeat-rage in herinnering roept, is bijzonder fraai. Dat komt vooral omdat al die dwarse ritmes afgetopt worden door Sara en Enrica’s stemmen, die elkaar het ene moment prachtig aanvullen om elkaar het volgende moment weer heerlijk te counteren. Al laat Tim zich als zanger ook niet onbetuigd. Dat doet hij onder andere in ‘Real Guy’. Maar het fraaist wordt het in het afsluitende ‘SICK!’ waarin zijn ziekelijke kuchje in de sample-blender gegooid wordt en zo een heel eigen leven gaat leiden. Fraai dit. Zo blijkt het piepkleine podiumpje De Verloren Lading deze zondag de plek voor een van de meest avontuurlijke acts van het weekeinde. (TM)
Ga er maar aanstaan: als een van de meest poppy acts op de line-up mag mustbejohn de laatste avond van het festival op Het Veld inluiden. “Can you believe that? We brought the sun from London”, zegt hij wanneer tussen alle regen van vandaag zowaar wat zon doorschijnt. Met zijn lichtvoetige indiepop met catchy gitaartjes en spoken word komt hij een klein stukje zomer brengen tussen alle modderige gitaren, noise-uitbarstingen en stormachtige ritmes.
Hoeveel zin John Paul McCartney en zijn band (ja, zo heet-ie echt!) er ook in hebben, zijn set komt maar niet helemaal van de grond. Volgende week vrijdag komt zijn nieuwe album uit; eerste single ‘From The Start’ is een catchy zeroes-indiepoptrack, maar het opvolgende ‘Get The Time Back’ klinkt dan weer héél erg als Empire of the Sun’s ‘Walking on a Dream’. Daar zit ‘m eigenlijk ook het probleem: mustbejohn, wants to be… Tja, wie niet? Zijn grote inspiratie is natuurlijk The Streets, terwijl ‘Little Pretty Raves’ met zijn break- en housebeats weer veel meer de Antony Szmierek-kant opschuift. En de cover van MGMT’s ‘Electric Feel’ is wel héél erg saai. Toch zijn de liedjes zelf wel gewoon leuk, onderstreept hij met afsluiter ‘Last Dances’. Misschien hadden we mustbejohn alleen liever op een ander moment en/of een ander festival gezien. Na een dag vol regen en modder is deze set op dit moment gewoon nét iets te lichtvoetig. De zon mag dan eindelijk schijnen, we zijn nog niet helemaal uit de storm. (RZ)
Vlak voor aanvang wandelt frontman Nick Mateyunas van Arcy Drive even het podium op om een paar fans te begroeten die helemaal vooraan staan. De zanger-gitarist wordt weleens vergeleken met Kurt Cobain. Met zijn blonde, halflange lokken lijkt hij qua uiterlijk op de jonggestorven Nirvana-frontman. Ook zijn zang kenmerkt zich door die typische keelslijtende vocal fry. Bovendien is hij, net als Cobain, linkshandig. Samen met gitarist Austin Jones, bassist Patrick Helrigel en drummer Brooke Tuozzo vormde hij in 2021 de band Arcy Drive. De eerste repetities vonden plaats in een schuur aan Arcy Drive op Long Island (New York), vandaar de bandnaam. Met een omgebouwde schoolbus trokken ze vervolgens door de VS om live te spelen. Hiermee bouwden ze al een stevige reputatie en flinke fanschare op, nog voordat ze ook maar één studio-opname hadden gemaakt.
Hun muziek is een mix van indiefolk, garagerock en Americana, met veel gitaar, strakke ritmes en sterke melodieën. Zelf noemen ze het ‘Attic Rock’. Ze hebben inmiddels drie platen uitgebracht en stonden op festivals als Bonnaroo en Lollapalooza. Dit jaar zijn ze bezig met een internationale tour. Gelukkig ligt Asten-Heusden op de route, want hier in De Mist spat de energie van het podium. Behalve ‘Superbloomer’ en ‘Desert Song’ (van de EP Beach Plum uit 2023) en ‘The Itch’ en ‘Louie’ (van het vorig jaar verschenen studioalbum The Pit) brengen de boys ook nieuwe nummers zoals ‘Astrology’ en ‘Great Big Dam’. Veel nummers hebben een twist, een onverwachte afslag, met wendingen in toonsoort en ritme. Dat pakt vaak goed uit en houdt de spanning erin, maar voelt soms iets te gekunsteld. De gitaarsolo’s zijn degelijk en de show is zorgvuldig opgebouwd, hoewel het aantal pauzes tussen de liedjes door korter zou mogen. Qua zang klinkt Mateyunas niet altijd zuiver. Is dat bewust, want grunge? Is hij niet bij stem? Ligt het aan het geluid in de tent? Wat maakt het uit, want tja, Kurt Cobain zong ook vals. (MV)
Zondag, 19:00. Eindelijk gaan we erachter komen wie de Secret Show in de Verloren Lading is. Een lokale band? Een reünieshow? Een oude Misty Fields-bekende? Driemaal nee: het is Real Farmer uit Groningen. Het veldje voor de container staat ramvol, maar de stortregen wint uiteindelijk van de band en zo blijven er nog een mannetje of vijftig over. Die laten zich niet kennen, in de modder ontstaat zowaar een kleine moshpit. En ook Real Farmer zelf heeft er duidelijk geen moeite mee en bedankt ons meermaals voor het blijven staan in de regen. Met hoekige postpunk, springerige baslijnen en de getergde voordracht van Jeroen Klootsema houden ze de boel moeiteloos drie kwartier lang spannend. Ze hebben inmiddels alweer twee albums op zak en daar zitten een hoop sterke tracks tussen. Neem ‘9 Till Not Alright’ van de nieuwste plaat, die klinkt heerlijk stuwend en proto-punky, en ‘The Straightest Line’, misschien wel de beste track van de debuutplaat, over de worsteling met drugs. Klootsema, bassist Marrit Meinema en drummer Leon Harms kennen we bovendien uit bands als Glitch, Lewsberg, Yuko Yuko en Personal Trainer. Goede band, absoluut. Maar waarom dit de Secret Show moest zijn? Daarvoor voelt Real Farmer toch nét iets te weinig als een verrassing. (RZ)
BODEGA is al op tweederde van de set, of beter gezegd de setlist, aanbeland wanneer zanger Ben Hozie vraagt of we er 2023 ook bij waren toen ze in De Mist speelden. Om vervolgens te grappen dat het kleinere Bospodium ooit de mainstage geweest moet zijn. Maar hun verhuizing van De Mist naar Het Bos is beslist geen degradatie. Eerder een promotie. Want hier komt hun grofkorrelige punk-infused slackerrock nog beter tot z’n recht. Al wisselt de band vandaag regelmatig van gedaante. Na ‘Literary World’ volgt het lang uitgesponnen ‘Tarkovsky’ waarbij Ben Hozie en Nikki Belfiglio elkaar vocaal heerlijk counteren, terwijl gitarist Dan Ryan hun woorden laat landen op een bedje van fraai uitwaaierende gitaarparten. Maar om niet het risico te lopen dat ze weggezet zullen worden als een stel hippies, doopt de band zichzelf vervolgens om tot 'NODEGA' en spelen ze in de luttele minuten die hen nog rest de punksongs uit hun early days, waaronder het fraai jakkerende ‘Statuette On The Console’, om uit eindelijk af te sluiten met het heerlijk groovy ‘Doers’. (TM)
De regen valt soms met bakken uit de lucht en heeft het terrein getransformeerd in één grote modderpoel. Op het veld voor Het Veld staan we met onze poten in de blubber. Het wachten is op Weird Nightmare, soloproject van de Canadese Alex Edkins, die we kennen als de frontman van METZ. Waar METZ vooral harde, chaotische en experimentele herrie maakt, draait het bij Weird Nightmare veel meer om melodieën, hooks en meezingbare refreinen. Het project is ontstaan tijdens de coronapandemie, in 2022. Tijdens de lockdown zat Edkins in z’n uppie in een tot oefenruimte verbouwde voormalige fabriek, die voorheen gevuld was met het geluid van andere bands. De vreemde leegte en stilte inspireerden hem om zachtere en meer toegankelijke muziek te schrijven. Ook de projectnaam komt daarvandaan. In 2022 verscheen het eerste album, Weird Nightmare, en dit jaar kwam opvolger Hoopla uit.
De show op Misty Fields is het allerlaatste optreden van zijn 2026 EU/UK-tour. Daarmee zet Asten zichzelf letterlijk op de kaart: op het affiche wordt het dorp in één adem genoemd met wereldsteden als Londen, Berlijn en Parijs. Vanaf de eerste minuut laat Edkins horen wat voor heerlijks hij ons vandaag gaat voorschotelen. Van smakelijke stoner- en garagerock, zoals ‘Headful of Rain’ en ‘Searching for You’, tot nummers als ‘Lusitania’ en ‘I Think You Know’, waarin we smeuïge Britpop-elementen horen. Sterke melodielijnen, gruizige gitaren en een ritmesectie die zo strak is als je skinny jeans na het kerstdiner. Naast al uitgebracht werk trakteert Weird Nightmare ook nieuwe nummers. Naarmate de show vordert, wordt het steeds sneller, harder en steviger. Kortom, een uitstekende performance die staat als een huis. (MV)
