The Monroes kleuren binnen de lijntjes, terwijl Komodo ze openbreekt
Genre-benders Komodo overtuigen met een rijke mix van stijlen
Het podium van Simplon is omgetoverd tot een zomers paradijs, met palmbomen en ander groen. Tussen de planten opent het Groningse The Monroes, met hun Americana, surfrock en garagerock. Hoofdact van de avond is Komodo, een band die zo excentriek is dat hij nauwelijks in één genre te vatten is. We zijn benieuwd wat dit "brouwsel vol magische spreuken van over de hele wereld" voor ons in petto heeft.
Komodo
Daarna beklimt Komodo het zomerse podium. Alle planten sluiten naadloos aan bij de uitstraling van de band: exotisch, nostalgisch en excentriek. In precies deze drie termen zou je ook de instrumenten die de band gebruikt kunnen beschrijven. Naast "gewone" drums, gitaren en basgitaren creëert Komodo een uniek geluid met het gebruik van onder andere een bouzouki (een soort oude Griekse gitaar), dwarsfluit, tamboerijnen, en conga's. Het geeft karakter aan de band. De rauwe zangstem van Tommy Ebben is daarbij perfect complementair aan het geheel. Zijn stem heeft iets weg van John Mayer, maar dan nog iets rauwer en met wat meer rock in z’n stem.
Door de veelzijdigheid aan instrumenten, in de breedste zin van het woord, en de veelzijdige set is Komodo moeilijk in een genre te plaatsen. Maar als je toch een gooi zou doen, zouden we iets zeggen als exotische indie-rock-'n-roll met Oosterse invloeden. Het publiek vindt het duidelijk geweldig: al kort na de start van de set wordt er “Tommy, ik hou van je!”, naar de zanger geroepen. Er wordt rijkelijk gedanst, zeker voorin.
Naast de bijzondere instrumenten wordt er op elke laag goed gespeeld. De groovy baslijnen, ondersteund door de conga’s en het geluid van de bouzouki, zorgen voor een dynamisch geluid. Komodo weet veel verschillende invloeden, per instrument, te implementeren waardoor de muziek telkens weer een ander geluid krijgt. Deze dynamiek is ook te zien als je naar de band kijkt: we zien een rijke mix aan verschillende kledingstijlen, van 70s-overhemden tot Oosterse bovenkleding. Toch komt het geheel altijd samenhangend over en blijft het een herkenbaar geluid. Het is origineel en goed doordacht.
Halverwege de set is er ruimte gemaakt voor een akoestisch momentje, met extra aandacht voor het fantastische gitaarspel. Afsluitend wordt er dan nog even ouderwets gerockt. Het kenmerkende "gepingel" wat we ondertussen gewend zijn is ook hier hoorbaar, al verandert Komodo tijdens de laatste twee nummers toch in een wat meer mainstream rockband. Ontzettend lekker om mee af te sluiten, maar we missen toch even de unieke sound die we hiervoor hoorden.
Komodo is een veelzijdige band met een breed scala aan exotische instrumenten. Het geluid dat ze hiermee weten neer te zetten is uniek, zeker in combinatie met de rauwe zangstem van Tommy. Het feit dat de band niet binnen één genre valt maakt het geheel erg sterk. We gaan zeker nog veel van ze horen.
Stem nu op het Beste Nummer van Groningse Bodem 2024
2024 was weer een ongelofelijk creatief jaar voor onze Groningse artiesten. Van indie tot hiphop. Van soundscapes tot rock. Alle genres zijn voorbij gekomen. Maar wat was het tofste nummer van het afgelopen jaar? We horen het graag! Breng daarom je stem uit en kom het jaar muzikaal met ons afsluiten op 27 december in VERA!
TAXITAXI speelt met gierende banden
Het is donderdagavond en voor de Vera is het een drukte van jewelste. Niet zo gek want de show van vanavond is helemaal uitverkocht. Komt er een bekende Europese band optreden? Nee. Een grote Nederlandse ster dan? Neenee! Het zijn de drie Groningse mannen van TAXITAXI die vanavond de Vera uit zijn voegen laten barsten. Deze punk-boyband heeft een gouden jaar achter de rug en komen hier in de thuisstad nog even een ererondje spelen. Dus hup, tas in de garderobe, biertje in de hand en dan zijn we klaar om in te stappen in de leukste taxi van 050.
Vigil ontroert in een (bijna) stille downstage
Tartarus-baas en Ortega-frontman Richard Postma neemt zijn slowcore-soloproject mee naar de kelder. In een warme container op Noorderzon zorgde het eerste Vigil optreden al voor de nodige rillingen. Hoewel de luide doom-gitaren, die toch wel de boventoon voeren in Richard’s oeuvre, werden ingewisseld voor een akoestische, deed de show in emotie niet onder aan de meest duistere doom en sludge acts. Kan Vigil op dezelfde manier de aandacht vasthouden in een kelderbar die wordt gedeeld met beschonken uitlopers van het concert in de grote zaal?