Gitaarfestival BRIDGE Around Town slaat brug naar de stad
Uitgebreid gratis festivalprogramma van Eindhovens gitaarfestival blijkt schot in de roos
Kan een gratis gitaarfestival midden in de stad een breed publiek op de been brengen? BRIDGE Around Town in bewijst van wel. Met voor het eerst een groot buitenpodium op de Markt trekt het gratis stadsprogramma van BRIDGE Guitar Festival zaterdag een opvallend gemêleerd publiek. Jong en oud schuifelt tussen zonovergoten terrassen, concertzalen en kroegen, waar uiteenlopende acts laten horen hoe breed gitaarmuziek anno 2026 kan klinken. Van de psychedelische latin van Gitkin en de indierock van Hiqpy tot de noiserock van WASTE en de klassiekers van Therapy?: BRIDGE Around Town is een laagdrempelige ontdekkingsreis voor nieuwsgierige voorbijgangers én doorgewinterde gitaarliefhebbers.
Gitkin blijkt de ideale openingsact voor een zonnige zaterdagmiddag op de Markt. Het driekoppige collectief uit New Orleans serveert een (veelal) instrumentale cocktail van psychedelische cumbia, surf en woestijnblues die klinkt alsof het rechtstreeks onder een brandende zon vandaan komt. De set ontvouwt zich als een woestijnwestern. Dreigende gitaarlijnen maken plaats voor zonnige melodieën, waarna licht hysterische synths het geheel weer een onverwachte draai geven. De korte gitaarintermezzo’s doen denken aan het Ecuadoriaanse-Zwitsers Hermanos Gutiérrez, terwijl Gitkin als volledige band meer de kant op gaat van een uitgeklede, nog gitaargerichtere versie van LA LOM. Het tempo en de sfeer blijven voortdurend verschuiven, waardoor de muziek genoeg spanning houdt om niet weg te zakken als ‘leuk achtergrondbandje’. Wij zeggen: Best Kept Secret 2027, zondagochtend, stage Three.
Frontman Brian J Gitkin houdt het praatwerk beperkt tot wat dankwoorden en een promotioneel praatje over merch en socials. Terecht, want de muziek vertelt het verhaal. Dat eindigt met een uitbundige finale waarin zang, steeds stevigere drums en een samenspel van gitaar en synthesizers samenkomen. Gitkin blijkt de ideale introductie van dit genre voor het gemêleerde publiek op het plein en de omliggende terrassen, dat opvallend aandachtig luistert en enthousiast applaudisseert. (RZ)
Wie De Nachtwacht alleen kent als het project rond Jiri Taihuttu, ontdekt op de Markt al snel dat de band meer is dan één man. Zo zien we dat in ‘Midnight Cruiser’ toetsenist Tariq Pijning zijn synths verruilt voor een stevige saxsessie, terwijl bassist Julian Weijers, drummer Lars Hoezen en de twee achtergrondzangeressen het nummer extra kleur geven met achtergrondzang. Natuurlijk ligt de nadruk op de gitaren, waarbij ook tweede gitarist Dani Kaag indruk maakt met strak en fijn spel. Vrijwel ieder bandlid krijgt zijn moment in de schijnwerpers.
Muzikaal beweegt De Nachtwacht zich ergens tussen poprock, soul, funk en een vleugje jaren tachtig yacht rock. Dat levert regelmatig aanstekelijke nummers op, al bekruipt na verloop van tijd ook het gevoel dat veel liedjes uit hetzelfde vaatje tappen. Op dansbare nummers als ‘Calypso’ komt die mix het beste tot zijn recht. Zwoele gitaren, warme achtergrondzang en een drumsolo van Hoezen zorgen voor een van de hoogtepunten van de set. Nieuwe single ‘Josephine’, die naadloos overloopt in ‘Huis van Zwart & Rood’, bevat opnieuw de vertrouwde ingrediënten: poppy refreinen, een stevige rockbasis en uiteraard een gitaarsolo van virtuoos Taihuttu zelf. Allemaal vakkundig en knap uitgevoerd, maar tegen het einde van de set vraag je je soms af of je dit nummer niet al eerder hebt gehoord. (RZ)
Het is erg warm bij The Nine Wives, zowel letterlijk als figuurlijk. Café Wilhelmina voelt aan als een gezellige huiskamer en dat is exact de juiste setting voor dit nieuwe driekoppige project van alleskunner Woody Veneman, aangesterkt met drumster Lola Heijdt en bassiste Joni Houtman. Veneman zit al twintig jaar in het vak en met het nieuwe album van The Nine Wives geeft hij zijn oude liedjes een nieuw leven. Hun geluid is groovy, relaxed en luistert lekker weg, en de toevoeging van mondharmonica maakt de sound compleet. De meerstemmigheid in de nummers werkt goed met de retrovibe die het optreden enorm omarmt.
Toch gaat het gebrek aan variatie en karakter aan je knagen als luisteraar. De liedjes lijken simpelweg te veel op elkaar en klinken ook nog eens behoorlijk stoffig. Het Nederlandstalige nummer richting het eind van de set zorgt wel voor een verrassing: een heerlijk zorgeloos nummer wat doet terugdenken aan de theaterjaren van Acda en De Munnik dat zonder twijfel het hoogtepunt van de set is. (MS)
Tien minuten voor aanvang van Hiqpy hangt er een wat vreemd sfeertje rond de Markt. Tijdens de soundcheck roept iemand vanaf een terras: “Schiet nou eens op!” Niet bepaald het publiek dat de Amsterdamse band een paar jaar geleden voor ogen had. Maar inmiddels maakt dat ook weinig meer uit. De band is uitgegroeid tot een geoliede machine die de liedjes van hun langverwachte debuutalbum Slow Death Of A Good Girl inmiddels honderden, dan wel niet duizenden, keren gespeeld heeft.
Vanaf opener ‘Youman’ en publieksfavoriet ‘Girl In Red’ staat het optreden als een huis. Hiqpy laveert moeiteloos tussen dromerige indierock, gruizige grunge en de kenmerkende hoge zang van Abir Hamam. Vooral ‘Everything’ laat horen waarom de band de afgelopen jaren zo hard is gegroeid. Complexe ritmes, subtiele tempowisselingen en een zwoele gitaarsolo van Victor ter Veld vloeien naadloos samen in een teder slot. Het klinkt allemaal even vanzelfsprekend als indrukwekkend. Na veertig minuten moeten we door naar de volgende locatie. Jammer, maar ook niet zo erg: over Hiqpy is inmiddels zo’n beetje alles al geschreven. Wat rest is dezelfde conclusie als altijd: ijzersterk en live overtuigend genoeg om het plein vol te spelen. Dus hup, door naar de Altstadt. (RZ)
Wanneer we binnenlopen bij Altstadt is Cardigan Inn al op stoom. De zaal is goed gevuld en de Amsterdammers lijken daar zelf nog het meest verbaasd over. “De vorige keer stonden hier acht man”, grapt frontman Pablo Nollet later. Cardigan Inn maakt new wave voor mensen die niet kunnen kiezen tussen dansen en piekeren. De band combineert de melancholie van jaren tachtig-synthpop met de nervositeit van moderne postpunk, ergens tussen Talking Heads, New Order en de Nederlandse postpunklichting van dit moment. Dat laatste verraadt het Bowl-shirt van toetsenist en tevens zanger én gitarist Joe Pilmeijer.
De band oogt misschien als een stel keurige jongens in overhemden, maar onder dat nette uiterlijk schuilt een licht neurotische energie. Gierende synths, vreemde schreeuwen en hoekige gitaren houden de spanning voortdurend hoog. Nieuwe nummers laten bovendien horen dat Cardigan Inn verder kijkt dan de formule van de debuut-EP. Zo is er een nieuwe hypnotische, bijna psychedelische danstrack en een nummer dat begint als een liefdesballad, waarin we horen hoe diep Nollets stemgeluid kan zijn, maar uitgroeit tot nog zo’n dansbare track met een meer funky ondertoon. Het laatste nummer dat we horen voor we doorrennen naar café The Jack: ‘Universally Personal’ van de tweede EP. Het is een slimme synthpophit met invloeden uit de jaren 80, maar met genoeg rafelranden om interessant en fris te blijven. (RZ)
‘Dog House’ van WASTE klonk twee weken geleden nog uit de speakers van Studio Brussel in de auto van schrijver dezes, op slag fan. Nu staat de vijfkoppige band uit België in het relatief kleine The Jack. Ze openen filmisch met dreigende elektronica en bouwen vervolgens aan een geluid dat ergens tussen hardcore, postpunk en noiserock zweeft. Denk Turnstile dat een weekend heeft doorgebracht met Sonic Youth en IDLES. Technische problemen gooien in het begin van de set meermaals roet in het eten: gitaren weigeren dienst en de drumpad van de drummer lijkt niet te werken. Frontman Jef Jenaer moet de tijd vullen met een geïmproviseerde monoloog over hoe dingen soms fout gaan. Toch werkt het gek genoeg in hun voordeel. Het onderstreept alleen maar hoeveel energie WASTE in iedere seconde van de show stopt.
‘Auto Pilot’, van hun debuutalbum Scream Until It’s Beautiful dat begin maart uitkwam, hypnotiseert met repeterende zanglijnen voordat de band onverwacht openbreekt in hardcore-uitbarstingen. Later laat ‘Go To Heaven’ met een meer poppunk-sound horen dat WASTE ook toegankelijker kan klinken, zonder de ruwe randjes kwijt te raken. De combinatie van melodie, noise, screams en onweerstaanbare energie voelt als een band die veel grotere podia aankan, en dikke vette moshpits verdiend. Die krijgen ze hier helaas niet. Programmeurs van Jera On Air: kijken jullie mee? (RZ)
Vol zenuwen betreedt Alison’s Fall het kleine podium van M by Muziekgebouw Eindhoven. Ze hebben namelijk een rommelige dag achter de rug, vol logistieke en technische complicaties. Deze zenuwen blijken echter al snel nergens voor nodig te zijn: vanaf het eerste moment klinkt het geluid dat deze Haagse rockers van het podium blazen goed. Ze brengen een gebalanceerde en goed afgemixte sound. De combinatie van de prachtige stem van zangeres en bassiste Floortje van der Kooy met het rockende gitaarwerk van haar broer Pepijn zet de basis voor een sterke sound. Floortje en Pepijn aangevuld door een toetsenist, die tevens de tamboerijn speelt en drummer.
Er mag nog wel wat geschaafd worden aan de stage presence van de band: naast dat er weinig plezier van het podium spat, wordt er ook nauwelijks verbinding gelegd met het publiek. Dat gezegd hebbende blijft het muzikale spel te prijzen, de nummers zitten goed in elkaar en bieden genoeg variatie: gegrond in de alternatieve en moderne rock, catchy en vrolijk, en tegelijkertijd hard en ruig waar het moet, die balans weten ze uitstekend te smeden. Zeker hun nieuwe single ‘What If’, die ze uitbrachten na vier jaar stilte en pittige riffs en stevig drumwerk bevat, is een echte oorwurm die we nog neuriën onderweg naar het volgende optreden. Des te jammer is het dat de band de songs niet met volle overtuiging brengt, terwijl te zien is dat ze dit zeker wel in huis hebben. Zitten de zenuwen dan toch nog dwars? (MS)
We verkassen weer terug naar de Markt. Publieksfavoriet Therapy? heeft daar de eer om het festival af te sluiten. Alle dadrockers in Eindhoven hebben zich verzameld om de Noord-Ierse rockers, die alweer meer dan 35 jaar in het vak zitten, live te zien. Therapy? draagt met trots hun roots, terwijl ze zich door een heerlijke setlist heen spelen. Bijna elk nummer van de eerste drie albums wordt door het publiek uit volle borst meegezongen. Er ontstaat zelfs al vrij vroeg al een moshpit voor het podium.
Vol overgave en plezier spelen ze hun repertoire met catchy hooks en heerlijke drumpartijen. Gitarist Andy Caims mag dan inmiddels wel 60 zijn, zijn gitaarwerk bewijst iets anders. Hij speelt strak, snel en sterk door de fanfavorieten van Troublegum (1994) heen. Klassiekers als ‘Screamager’ en ‘Nowhere’ komen voorbij, maar ook de wat minder bekende nummers van de plaat als ‘Turn’ en ‘Isolation’. Halverwege de show worden we getrakteerd op een spectaculaire drumsolo van Neil Cooper die wordt aangevuld met de iconische ‘Iron Man’-riff van Black Sabbath. Het toont maar weer eens aan dat Therapy? meer is dan een ‘simpele rockband’, met invloeden vanuit metal, grunge en punk. Dankzij hun decennialange vakmanschap weten de heren het publiek uitstekend naar hun hand te zetten. Nummers worden uitgebouwd om het publiek net dat beetje meer te geven. Al met al een aanstekelijk optreden met een perfecte opbouw die bewijst dat Therapy? nog niet is uitgewoed. (MS)
