Joep Beving maakt poëzie met noten in Muziekgebouw Eindhoven
Minimalistische klanken voor een grotesk verhaal
De ruim 2-meter lange pianist Joep Beving weet deze zaterdag tijdens zijn LIMINAL tour met zijn warme klanken Muziekgebouw Eindhoven te veroveren. Hij voert zijn neoklassieke stukken op intieme wijze op: je kan een speld horen vallen in de zaal.
Eerst naar het voorprogramma, van de Amerikaanse sprookjesgitarist Michael A Muller. Muller weet goed gebruik te maken van de schitterende akoestiek in Muziekgebouw Eindhoven. Zo galmt elke snaartik naadloos langs de contouren van de zaal, wat zorgt voor een omvangrijk geluid dat de zaal als een warme deken bedekt. Het spel is uitdagend, maar tegelijkertijd behapbaar. Naast het schrijven van eigen muziek, werkt Muller ook geregeld aan kunstinstallaties en filmsoundtracks. Jammer dat zijn nummers niet zo divers zijn als zijn portfolio: veel nummers lijken wat op elkaar.
Na het voorprogramma neemt Joep Beving plaats achter de toetsen. Dankzij zeer beperkte belichting weet hij de intieme, donkere toon direct te zetten. Zijn pianospel draagt een soort ‘sombertimisme’ met zich mee. Zo is zijn nieuwe plaat Liminal gebaseerd op het boek Renaissance van Guillaume Logé, waarin de verhoudingen tussen mens en natuur worden onderzocht. “Toen ik het boek begon te lezen stuitte ik direct op een zin die een impact op mij maakte: we are here but to make music and dance with all the obtaining forces.”
Het inspireerde Beving om rauwe en organische muziek te maken, en dat is hoorbaar. Zijn ongefilterde emoties schallen regelrecht vanuit de diepste krochten van zijn hart door de pianovibraties. Zeker tijdens het nummer For Mark dat hij schreef voor zijn inmiddels overleden manager die hem enorm dierbaar was. Elke noot in dit nummer leidt zijn eigen bestaan en krijgt altijd precies genoeg ruimte om zijn zegje te kunnen doen.
Al deze opzwepende diepe materie wordt op den duur een flinke uithoudingsproef voor het publiek. Hoe prachtig het ook mocht zijn, de show had wel wat korter mogen duren dan anderhalf uur. Toch is het laatste nummer Nebula een intens en pakkend einde van deze emotionele pianoreis. Het licht kleurt plotseling vuurrood terwijl het nummer aanzwelt tot een explosieve uitbarsting, een indrukwekkend contrast met de rest van de voorstelling. Zo bewijst Beving in deze laatste seconden meer te zijn dan een ingetogen pianist: hij is een heuse verhalenverteller. Beving weet met een enkele noot meer te zeggen dan menig artiest met een volledige plaat. Hij weet zelfs de koudste harten in de zaal te raken.
