Virtuoos gitaarspel voor een nietszeggende beamerprojectie tijdens Bridgefestival in Muziekgebouw Eindhoven
Waar de gitaar van Di Meola schittert en de projectie stoort
Veel muziekliefhebbers drommen al ruim een uur voor aanvang van het concert samen voor de hoofdingang van Muziekgebouw Eindhoven: hoofdzakelijk oudere mannen, met de vriendengroep, met een partner, of met een stoffige zoon die al drie dagen hetzelfde bandshirt lijkt te dragen. Allen komen ze voor een van de invloedrijkste gitaristen van de afgelopen decennia: Al Di Meola.
Al Di Meola speelt vanavond niet alleen. Deze avond wordt hij begeleid door het Metropole Orkest: één van de beste orkesten ter wereld. Het Metropole Orkest speelt onder andere pop, jazz, soul, wereld- en filmmuziek, en verbindt deze genres vlekkeloos. Gekleed in een witte blouse en een donkere blazer brengt Di Meola meer dan vier decennia aan baanbrekend muzikaal vakmanschap op het podium. Dat terwijl de gitarist uit New Jersey tinnitus ontwikkelde, na het oplopen van een hoofdletsel in zijn jeugd. De tinnitus verergerde toen hij op zijn negentiende deelnam aan Chick Corea’s jazz fusiongroep Return to Forever, waar hij overigens in 1974 een Grammy mee won.
Naast het Metropole orkest heeft Di Meola de fenomenale percussionist Sergio Martinez en gitarist Peo Alfonsi meegenomen. Hoewel Alfonsi relaxt in een alledaags kloffie aan de rechterzijde van het podium Di Meola begeleidt, is Martinez een bom van enthousiasme. Met openhangende mond vliegt hij van het ene naar het andere instrument. Alfonsi gooit zijn ziel en zaligheid in het concert.
Achter het orkest hangt een projectiescherm met een collage-achtige compositie gemaakt van alle albums van Di Meola. Er dansen kleine lichtbolletjes als vuurvliegjes over de aankondiging. Het scherm beslaat de volledige achtergrond en wordt helaas niet opgerold bij de start van het concert.
Gedurende het spel van de artiesten verschijnen er nietszeggende beelden op het scherm. Een zonsondergang, watervallen, de grachten van Venetië en luchtballonprojecties worden afgewisseld met een slowmotion video van een vrouw in een zomerjurk en een grote gele hoed voor een strandaanzicht. Het zou misschien een sfeerbeeld kunnen impliceren, maar het leidt af. Het gehele lichtplan valt hierdoor in het water.
