Queen’s Pleasure geeft Brabant een meer dan waardig afscheid

The Farewell Tour van Amsterdamse indierockers laat Altstadt kolken

Een zwart wit foto van heel de band samen
  • Matthijs Domen

Stampen, rondrennen en zweten. Van de kou buiten is binnen niets te merken: in Altstadt is de energie en de temperatuur hoog door een van de laatste optredens van Queen’s Pleasure. De Amsterdamse band staat voor het laatst in Brabant, en ze lijken een goede laatste indruk achter te willen laten. En dat doen ze; uit hun optreden wordt duidelijk dat de tien jaar samen niet voor niets is geweest.

Terwijl de lichtjes van GLOW voor velen de hoofdattractie zijn in Eindhoven vanavond, komt in Altstadt Crybabies het podium op. De bubblegrungers staan er met een vernieuwde line-up, nadat een van de gitaristen de groep heeft verlaten, daarvoor in de plaats zien we vanavond Daniël Stuyven (Mood Bored) in de plaats, en sinds een paar maanden wordt de band ook aangesterkt met bassiste Freja Heijmans. Het optreden verloopt vrijwel smetteloos en ook de interactie met het publiek is simpel, maar effectief. Door het publiek voor de keuze te stellen: dichterbij komen of een moshpit openen, stapt iedereen in één keer richting het podium. De intensiteit neemt gedurende het optreden steeds verder toe, met als hoogtepunt een vocale explosie in het laatste nummer.

Een foto van de Crybabies samen op het podium
© Youri Jansen
Twee bandleden van Crybabies spelen naar elkaar toegedraaid
© Youri Jansen
Een foto van de Crybabies samen op het podium
© Youri Jansen

Na een snelle change-over volgt de opkomst van Queen’s Pleasure. De band loopt door het publiek, met de uitnodiging om in hun wereld te stappen. Het is de laatste keer dat ze in Brabant optreden. Ze knallen meteen uit de startblokken met ‘Niels’, die energie houden ze vast tot het moment waarop frontman Jurre Otto voor het eerst het publiek toespreekt. Vervolgens knalt zijn debuutsingle ‘Big Boys Loan’ door de speakers. Er is nauwelijks ruimte om op adem te komen. De tien jaar die de band inmiddels samen speelt is duidelijk niet voor niets geweest. Voor deze tour hebben ze bovendien een extra gitarist meegenomen om de boel muzikaal nog net iets extra te verrijken.

Twee bandleden van Queen's Pleasure staan tegen elkaar aan met hun instrumenten
© Youri Jansen
De frontman van Queen's Pleasure zingt in de microfoon
© Youri Jansen

Frontman Otto vertoont soms haast Liam Gallagher-achtige trekjes. De fundering van de show wordt gevormd door de intensiteit van het stampen, het rondrennen en het mishandelen van zijn microfoonstandaard- het bovenste gedeelte schiet er zelfs van los. Ook drummer Sal Rubinstein speelt alsof zijn leven ervan afhangt. En Teun Putker krijgt de ruimte om een gitaarsolo te spelen en helemaal los te gaan op het podium. Als je dichtbij genoeg staat, zie je dat hij zijn plectrum niet gebruikt, maar in een razend tempo staat te tokkelen. De energie die de band erin gooit, is duidelijk af te lezen aan Otto’s gezicht. Hij drinkt water alsof het bier is en de zweetdruppels lopen over zijn gezicht. Er lijkt weinig over van de keurige jongens die eerder op het podium stonden. Maar zodra ze even een adempauze nemen, komt die kant van ze weer naar boven. Door meteen naar PSV te vragen, scoren ze ook nog wat extra punten bij het Eindhovense publiek. Ook halen ze GLOW aan, waar ze mogelijk zelf maar weinig van hebben kunnen genieten. Langzaam begint ook bij Queen’s Pleasure het besef te komen dat het einde van de show nadert en ze daarmee ook weer een stukje dichter bij het einde van hun gezamenlijke tijd als band. De bandleden nemen nog even de tijd om stil te staan bij de band die ze met elkaar én met het publiek hebben opgebouwd.

De frontman van Queen's Pleasure spreekt het publiek toe
© Youri Jansen
Bandlid van Queens Pleasure zit op schoot bij iemand
© Youri Jansen

Voor de laatste drie à vier nummers nemen ze daarom nog een adempauze. Ook doorbreken ze alvast een beetje de illusie van een toegift door te vertellen dat het publiek niet hoeft te klieren om die voor elkaar te krijgen. Dat gebeurt dan ook niet. In plaats daarvan gaan ze nog één keer vlammend de pijp uit. Met ‘Eva’ en ‘Sitter’ laten ze genoeg energie los om een lithografiemachine van ASML op volle toeren te laten draaien. Vooral tijdens het snelle ‘Sitter’ wordt alles uit de kast gehaald om het publiek omver te blazen. Bassist Jelmer van Os springt bovenop een stapel meubels en zet nog maar eens een tandje bij, zelfs wanneer dat onmogelijk lijkt. En precies wanneer iedereen denkt dat het erop zit, wordt het refrein nog één keer ingezet. Nog één keer die energie, de muziek die een perfecte soundtrack vormt voor een indiedisco. Maar dan valt het doek ook echt: we zullen de rock-’n-roll-indie van Queen’s Pleasure moeten gaan missen. En gemist zullen ze worden: dat maakt het publiek maar al te duidelijk.