Zwaar, zwaarder, zwaarst: Eyehategod krijgt Helmond aan het headbangen
Van hypnotiserende fuzz tot rauwe sludge: Cacaofabriek krijgt het zwaar te verduren

Bijna veertig jaar aan sludgemetalervaring komt samen op het podium van de Cacaofabriek in Helmond. De band in kwestie: het Amerikaanse Eyehategod dat zonder twijfel kan worden gezien als een van de grondleggers van het genre. Zij krijgen gezelschap van de Haagse fuzzrockers van Baardvader. Samen beloven ze een avond vol logge riffs, gruizige gitaren en headbangende bezoekers. Maar maken de bands die verwachtingen ook waar?
Fuzzrock, maar ook stoner en seventies hardrock: het Haagse Baardvader opent hier in Helmond met een zoektocht naar een goed contrast vinden tussen headbangen en zweven. Dat gebeurt met onder andere donderende basklanken en lange hypnotiserende passages. Nummers als 'Walking On The Moon' en 'The Great Escape' bewijzen dat Baardvader meer is dan ‘slechts een opener’. De band geeft ook een voorproefje van hun nieuwe album, wat door het publiek wordt gewaardeerd. Helaas heeft de set ook een keerzijde. De show duurt maar liefst vijftig minuten waardoor het na een tijdje toch wachten op het einde wordt. Zeker de atmosferische passages, die eerst hypnotiserend werken, verliezen uiteindelijk hun effect. Een kortere set zou beter zijn geweest om een overtuigende indruk te maken.


Dan toch liever wachten op het moment suprême van de avond: Eyehategod. De band is al bijna vier decennia een grote in de internationale metalscene, zeker als het op sludge aankomt. De Amerikanen uit New Orleans zijn onomwonden grondleggers van het genre en dat ze hier op een podium staan met een capaciteit van 550 is opmerkelijk te noemen: het viertal stond eerder op grote metalfestivals als Alcatraz en Hellfest. Om er maar een paar te noemen.

De band begint Eyehategod met een belangrijk statement: “Dansen mag, schreeuwen mag en vechten mag.” De sludgers openen sterk met 'Take As Needed For Pain' en een middelvinger van gitarist Jimmy Bower. Een stevige eerste indruk dus. De show verloopt zoals verwacht van een metalband: zware riffs en beukende drums van drummer Aaron Hill. Zanger Mike Williams schreeuwt de instrumenten bij elkaar met hoge grunts en misantropische teksten. Naast schreeuwen hijst Williams meermaals de microfoonstandaard als vlag. Het publiek begint ook steeds actiever te worden en de oproep om te dansen en schreeuwen vindt gehoor. Ook dat laatste oproepje komt goed: bij het nummer 'Shop Lift' ontstaat er een flinke moshpit die de rest van de set doorgaat.
Hoewel de band stevig blijft doordenderen, ontbreekt er wel wat aan dynamiek. De nummers volgen elkaar op zonder dat de show echt ergens naartoe werkt. Waar de nummers eerst een flinke indruk wisten te maken, begint de constante intensiteit na verloop van tijd juist tegen te werken. Dat is jammer, want er blijven hierdoor weinig momenten achter die bijblijven. Voor een band met hun reputatie is meer te verwachten. Na vijftig minuten verlaat Eyehategod het podium, maar gelukkig keert de band terug voor een encore waar wél wat afwisseling in is te vinden. Een welkome afsluiting van de avond, al neemt deze de eerdere ontbrekende dynamiek niet weg.



