Hiphopavond bij SimplonUP: STU33 en Wallplug
STU33 laat zien wat hun jonge honden in hun mars hebben
Een ware hiphopavond bij SimplonUP vanavond! We worden verrast door het jonge talent van de jongens van STU33. Het drietal heeft een hele entourage meegenomen en zetten de bovenzaal op zijn kop. Ze overtuigen, blijven keurig binnen het tempo en laten zien dat ze aardig wat in huis hebben. Een duo uit het collectief Wallplug laat ook hun veelzijdigheid zien. Van keiharde trapbeats tot een afsluiter met een latin beat - er was vanavond ruimte voor zowel een moshpit als losse heupjes.
Wallplug
Van Nederlandstalige hiphop gaan we naar (voornamelijk) Engelstalig. Wallplug is een collectief bestaande uit verschillende artiesten, waaronder ook de Groningse rapper Tays. Vanavond kijken we naar Ra’s Vertigo en Tommie Rose. De beats van het duo uit Hoorn zijn keihard. De drums voelen bijna aan alsof ze echt ingespeeld zijn, maar misschien is dat ook wel zo. Het voelt herkenbaar en dat is lekker. De stemmen van de twee rappers combineren mooi: een diepe zware stem en een wat schellere stem die overal lekker doorheen snijdt. Het geheel is een rijke mix van R&B en hiphop, met beats die soms iets weg hebben van deep house en trap.
De teksten van Wallplug gaan over de verantwoordelijkheden van het leven, zoals kinderen krijgen, trust issues, en vergelijkbare zaken. Soms wordt er even afgeweken van het Engelstalige en wordt er in het Nederlands gerapt. Dat komt iets minder oprecht aan dan het Engelstalige, wat ergens ironisch is, omdat de rappers Nederlands zijn. Het geeft aan hoe goed Wallplug zichzelf in het Engels neer weet te zetten. Het Nederlandstalige geeft een iets bekender geluid, wat de act iets minder uniek maakt.
Op het moment dat je denkt “het is goed, maar het blaast me niet omver”, verrast Ra’s zo nu en dan met adlibs die zo uit een soulhitje hadden kunnen komen. Het overtuigt en geeft de muziek net dat stukje extra spice. Ondanks de wat minder gevulde zaal weet het duo er een feestje van weet te maken. Variatie qua beats lijkt even uit te blijven, maar komt wanneer het duo nieuw materiaal presenteert. Beats doen denken aan de 90’s, klinken bekend, maar wel met een eigen geluid.
Het duo sluit keihard af: de muziek wordt agressiever, grimmiger, duisterder, net als de teksten. We gaan richting drillrap. Het publiek gaat er in mee: er wordt zonder verzoek gemosht. De muziek voelt overweldigend en wordt op een gegeven moment bijna te veel. De beat gaat alle kanten op en de vocalen lijken er meer bij te komen dan bij te horen. Dan sluit Wallplug af met iets totaal anders: de zaal wordt getrakteerd op een latin beat. De heupjes mogen nog even los, maar dan is het toch echt klaar.
Dit duo van Wallplug stuurde ons alle kanten op en daardoor hebben we een aardig beeld van wat ze kunnen. Het voelde soms ook een beetje als een showcase in plaats van een concert, maar dat is zo gek nog niet, want na ESNS is het wel lekker om toch nog een showcase te ervaren.
The Vondeltapes: een nieuwe plaats voor creativiteit in de Wijert
Sinds eind november verschenen er op Youtube elke twee weken afleveringen van The Vondeltapes, een nieuw Gronings initiatief, geïnspireerd door Tiny Desk Concerts, waar Groningse artiesten in een intieme setting hun muziek komen spelen. We nemen een kijkje achter de schermen bij een opname.
Real Farmer oogst lof
Het langverwachte debuutalbum van DIY postpunkband Real Farmer is op vrijdag 8 maart uitgekomen. Compare What’s There is de titel en op dezelfde vrijdag is er ‘s avonds een releaseshow in Vera. Het wordt een dubbelklapper want zaterdag is de tweede release show, maar dan in Amsterdam. Real Farmer staat op dit moment verrekte mooi in de belangstelling in het Verenigd Koninkrijk. Het album is uitgekomen op het Strap Original-platenlabel van Pete Doherty. En de Engelsen worden verwend met veel optredens. Genoeg ontwikkelingen dus om lekker hyped van te worden. Bovendien zijn de eerste reacties op het album lovend! Zal er dus euforie voelbaar zijn tijdens dit optreden?
Vigil ontroert in een (bijna) stille downstage
Tartarus-baas en Ortega-frontman Richard Postma neemt zijn slowcore-soloproject mee naar de kelder. In een warme container op Noorderzon zorgde het eerste Vigil optreden al voor de nodige rillingen. Hoewel de luide doom-gitaren, die toch wel de boventoon voeren in Richard’s oeuvre, werden ingewisseld voor een akoestische, deed de show in emotie niet onder aan de meest duistere doom en sludge acts. Kan Vigil op dezelfde manier de aandacht vasthouden in een kelderbar die wordt gedeeld met beschonken uitlopers van het concert in de grote zaal?