Metropole Orkest geeft Fresku's levensverhalen extra gewicht
In Muziekgebouw Eindhoven komen hiphop en orkest overtuigend samen
Een bescheiden vierkante meter aan bewegingsruimte: meer krijgt kunstenaar Roy Michael Reymond, oftewel Fresku, niet op het podium van het Muziekgebouw in zijn thuisstad Eindhoven. En dat is nodig: elke andere centimeter wordt opgeslokt door het imposante Metropole Orkest en een reeks gastartiesten. Het is de tweede show van de tour, die onder dezelfde noemer speelt als de samen uitgebrachte EP ‘Hand Op Mijn Hart’. Gooi Fresku’s verjaardag daar nog bij en alle ingrediënten voor een onvergetelijke avond liggen klaar. Nu is het alleen nog maar tijd om te proeven.
Dit is anders. Anders dan een doorsnee Fresku-show. Het overgrote deel van het publiek zit op de kenmerkende theaterstoeltjes, tegen de muur, op de trap, of andere creatief gecreëerde zitplekken. Maar een klein deel van het publiek aan de voorzijde staat op haar benen. Alles ademt een luistershow, niet een uitgelaten feestje. Nog voordat de eerste noot is gevallen, is het dan ook de rust die in de zaal overheerst. Geen stilte voor de storm, maar eerder wachtend met smacht. Dat wachten wordt beloond. Het orkest, onder leiding van Brit Simon Dobson, laat de eerste tonen van het titeltrack ‘Hand Op Mijn Hart’ horen.
Voordat de eerste urgente, kwetsbaar en feilloos gerapte woorden van Fresku de gehoorkamer binnendringen, weet de akoestiek in samenspel met het orkest de oren in de zaal te spitsen. Maar het oog wil ook wat: lichtstrepen kleuren gelijktijdig met het gevoel van de muziek, terwijl iets daarboven een tweedelig scherm hangt met ondersteunend beeld. Daarop zijn ook de lyrics te lezen. Hoewel het beeld soms wat kan afleiden, is de songtekst ondersteunend en vrijwel onmisbaar voor de nieuwe fan om zijn verhaal echt te begrijpen.
In een zwart pak met rode bloemborduursels en de haren in vlechten, lijkt Fresku soms nog wat nerveus en ingetogen, dus maakt hij het bespreekbaar: “Moet je nou zien. Ik sta hier, in het Muziekgebouw, met het motherfucking Metropole Orkest! Een deel van mij zegt dat ik dit niet verdien, een deel wel. We gaan vanavond laten zien welk deel overwint”, zegt de kwetsbare Fresku, als hij even later Glennis Grace op het podium verwelkomt en samen met haar het nummer ‘Ik Droom’ uitvoert. Even later komt voor het eerst, maar zeker niet het laatst, zangeres Milou het podium op voor het nummer ‘Roze Zonnebril’. Een prachtig samenspel, waar de jonge zangeres een ruime twee minuten de tijd krijgt de show te stelen, en dat doet. Zij mag zelfs een eigen nummer opvoeren. Vervolgens vertelt Fresku bovennatuurlijk ritmisch en rijmend hoe hij de zware lasten van het leven met zich meedraagt, maar dit tegenwoordig anders aanpakt.
Door de gebrekkige bewegingsruimte ogen Fresku en zijn gastvocalisten wat statisch, iets wat je terugziet in het publiek. Hier en daar gaan de handjes omhoog, maar daar blijft het dan ook bij. Niet erg. De muziek leent zich daar tot nu toe nog niet voor. Het zijn namelijk veelal beladen, gevoelige en met herkenbare onzekerheid overspoelde nummers. Zo ook als zanger Benjamin Traudes het podium oploopt voor de track ‘Ongeëvenaard’.
Hoewel soms nog wat terughoudend, compenseert hij dat volledig als hij zich overgeeft aan de indrukwekkende uithalen. Kippenvelmomentje. Diezelfde uiting, maar met een ander gevoel wordt meermaals opgewekt door de solisten. Violist Vera Laporeva laat tijdens het nummer ‘Maskerade’ zien hoe de subtiliteit van haar vioolspel de diepere emotie versterkt. Of trompettist Rik Mol, die tijdens het nummer ‘Wateren’ juist de bombastische energie doet opleven.
Fresku neemt het publiek mee op reis door zijn oeuvre en daarmee door zijn leven. Dat hij incidenteel afgeleid raakt en een woord laat vallen, wordt snel duidelijk: “Sorry als ik soms afgeleid ben, maar heel mijn familie zit hier. Waar is mijn vader die helemaal uit Curaçao is gekomen? ”Hij staat op onder luid applaus en er ontstaat een domino-effect. Een voor een staan alle familieleden en belangrijke mensen op uit de eerste rij en krijgen ook even hun momentje. ‘Niemand wil mij zien rappen als ik veertig ben’, rapte hij ooit in ‘Altijd Alleen’. Vandaag op zijn verjaardag heeft hij die leeftijd (letterlijk) bereikt en bewijst hij het tegendeel. Na een show van ruim anderhalf uur is er alleen nog één track die van hem verwacht wordt: ‘Twijfel’. Zonder songteksten op het scherm rapt de zaal elk woord mee. Hiphop mag dan een young man’s gamezijn, Fresku bewijst dat hij nog altijd een van de absolute zwaargewichten in de Nederlandse hiphopscene is en blijft.
