Speelsheid en eigenwijsheid bij J/M Quartet & Fahrenheit 251
Fahrenheit 251's klassieke jazzgeluid verdrinkt in de drumsolo’s van bandleider
“Dutch people (…) should learn to shut the fuck up”. Klinkt er deze donderdagavond door de bovenzaal tijdens SimplonUP. En dat gebeurt, iedereen houdt netjes z’n mond en luistert aandachtig naar Het J/M Quartet. Ze verrassen met hun unieke interpretatie van jazz waarbij ze rijkelijk afwisselen in tempo en volume. Daarnaast is het groovy, funky, en is er hiphop terug te horen in de beats van de drummer. Fahrenheit 251 voert een erg klassieke vorm van jazz uit, maar slaat de plank mis met de drumsolo’s van hun eigen bandleider. Een bewogen avond dus, maar bewegen gebeurde toch echt het meeste bij het J/M Quartet.
Fahrenheit 251
Over jazz gesproken. Fahrenheit 251, afgeleid van schrijver Ray Bradbury’s Fahrenheit 451, is een klassieke jazz samenstelling zoals je gewend bent. Een trompet, trombone, altsaxofoon, drums en contrabas. De groep wordt geleid door drummer en componist Bruno Timarchi. De klassieke getokkelde baslijn van de contrabas tezamen met de afwisseling van trombone en trompet en de saxofoon geven een heerlijk warm geluid.
Korte solo’s van verschillende instrumentalisten weten constant te verrassen. Na enige tijd begint echter wel goed duidelijk te worden dat drummer en componist Timarchi de band leidt. Hij neemt zijn tijd voor zijn eigen drumsolo’s, die soms (vaak) te lang duren. Zelfs de band lijkt er ongemakkelijk van te worden en enkele leden werpen het publiek een zenuwachtig lachje toe. De drumsolo’s zijn daarentegen wel goed, maar dat was na twee keer ook wel duidelijk.
Naast jazzritmes wordt er ook met andere geluiden geëxperimenteerd op de drums: een koe-bel in combinatie met een iets swingender ritme, geven soms een klein beetje een latin/urban gevoel, maar dat is van korte duur. De groep blijft bij klassieke jazz, met hier en daar een uitstapje richting jazzfusion. Het is goed, erg strak ingespeeld, maar begint na verloop van tijd toch een beetje op elkaar te lijken waardoor het een beetje begint te vervelen. Er is verder niks mis mee, maar misschien toch meer weggelegd voor de échte jazzfanaat.
Stem nu op het Beste Nummer van Groningse Bodem 2024
2024 was weer een ongelofelijk creatief jaar voor onze Groningse artiesten. Van indie tot hiphop. Van soundscapes tot rock. Alle genres zijn voorbij gekomen. Maar wat was het tofste nummer van het afgelopen jaar? We horen het graag! Breng daarom je stem uit en kom het jaar muzikaal met ons afsluiten op 27 december in VERA!
Real Farmer oogst lof
Het langverwachte debuutalbum van DIY postpunkband Real Farmer is op vrijdag 8 maart uitgekomen. Compare What’s There is de titel en op dezelfde vrijdag is er ‘s avonds een releaseshow in Vera. Het wordt een dubbelklapper want zaterdag is de tweede release show, maar dan in Amsterdam. Real Farmer staat op dit moment verrekte mooi in de belangstelling in het Verenigd Koninkrijk. Het album is uitgekomen op het Strap Original-platenlabel van Pete Doherty. En de Engelsen worden verwend met veel optredens. Genoeg ontwikkelingen dus om lekker hyped van te worden. Bovendien zijn de eerste reacties op het album lovend! Zal er dus euforie voelbaar zijn tijdens dit optreden?
Vigil ontroert in een (bijna) stille downstage
Tartarus-baas en Ortega-frontman Richard Postma neemt zijn slowcore-soloproject mee naar de kelder. In een warme container op Noorderzon zorgde het eerste Vigil optreden al voor de nodige rillingen. Hoewel de luide doom-gitaren, die toch wel de boventoon voeren in Richard’s oeuvre, werden ingewisseld voor een akoestische, deed de show in emotie niet onder aan de meest duistere doom en sludge acts. Kan Vigil op dezelfde manier de aandacht vasthouden in een kelderbar die wordt gedeeld met beschonken uitlopers van het concert in de grote zaal?