Jay’s stem klinkt vaak als een furieuze spoken word of rap-performance: zijn teksten slingert hij vol vuur het publiek in. Tijdens ‘PHD’ heeft hij niet eens een microfoon nodig om “You owe your success to me!” te schreeuwen. De energie van de band is aanstekelijk: saxofoniste Izzi Allard danst vrolijk mee, zelfs midden in de pit, en bassist Ben Marshall moet opletten dat hij niet het publiek of zijn medebandleden raakt met zijn high kicks. Dit enthousiasme slaat ook vanaf de allereerst noten over op het publiek. Er wordt gedanst, gesprongen, gemosht, en we zien zelfs een aantal mensen two-steppen.
Met ‘POST MACHO’ wordt er kort een rustiger deel van de set ingezet. De temperatuur in de kelder is inmiddels flink opgelopen, dus iedereen kan even op adem komen en Jay trekt zijn hoodie uit. Tijdens ‘YOU THINK YOU KNOW’ knalt de energie dan weer omhoog: moshpits botsen tegen muren, glazen sneuvelen, een meisje uit het publiek krijgt de microfoon om mee te zingen. Dit is pure, georganiseerde chaos.
Nadat de nummers van het nieuwe album gespeeld zijn, is er tot slot ook nog wat tijd voor wat ouder werk. Er is zichtbaar plezier op het podium: danspasjes, onderlinge grapjes en zelfs een kus tussen Jay en bassist Ben. Het podium blijkt soms te klein voor deze zeskoppige band; kleine botsingen zorgen enkel voor brede grijnzen. De avond eindigt met ‘Doppelgänger’ en het laatste beetje energie wordt gegeven door zowel de band als het publiek. Zestien nummers in krap veertig minuten: Knives liet vanavond zien kort, maar vooral overtuigend, snoeihard en razend effectief te zijn.
